Έχει νόημα η επέτειος του Πολυτεχνείου, σήμερα;

24grammata.com/ Λόγος
17η Νοέμβρη:
Επέτειο Μνήμης Ηρώων Πολυτεχνείου
Για το αφιέρωμα του 24grammata.com (30 άρθρα) στην σκοτεινή εφταετία 1967 – 1974 κλικ εδώ

Το πολυτεχνείο

είναι σύμβολο (ή πρέπει να γίνει σύμβολο). Σύμβολο σε Τι;

γράφει ο Γιώργος Δαμιανός

Απαντήσεις  σε τρεις απλοϊκές ερωτήσεις:

Α. Υπήρχε λαϊκή αντίδραση κατά της Χούντας;
Δύσκολα θα πειστείτε, ιστορικά, για τη λαϊκή κινητοποίηση κατά της Χούντας. Μπορεί να ενοχλούνται ορισμένοι, αλλά η τυραννία παρέμεινε 7 χρόνια, ακριβώς, επειδή απουσίαζε η λαϊκή αντίδραση (τα 3/4 του πληθυσμού μπορεί να είχαν μία θεωρητική δυσαρέσκεια αλλά “σάπιζαν” μπροστά στον “Άγνωστο Πόλεμο”, στο γήπεδο και τα μπουζούκια ή στην υπαρξιακή πραγμάτωση μέσα από ένα παράνομο πανωσήκωμα του αυθαιρέτου (όπως ακριβώς, σήμερα, “στενάζουμε” στην τηλεόραση). Να γιατί η Χούντα των συνταγματαρχών κράτησε εφτά, ολόκληρα, χρόνια. Να γιατί πρέπει να γιορτάζουμε το Πολυτεχνείο. Για να δείξουμε τις επιπτώσεις της κοινωνικής αποβλάκωσης

Β. Οι αγωνιστές είχαν συγκεκριμένο πολιτικό χρώμα;
Οι εξορισθέντες είχαν συγκεκριμένο χρώμα. Ήταν μέλη του ΚΚΕ  (Τιμή και Δόξα στους ασυμβίβαστους ήρωες, άσχετα με τη μυωπική  ηγεσία τους) αλλά και ενεργά μέλη της ευρύτερης Δημοκρατικής Παράταξης (Χαραλαμπόπουλος, Λιβάνης, Πεπονής κ.α.), που αργότερα θα στελεχώσουν το ΠΑΣΟΚ. Αυτοί, όμως, βρέθηκαν στην εξορία, γιατί εκεί κατέληγαν από το 1936 μέχρι το 1974. Η Χούντα των Συνταγματαρχών δεν έκανε τίποτα περισσότερο από αρκετές νόμιμες και “Δημοκρατικές” προδικτατορικές κυβερνήσεις κλικ εδώ.
Ο Παναγούλης ήταν “κεντρώος” πολιτικά (βουλευτής της ένωσης Κέντρου).
Ο Μουστακλής δεν ήταν ένας παθιασμένος φοιτητής, αλλά αξιωματικός του Ελληνικού Στρατού (μάλλον Δεξιός)
Ο Γεωργάκης δεν ήταν πειθαρχημένο κομματικό στρατιωτάκι
Ο Καράγιωργας, ο Λεντάκης, ο Έλης και πολλοί άλλοι ήταν αγωνιστές στην πράξη. Ήταν παρόντες στα δύσκολα. Ανέβηκαν στο τρένο του Αγώνα ως απλοί επιβάτες και όχι ως εισπράκτορες, όπως πολλοί άλλοι. Όσοι διαφωνούν με το Πολυτεχνείο θεωρούν ότι αυτοί δεν πρέπει να τιμηθούν; Μήπως έχουν κανένα καλύτερο πρότυπο στη μεταπολεμική Ελλάδα για να δώσουν στα παιδιά τους και να τα ξεκουνήσουν από τον καναπέ;
Το υπόλοιπο (υποθετικά 85%) του Ελληνικού Λαού είναι αλήθεια ότι απείχε. Και μη θεωρήσει κανείς ότι, αφού δεν αντιδρούσε, άρα συμφωνούσε με το καθεστώς. Ήταν, απλώς, απαθείς, όπως απαθείς είμαστε και τώρα. Να γιατί χρειάζεται η επέτειος της εξέγερσης του Πολυτεχνείου

