You Pay Your Crisis: Τα επιτεύγματα του Ούγκο Τσάβες

ΠΗΓΗ: The Press Project

Μέχρι και την ημέρα που ο Ούγκο Τσάβες έχασε τη μάχη για τη ζωή ο φιλελεύθερος Τύπος και των δύο πλευρών του Ατλαντικού δεν έχει σταματήσει να προσπαθεί να διαλύσει τη νέα κυβέρνηση του

Η μεγάλη του νίκη (με 12 μονάδες μπροστά από τον Γκουτιέρες) δεν έχει ακόμα αναλυθεί. Είναι αξιοσημείωτο το γεγονός ότι ο Τσάβες κέρδισε τον αγώνα παλεύοντας τον καρκίνο και έχοντας απέναντί του όλα τα ΜΜΕ από τα πιο μικρά τοπικά μέχρι τα μεγαλύτερα διεθνή (σκεφτείτε την ανάλογη περίπτωση στου ΣΥΡΙΖΑ στις Ελληνικές εκλογές) καθώς και κάτι που σπάνια αναγνωρίζεται: έναν εκλογικό χάρτη που είναι εξαιρετικά προκατειλημμένος προς τις μεσαίες και ανώτερες τάξεις με γεωγραφικά εμπόδια και δυσκολία πρόσβασης για τα μέλη της εργατικής τάξης.

Ένας από τους κύριους παράγοντες για την δημοτικότητα της κυβέρνησης Τσάβες και την συντριπτική νίκη του στην εκλογική διαδικασία του Οκτωβρίου του 2012 είναι η μείωση της φτώχιας, που κατέστη δυνατή επειδή η κυβέρνηση πήρε πίσω τον έλεγχο της εθνικής εταιρίας πετρελαίου PDVSA και χρησιμοποίησε προς αυτή την κατεύθυνση τα τεράστια έσοδα από το εμπόριο του πετρελαίου. Όχι ωφελώντας μια μικρή τάξη μισθωτών, όπως έκαναν οι προηγούμενες κυβερνήσεις, αλλά κατασκευάζοντας τις υποδομές που απαιτούνταν και χτίζοντας κοινωνικές υπηρεσίες που τόσο πολύ είχε ανάγκη η Βενεζουέλα. Κατά την διάρκεια των 10 τελευταίων ετών η κυβέρνηση έχει αυξήσει τις κοινωνικές της δαπάνες κατά 60,6%, δηλαδή κατά 772 δισεκατομμύρια δολάρια............................

Η αδιαφορία είναι συνενοχή | ΣΕΙΣΑΧΘΕΙΑ

Του Περικλή Κοροβέση
Ο Άρθουρ Κέσλερ δεν ήταν μόνο ένας μεγάλος συγγραφέας και στοχαστής. Ήταν αυτόπτης μάρτυς σε πολλά μεγάλα συμβάντα που διαδραματίστηκαν τον περασμένο αιώνα. Έγραφε σε πολλές γλώσσες, είχε ζήσει σε όλη την Ευρώπη και εργαζόταν ως πολεμικός ανταποκριτής.Ήδη από τη δεκαετία του 1930 είχε γίνει γνωστός διεθνώς και τα άρθρα του είχαν απόλυτο κύρος. Ένα από αυτά δημοσιεύτηκε στους «New York Times» το 1944. Εκεί μιλούσε για τα φρικτά εγκλήματα των ναζί. Εκτελέσεις αιχμαλώτων στη Γαλλία, ομαδικοί τάφοι στην Πολωνία, για τα Ολοκαυτώματα των Εβραίων, Σλάβων, Τσιγγάνων, ομοφυλοφίλων και τους εκατοντάδες χιλιάδες νεκρούς από πείνα στην Ελλάδα, με πρώτο θύμα τα παιδιά. Θα περίμενε κανείς πως αυτό το άρθρο θα έκανε σάλο. Η εφημερίδα ήταν έγκυρη και είχε μεγάλη κυκλοφορία. Το 90% των Αμερικανών και των Αγγλων δεν πίστεψαν τις καταγγελίες του Κέσλερ. Τις θεώρησαν προπαγανδιστικό υλικό. Να σημειώσουμε πως τα δύο τελευταία χρόνια του πολέμου, οι σύμμαχοι είχαν πάψει να μιλούν για ναζισμό.