Γ. Το πολυτεχνείο είναι σύμβολο (ή πρέπει να γίνει σύμβολο). Σύμβολο σε Τι;
Δεν ξέρω αν η Χούντα ήταν δάκτυλος των Αμερικανών (λες και οι προηγούμενοι ή οι επόμενοι έφεραν ή φέρνουν την οποιαδήποτε αντίδραση στις Υπερδυνάμεις)
Δε με ενδιαφέρει πόσοι και που πέθαναν στο Πολυτεχνείο. Όχι γιατί δε νοιάζομαι, αλλά το θεωρώ αφελές να απαντήσει κάποιος αν είναι τόσοι ή λιγότεροι οι νεκροί του Πολυτεχνείου. Αν πέθαναν τη νύχτα της 17ης Νοέμβρη ή αργότερα. Θεωρώ, επίσης, αφελές να φουσκώσει κάποιος τους αριθμούς των θυμάτων για να παρουσιάσει πιο “τραγικά” τα γεγονότα. Η επέτειος του Πολυτεχνείου δεν είναι το μνημόσυνο μιας τραγικής νύχτας, αλλά η υπενθύμιση για μια διαρκή αναζήτηση των σύγχρονων αυταρχικών μορφών εξουσίας.
Και ενώ τότε οι στρατιωτικοί φόραγαν τη στολή τους και τους αναγνώριζες, σήμερα είναι δύσκολο να εντοπίσεις τι μορφή έχουν οι Δικτάτορες. Και μη θεωρείτε ότι οι σύγχρονες “δικτατορίες” είναι καλύτερες, επειδή  δεν χρησιμοποιούν Βία. Η Βία της εξουσίας είναι απάντηση στις λαϊκές αντιδράσεις (που εκδηλώθηκαν ή που που πρόκειται να εκδηλωθούν). Όταν κανείς δεν αντιδρά δε χρειάζεται να είναι βίαιοι. Ο Παπαδόπουλος και η παρέα του φοβόταν τον πολίτη και γι αυτό τον “βάραγαν”. Σήμερα, αδιαφορούν, πλήρως, για την ύπαρξη του. Δεν ξέρω πιο από τα δύο είναι πιο επώδυνο.

Για όλα αυτά, δεν χρειάζεται να εντρυφήσει κανένας, αν δεν το επιθυμεί, σε αριστερίζουσες ιδεολογίες. Τις απαντήσεις θα τις βρει για άλλη μια φορά στην αρχαία ελληνική γραμματεία. Ας ξαναδιαβάσουν το “Όποιος καταλύσει το δημοκρατικό πολίτευμα στην Αθήνα ή ασκήσει οποιαδήποτε αρχή μετά την κατάλυση της δημοκρατίας, να θεωρηθεί εχθρός των Αθηναίων και να φονευθεί ατιμωρητί, η δε περιουσία του να δημευθεί και το ένα δέκατο να περιέλθει στην θεά (Αθηνά). Αυτός που θα φονεύσει τον τύραννο ή τον συνεργό, καθώς και ο ηθικός αυτουργός, να είναι απαλλαγμένοι από το μίασμα (που επιφέρει η ανθρωποκτονία). Να ορκισθούν όλοι οι Αθηναίοι, κατά φυλές και κατά δήμους, επάνω από ακέραια θυσιάσματα, ότι θα φονεύσουν τον τύραννο ή τον συνεργό” Ψήφισμα του Δημοφάντους κατά των τυράννων,410/409 π,Χ.Ανδοκίδης, Περί Μυστηρίων (Ι), 96-98.
Όσοι αγωνιστές αναφέρονται στις σελίδες αυτού του αφιερώματος κλικ εδώ τιμήθηκαν ως όσιοι και ευαγείς, ανεξάρτητα από την ιδεολογία τους, επειδή εναντιώθηκαν στον Τύραννο.
Πως να το κάνουμε; Δε γίνεται να σου αρέσει, συγχρόνως, η αρχαία ελληνική σκέψη (κλικ εδώ) και η Τυραννία των φασιστοειδών.
Πηγή: http://www.24grammata.com

Υπό Διεθνή Οικονομικό Έλεγχο

( Έναν αιώνα και 14 χρόνια πίσω μας έφεραν τα νεοφιλελεύθερα πλέον κόμματα της ΝΔ και του Πασοκ και της γιαλαντζι αριστερής ΔΗΜΑΡ...!!!)








"Την υπαγωγή της χώρας υπό διεθνή οικονομικό έλεγχο, καθεστώς που προσιδιάζει σε χρεοκοπημένες χώρες όπως η Ελλάδα του 1898, αποδέχεται ουσιαστικά η κυβέρνηση Σαμαρά προκειμένου να εξασφαλίσει τη συνέχιση της χρηματοδότησης, δηλαδή τη χορήγηση της περίφημης δόσης των 31,5 δισ., που υπό προϋποθέσεις μπορεί να φτάσει τα 44 δισ.
Οι προϋποθέσεις είναι δύο και αφορούν δικαιώματα της κυρίαρχης ελληνικής κυβέρνησης και της Βουλής........."

Κύπρος>Μεγαλύτερα τα έσοδα του ΟΠΑΠ από αυτά της Κυπριακής Δημοκρατίας! - Economy - ΚΟΥΡΔΙΣΤΟ ΠΟΡΤΟΚΑΛΙ

 
.....Ο κ. Νικολάου είπε πως, όταν έγινε αυτή η συμφωνία, τα έσοδα του ΟΠΑΠ ΑΕ Ελλάδος ήταν έσοδα της Ελληνικής Δημοκρατίας, «ενώ σήμερα είναι κατά 75% τουλάχιστον έσοδα ιδιωτών, και μόνο το 25% ανήκει στο ελληνικό κράτος και στους προσεχείς 3-4 μήνες πολύ πιθανόν ο ΟΠΑΠ να ανήκει κατά 95% ή εξ ολοκλήρου σε ιδιώτες». ......

Ελλάδα... οικόπεδο και αποικία..!!

Κυβέρνηση Λαικής Ενότητας!

Πολύ πριν από τις εκλογές του Οκτώβρη του 2009 από τις οποίες βγήκαν τότε νικητές το ΠΑΣΟΚ και ο Γιώργος Παπανδρέου, οι δυνάμεις που στηρίζουν το αστικό πολιτικό σύστημα είχαν βάλει στο στόχαστρο τους τον σχηματισμό αυτοδύναμων κυβερνήσεων, υποστηρίζοντας ότι ήταν αναγκαίος ο σχηματισμός κυβερνήσεων συνεργασίας, σύμφωνα με τα ευρωπαϊκά πρότυπα.