Μετά τον πόλεμο όλες οι καταγγελίες του Κέσλερ επιβεβαιώθηκαν. 

Και το ερώτημα που μπαίνει είναι: Τι είναι αυτό που κάνει τους ανθρώπους τόσο αδιάφορους για τη συμφορά του άλλου; Ο Κέσλερ λέει το ίδιο πράγμα ποιητικά: 

 

«Είδα όνειρο. Κάποιοι με μαχαίρωναν στον δρόμο και ούρλιαζα από τους πόνους. Φώναζα απεγνωσμένα βοήθεια. Δίπλα περνούσαν άνθρωποι καλαμπουρίζοντας και γελώντας. Κανείς δεν με κοίταξε».

 

Ο Β” Παγκόσμιος Πόλεμος άρχισε με ένα έγκλημα κατά της ανθρωπότητας. Με τη γενοκτονία στην Πολωνία. Και τελείωσε με ένα άλλο έγκλημα. Τη Χιροσίμα και το Ναγκασάκι. 60 με 70 εκατομμύρια άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους (μπορεί και παραπάνω, γιατί στην Κίνα και την ΕΣΣΔ δεν μετρούσαν σχολαστικά τους νεκρούς). Ολη η ανθρωπότητα περίμενε, μετά τη φρίκη που έζησε, πως το μέλλον θα ήταν ειρηνικό και θα ζούσε με ευημερία και ευτυχία. Προσδοκία που διαψεύστηκε. Οι ίδιοι άνθρωποι που έκαναν τον πόλεμο για το ξαναμοίρασμα του κόσμου, έκαναν και την ειρήνη. Αλλά τα συμφέροντά τους ήταν πάντα τα ίδια: το κέρδος. Και η ευημερία και η ειρήνη είναι ακόμα προσδοκία και οι άνθρωποι μένουν πάντα αδιάφοροι.

 

Η καταστροφή της χώρας μας σε όλα τα επίπεδα, τα τελευταία τρία χρόνια, είναι συγκρίσιμη μόνο με τη συμφορά που προξενεί ένας πόλεμος. Είμαστε οι πιο φτωχοί άνθρωποι σε όλη την ευρωζώνη. Και ο καθένας μπορεί να το καταλάβει αυτό χωρίς να εντρυφήσει στα στατιστικά στοιχεία. Το ξέρει από τον εαυτό του και τον δίπλα του. Το βλέπει στον δρόμο, με τους άστεγους, στα συσσίτια, στα κλειστά μαγαζιά που μοιάζουν σαν να πέρασε θανατικό και σκότωσε τη ζωή στους δρόμους. Τέσσερα εκατομμύρια άνθρωποι είναι φτωχοί. 

 

Στις κινητοποιήσεις που γίνονται σε όλη την Ελλάδα κατεβαίνουν στους δρόμους μερικές δεκάδες χιλιάδες. Τα συλλαλητήρια δεν διακρίνονται για τον ενθουσιασμό τους. Αλλά έστω. Τι κάνουν τα υπόλοιπα εκατομμύρια των φτωχών; Γιατί αυτή η αδιαφορία;

 

Η απάντηση δεν είναι εύκολη. Και αν την επιχειρούσαμε, θα χρειαζόταν να γράψουμε ένα δοκίμιο. Εδώ θα επαναλάβουμε μερικές διαπιστώσεις που είναι κοινοί τόποι για τις κοινωνικές επιστήμες. 