Πριν την Ελλάδα πλήξει η σφοδρή κρίση χρέους, εκπρόσωποι του αστικού πολιτικού κατεστημένου όπως ο Θεόδωρος Πάγκαλος, η Ντόρα Μπακογιάννη ή ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης εισηγούνταν τον σχηματισμό κυβερνήσεων συνεργασίας, τις οποίες ανάλογα με την περίσταση και τη συγκυρία βάφτιζαν «εθνικής ενότητας», «εθνικής ανάγκης» ή «εθνικής συνεννόησης». Ταυτόχρονα τα μιντιακά συγκροτήματα της διαπλοκής και διαχρονικά επικοινωνικά εργαλεία του αστικού κατεστημένου αναφέρονταν στην περίφημη "συνταγή Σημίτη" ή πίεζαν, ήδη από το 2009 και από τις αρχές του 2010, για τον σχηματισμό κυβέρνησης συνεργασίας ή "εθνικής ενότητας" με πρωθυπουργό τον τραπεζίτη Λουκά Παπαδήμο. Αυτές οι εισηγήσεις παρέπεμπαν ιστορικά στις μετεμφυλιακές προσπάθειες του Παλατιού για τη συγκρότηση «κυβέρνησης εθνικής ενότητας», οι οποίες βέβαια τότε είχαν ένα και μόνο σκοπό: Να εξυπηρετήσουν ανοικτά τις επιδιώξεις του μεγάλου Κεφαλαίου, των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων και της ντόπιας αστικής τάξης. Η σφοδρή κρίση χρέους, η οποία έπληξε την Ελλάδα και οι επιπτώσεις της ένταξης στον μηχανισμό στήριξης διαδραμάτισαν καθοριστικό ρόλο στην ραγδαία μεταβολή της πολιτικής κατάστασης, στην ανατροπή του πολιτικού σκηνικού και στην ριζική τροποποίηση του πολιτικού χάρτη στην Ελλάδα. Όμως, παρά την κατάρρευση τόσο του κυρίαρχου μεταπολιτευτικού πολιτικού φορέα, δηλαδή του ΠΑΣΟΚ, όσο και της Νέας Δημοκρατίας, τα υπερεθνικά και ντόπια οικονομικά συμφέροντα, που στηρίζουν το αστικό πολιτικό σύστημα πέτυχαν μέσα σε συνθήκες ολοκληρωτικής και πλήρους διάρρηξης της κοινωνικής συνοχής την επιβολή με κάθε τρόπο και μέσο του σχηματισμού κυβερνήσεων συνεργασίας επιτυγχάνοντας των συμβιβασμό πολιτικών δυνάμεων, όπως για παράδειγμα του ΠΑΣΟΚ και της Νέας Δημοκρατίας, οι οποίες επί τέσσερις δεκαετίες αποτελούσαν δύο σταθερούς παραταξιακούς πολιτικούς πόλους αντιπαράθεσης που σταδιακά εξομοιώθηκαν σε ότι έχει να κάνει με τον πολιτικό τους λόγο, τις πολιτικές τους επιδιώξεις και τα προγράμματά τους.

Το επιχείρημα...............
Περισσότερα στην πηγή:http://kourdistoportocali.com/articles/15899.htm

Η σημερινή Κατοχή

Μια ενδιαφέρουσα τοποθέτηση για την κατάλυση του κράτους και το ταξικό καθήκον της Αριστεράς

του Δημήτρη Καζάκη

Η σημερινή κατοχή είναι πολύ χειρότερη από την παλιά ναζιστική κατοχή. Κι αυτό γιατί πολύ απλά δεν πρόκειται για κατοχή εδαφικής επικράτειας άλλου κράτους από εισβολέα, αλλά για ολοκληρωτική κατάλυση σήμερα του ελληνικού  κράτους και ρευστοποίηση της εδαφικής του επικράτειας, αλλά και του λαού του. Να ποια είναι η θεμελιώδης διαφορά, ταξικά και εθνικά, του 1941 με σήμερα.

Η άρχουσα τάξη σήμερα δεν χρειάζεται εθνικό κράτος. Οι εξουσίες της έχουν περάσει ήδη σε υπερεθνικό επίπεδο και η συσσώρευση του κεφαλαίου εκδηλώνεται κυρίαρχα με άυλους τίτλους και πλασματικό χρήμα στις παγκοσμιοποιημένες αγορές. Γι’ αυτό και για την οικονομική ολιγαρχία σήμερα το εθνικό κράτος της είναι περιττό, ενώ το έθνος μια βολική επινόηση χωρίς υλική υπόσταση όπως ακριβώς και τα εικονικά κεφάλαια που συσσωρεύει.