 

Η φτώχεια δεν σημαίνει και αυτόματη κοινωνική αντίσταση. Μπορεί να οδηγήσει σε ακόμα μεγαλύτερη παραίτηση, απελπισία, κατάθλιψη, ακόμα και σε αυτοκτονία. Και αυτό το κλίμα είναι πρόσφορο για να ριζώσουν ναζιστικές ιδέες, που σε κάνουν, από υπάνθρωπο του χθες, υπεράνθρωπο του σήμερα αν μπορέσεις και μισήσεις κάποιον που είναι σε δυσκολότερη κατάσταση από σένα. Και αν μπορέσεις να τον σκοτώσεις, τότε έχεις απόδειξη πως είσαι ανώτερος. Ανήκεις σε ανώτερη φυλή που δεν νικιέται ποτέ.

 

Η Αριστερά στην Ελλάδα στη μακρόχρονη εμπειρία της δεν έχει δείξει κοινωνικό έργο. Πού είναι οι αγροτικοί συνεταιρισμοί που έχει κάνει; Πού είναι τα εργοστάσια που έχει χτίσει και πού τα νοσοκομεία, τα σχολεία κ.ά.; (Πρακτική που υπάρχει στην υπόλοιπη Ευρώπη με σοσιαλιστικές ή θρησκευτικές πρωτοβουλίες.) 

 

Αυτό που την ενδιαφέρει είναι να πάρει την εξουσία και μετά θα αρχίσει το έργο.Θέλει η εξουσία της να αντικαταστήσει την άλλη εξουσία. Και όπου αυτό έγινε, η νέα εξουσία λειτούργησε για τους γραφειοκράτες της. 

 

Πολλοί είχαν την αυταπάτη πως με τη μεταπολίτευση και την εγκαθίδρυση του κοινοβουλευτισμού η Ελλάδα έγινε μια δημοκρατική χώρα. Μέγα λάθος. Η Δεξιά προσαρμόστηκε στη νέα κατάσταση κρατώντας την κυριαρχία της, αφομοιώνοντας πολιτικά ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜΑΡ γύρω από τον σκληρό πυρήνα της (Χρυσή Αυγή, Ανεξάρτητοι Ελληνες και οι νεοδημοκράτες του γένους των 85 βουλευτών).

 

Η αδιαφορία καταπολεμάται με την αλληλεγγύη. Και είναι παρήγορα τα φαινόμενα της αυτοοργάνωσης εκατοντάδων συλλογικοτήτων σε όλο το φάσμα των κοινωνικών δραστηριοτήτων (από την καλλιέργεια της γης, κοινωνικά ιατρεία και παντοπωλεία, μέχρι πολιτιστικές και καλλιτεχνικές δραστηριότητες). Μπορεί να είναι ακόμα αρχή. Αλλά ο σπόρος έπεσε. Να δούμε τι δέντρο θα φυτρώσει.

 

perkor29@gmail.com

 

Πηγή: Εφημερίδα των Συντακτών

Πρώτο ΘΕΜΑ online : Ο Τζήμερος ζητάει ισόβια για τον Προκόπη Παυλόπουλο! - Πολιτική

«Αν η υπεξαίρεση 17 εκατομμυρίων σε βάζει μέσα ισόβια, ποια πρέπει να είναι η τιμωρία για υπεξαίρεση 1,2 δις ΚΑΘΕ ΧΡΟΝΟ;

Ο υπεξαιρέτης, στη συγκεκριμένη περίπτωση, είναι το κομματικό πελατειακό σύστημα. Κι αυτός που ανέλαβε τη βρόμικη δουλειά λέγεται Προκόπης Παυλόπουλος. Για τους φίλους, Πάκης.