Αυτός είναι ο λόγος που η άρχουσα τάξη στην Ελλάδα μαζί με τα κόμματα “ευρωπαϊκής προοπτικής” έχουν προσχωρήσει στην άποψη ότι το ελληνικό κράτος όχι μόνο δεν μπορεί …

να είναι ανεξάρτητο και αυτοδύναμο, δεν είναι καν βιώσιμο στις σημερινές συνθήκες. Κι έτσι από την θεωρία της ψωροκώσταινας έχουν προσχωρήσει στην ιδεολογία της αφομοίωσης μέσα σε μια ευρεία “ευρωπαϊκή ομοσπονδία” όπου έχει εκλείψει κάθε ψήγμα δημοκρατίας ακόμη και με την παραδοσιακή έννοια της αστικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας.

Η Ελλάδα από αυτήν την νέα κατοχή δεν πρόκειται να επιβιώσει ως κράτος τυπικά ανεξάρτητο και η εδαφική της συγκρότηση θα διαμελισθεί σύμφωνα με τα πιο επείγοντα συμφέροντα των ισχυρών της ευρωζώνης και των αγορών. Σ’ αυτές τις συνθήκες, όποιος προτάσσει το “ταξικό” έναντι του εθνικού είναι στην αντίπερα όχθη, διότι πολύ απλά το μόνο “ταξικό” σήμερα που υπάρχει απογυμνωμένο από τα εθνικά χαρακτηριστικά είναι το ταξικό συμφέρον της άρχουσας τάξης.

Μόνο η οικονομική και πολιτική ολιγαρχία σήμερα μην μπορώντας πλέον να ταυτίσει το δικό της στενό ταξικό συμφέρον με το εθνικό συμφέρον, αρνείται ακόμη και τυπική την εθνική κυριαρχία, έχει πλήρως αποδεχτεί την κατάλυση του ελληνικού κράτους ως ιστορική έκφραση της ανεξαρτησίας του ελληνικού λαού και έθνους.

Επομένως, όποιος θέλει να μιλά σήμερα μόνο με ταξικούς όρους, δεν μπορεί παρά να μιλά με όρους ταξικού συμφέροντος της άρχουσας τάξης και των στρατηγικών επιλογών τους. Αδιάφορο αν κρύβεται πίσω από δήθεν αριστερή ή γιαλαντζί επαναστατική φρασεολογία. Χωρίς την πάλη για την κατάκτηση της εθνικής ανεξαρτησίας και κυριαρχίας από τον λαό δεν μπορεί ούτε καν να υπάρξει ελληνικό κράτος, δημόσιο συμφέρον, εργατικά, κοινωνικά και πολιτικά δικαιώματα για τις εκμεταλλευόμενες τάξεις και στρώματα.

Γι’ αυτό και σήμερα, όσο ποτέ άλλοτε στην ιστορία, η πάλη για την εθνική απελευθέρωση και αποκατάσταση είναι απόλυτα ταυτισμένη με την κοινωνική απελευθέρωση και συνιστά το υπέρτατο ταξικό αίτημα της εποχής μας για τον ελληνικό λαό και πρωτίστως για τους εργαζόμενους. Χωρίς αυτό, χωρίς να παλέψουν για εθνική απελευθέρωση από την ΕΕ και την ευρωζώνη, οι εργάτες και γενικά οι εργαζόμενοι δεν μπορούν να διατηρήσουν ούτε καν το σημερινό επίπεδο διαβίωσής τους, ούτε καν το σημερινό επίπεδο καταρράκωσης των δικαιωμάτων τους. Είναι καταδικασμένοι να καταλήξουν σε κατάσταση λούμπεν και περιθωρίου χωρίς κανενός είδους ταξική συνείδηση ή συγκρότηση.

Όποιος λοιπόν σήμερα κατανοεί το ταξικό του καθήκον από την σκοπιά των κατατρεγμένων, από την σκοπιά της εργατικής τάξης και των άλλων εκμεταλλευομένων στρωμάτων, τότε θα πρέπει να πρωτοστατήσει στον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα του ελληνικού λαού. Αλλιώς έχει περάσει με την πλευρά του ταξικού αντιπάλου, με τις κόκκινες σημαίες να ανεμίζουν, χωρίς καν να το έχει καταλάβει.