Η κομπίνα είναι γνωστή. Για να παρακάμψουν το ΑΣΕΠ, οι κομματικοί μηχανισμοί είχαν εφεύρει τη μέθοδο των συμβάσεων εργασίας ορισμένου χρόνου. Πήγαινε ο «πελάτης» στο γραφείο του βουλευτή, του δημάρχου, του υπουργού κ.λπ. και αυτός τον έστελνε σε ένα από τα δεκάδες χιλιάδες νομικά πρόσωπα που «εποπτεύει» το Δημόσιο. Συνήθως του έδινε κι ένα σημείωμα: «με σύσταση της κας Τάδε» -όπου κα Τάδε ήταν η ιδιαιτέρα του κομματάρχη. Άλλες φορές το φρόντιζε περισσότερο το παιδί, όπως αποκαλύπτουν τα σημειώματα που βρήκε ο επιθεωρητής Δημόσιας Διοίκησης Λεάνδρος Ρακιντζής στις αθρόες παράνομες προσλήψεις του ΜΕΤΡΟ: «Υπεύθυνη Σταθμού, τη φοβίζει δεν είναι σίγουρη», «Την αγχώνει η δουλειά του εκδότη», «Επιθυμεί θέση ελεγκτή εισιτηρίων», «Δεν δέχτηκε να γράψει το test». Υπήρχαν και φορές που το σημείωμα το έστελνε κατευθείαν ο ένας «νονός» στον άλλον: «Δεν κάνει για τίποτε. Βολέψτε τον κάπου». Όλοι αυτοί υπέγραφαν συνήθως συμβάσεις ορισμένου χρόνου ή έργου. Στριμωχνόντουσαν σε ένα γραφείο, τους έδιναν σφραγίδα, γραφική ύλη, τους έβαζαν κι έναν υπολογιστή για να παίζουν πασιέντζες κι έπεφτε το παραδάκι. Κι επειδή οι συμβάσεις ορισμένου χρόνου κάποτε λήγουν, το κόμμα-πατερούλης τις ανανέωνε και τις ανανέωνε και τις ανανέωνε...

Πρώτο ΘΕΜΑ online : Νέα δίωξη στους αδελφούς Ψωμιάδη για τα «45άρια» - Ελλάδα

Συμπληρωματική ποινική δίωξη σε βάρος του έκπτωτου περιφερειάρχη Κεντρικής Μακεδονίας Παναγιώτη Ψωμιάδη και του αδελφού του Διονύση, για τα λεγόμενα «45άρια», τα έργα που φέρεται να ανέθετε απευθείας η Νομαρχία Θεσσαλονίκης με πρόχειρους διαγωνισμούς, άσκησε η Εισαγγελία Πρωτοδικών.

Η δίωξη ασκήθηκε από την εισαγγελέα Πλημμελειοδικών Θεσσαλονίκης Ιωάννα Κατσή, η οποία παρέλαβε το τελικό πόρισμα του Οικονομικού Επιθεωρητή που διερεύνησε την υπόθεση και αφορά σε συνολικά 456 έργα, κατά το διάστημα 2006-2011, από τα οποία ζημιώθηκε το ελληνικό δημόσιο με 4,1 εκατ. ευρώ.

Οι νέες κατηγορίες που απαγγέλθηκαν στους αδελφούς Ψωμιάδη αφορούν τις κακουργηματικές πράξεις της ηθικής αυτουργίας σε απιστία και ψευδή βεβαίωση, από κοινού και κατ' εξακολούθηση, σε βάρος του δημοσίου. Οι πράξεις αυτές είναι σε συνδυασμό με τις επιβαρυντικές διατάξεις του νόμου 1608/50 περί καταχραστών του δημοσίου. Αφορούν δε το διάστημα που ο Π. Ψωμιάδης ήταν νομάρχης Θεσσαλονίκης και ο αδελφός του Διονύσης, αντινομάρχης Τεχνικών Έργων. Οι ίδιες κατηγορίες βαρύνουν και τον άλλοτε γενικό διευθυντή της Νομαρχίας Δημήτρη Λευκόπουλο.

Επιπλέον, η εισαγγελέας Πλημμελειοδικών απήγγειλε ποινική δίωξη σε βαθμό κακουργήματος -κατά περίπτωση- για απιστία, ηθική αυτουργία στην ηθική αυτουργία στην προηγούμενη πράξη, ψευδή βεβαίωση και άμεση συνέργεια στην προηγούμενη πράξη εναντίον υπαλλήλων της Νομαρχίας, μελών της Νομαρχιακής Επιτροπής και τοπικών εργολάβων.

Οι πρώτες κατηγορίες για την υπόθεση είχαν απαγγελθεί πέρσι τον Μάρτιο και αφορούν συνολικά περί τα 30 άτομα. Μετά τη νέα δίωξη οι δύο δικογραφίες αναμένεται να συσχετιστούν για να γίνει κύρια ανάκριση. Η υπόθεση αφορά έργα, προϋπολογισμού έως 45.000 ευρώ, τα οποία ανατίθεντο απευθείας σε εργολάβους με πρόχειρους διαγωνισμούς.

Διαβάστε περισσότερα στο seleo.gr

ΤΟ ΧΡΕΟΣ, ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ ΥΠΟΤΕΛΕΙΑΣ ΚΑΙ ΤΡΟΜΟΥ

«ΧΩΡΙΣ ΔΙΑΓΡΑΦΗ ΧΡΕΟΥΣ ΤΟ ΓΕΡΜΑΝΙΚΟ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟ ΘΑΥΜΑ ΔΕΝ ΘΑ ΥΠΗΡΧΕ» | ΣΕΙΣΑΧΘΕΙΑ

 
60 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗ ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΤΟΥ ΛΟΝΔΙΝΟΥ
Η ΕΛΛΑΔΑ ΗΤΑΝ ΤΟΤΕ ΔΑΝΕΙΣΤΗΣ!
«Το χρέος της χώρας είναι υπέρογκο. Ηεμπιστοσύνη των δανειστών έχει κλονιστεί. Ο λόγος όχι για την Ελλάδα, αλλά για τη… Γερμανία», αναφέρει η Deutsche Welle σε άρθρο για τα 60 χρόνια από την υπογραφή στο Λονδίνο της συμφωνίας για τη διαγραφή του γερμανικού χρέους. 
«Η συμφωνία του Λονδίνου έπαιξε σημαντικό ρόλο στο λεγόμενο οικονομικό θαύμα της Γερμανίας.Μπορεί μάλιστα να υποστηριχθεί ότι χωρίς τη διαγραφή του χρέους δεν θα υπήρχε οικονομικό θαύμα» τονίζει Γερμανίδα ιστορικός, ενώ Γερμανός ειδικός σε ζητήματα χρέους δηλώνει ότι για χρόνια οι Γερμανοί απωθούσαν το γεγονός ότι η χώρα τους μετά το Β’ Παγκόσμιο ήταν υπερχρεωμένη, όπως σήμερα η Ελλάδα.
Με την υπογραφή της συμφωνίας για την διαγραφή του γερμανικού χρέους στο Λονδίνο στις 27 Φεβρουαρίου του 1953 η γερμανική μεταπολεμική οικονομία έθετε τα θεμέλια του μετέπειτα «οικονομικού θαύματος», πιστεύει η Γερμανίδα ιστορικός Ούρσουλα Ρόμπεκ- Γιασίνσκι από το Πανεπιστήμιο της Στουτγάρδης:
«Η συμφωνία του Λονδίνου έπαιξε σημαντικό ρόλο στο λεγόμενο οικονομικό θαύμα της Γερμανίας. Μπορεί μάλιστα να υποστηριχθεί ότι χωρίς τη διαγραφή του χρέους δεν θα υπήρχε οικονομικό θαύμα».
Ο Γερμανός ειδικός σε ζητήματα χρέους Γιούργκεν Κάιζερ, μέλος του συνδέσμου erlassjahr.de για τη μείωση του χρέους των υπό ανάπτυξη χωρών, δηλώνει στην DW ότι για χρόνια οι Γερμανοί απωθούσαν το γεγονός ότι η χώρα τους μετά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο ήταν υπερχρεωμένη, όπως σήμερα η Ελλάδα ή κάποιες υπό ανάπτυξη χώρες.
«Μαθαίναμε τότε ότι το οικονομικό θαύμα οφειλόταν στην εργατικότητα του λαού μας και στουςΑμερικανούς, οι οποίοι μας βοήθησαν με χρήματα και για αυτό εμείς τους στηρίζουμε όπου μπορούμε. Αυτά γνώριζα για τη περίοδο αυτή. Δυστυχώς ένα κομμάτι της ιστορίας μας αγνοήθηκε επιμελώς».

 

ΛΙΤΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΑΠΟΠΛΗΡΩΜΗ ΔΕΝ ΑΠΟΤΕΛΟΥΣΑΝ ΕΠΙΛΟΓΕΣ
Περίπου 70 χώρες είχαν απαιτήσεις έναντι της Γερμανίας τόσο από την προπολεμική, όσο και από την μεταπολεμική περίοδο. Το συνολικό χρέος της Γερμανίας ανέρχονταν γύρω στα 30 δισ. μάρκα. 
Ας σημειωθεί ότι το γερμανικό χρέος το 1953 αντιστοιχούσε μόλις στο 23% του ΑΕΠ, επισημαίνει η DW. Ακόμα και για τις υπό ανάπτυξη χώρες ισχύει σήμερα ότι βρίσκονται σε κίνδυνο μόνο όταν το χρέος τουςξεπερνά το 40% του ΑΕΠ. Σήμερα το ελληνικό χρέος βρίσκεται στο 160% και μόνο οι πολύ αισιόδοξοι ευελπιστούν ότι θα μειωθεί στο 120%.
Για την Γερμανία του 1953 όμως η λιτότητα και η επιστροφή των δανείων δεν αποτελούσε επιλογή. Το αντίθετο! Η γερμανική οικονομία χρειαζόταν «φρέσκο» χρήμα για την ανοικοδόμηση της χώρας και την ενίσχυση της οικονομικής ανάπτυξης.
Μετά από σκληρές διαπραγματεύσεις οι πιστώτριες χώρες συμφώνησαν στη διαγραφή σχεδόν του 50% του χρέους, ενώ για το υπόλοιπο προέβλεψαν τη μακροπρόθεσμη αναδιάρθρωσή του.

Η ΕΛΛΑΔΑ ΤΟΤΕ ΗΤΑΝ ΔΑΝΕΙΣΤΗΣ
Παράλληλα, εξηγεί η DW, η συμφωνία δημιούργησε τις προϋποθέσεις για να γίνει η Γερμανία εξαγωγική δύναμη. Διότι η Γερμανία ήταν υποχρεωμένη να εξυπηρετεί το χρέος της, μόνο αν κέρδιζε χρήματα από τις εξαγωγές. 
«Οι δανειστές της είχαν λοιπόν συμφέρον να αγοράζουν γερμανικά προϊόντα», λέει ο Γιούργκεν Κάιζερ. Κατά την άποψή του παρόμοια ρύθμιση θα μπορούσε να βοηθήσει και την Ελλάδα, η οποία όπως υπενθυμίζει ο Γερμανός ειδικός, λίγο πριν το ξέσπασμα της κρίσης δαπανούσε δισεκατομμύρια για γερμανικά τανκς.
«Αν εφαρμόσουμε κάτι αντίστοιχο στην Ελλάδα τότε οι Γερμανοί θα πάρουν πίσω τα χρήματά τουςμόνο αν επιτρέψουν ένα πλεόνασμα στο ελληνικό εμπορικό ισοζύγιο. Και οι Έλληνες θα εξάγουν προϊόντα και θα φιλοξενούν στα ξενοδοχεία τους Γερμανούς τουρίστες μέχρι που να ξεπληρώσουν αυτά τα καταραμένα τεθωρακισμένα».
Η ιστορικός Ούρσουλα Ρόμπεκ-Γιασίνσκι τονίζει ότι δεν είναι εύκολη η σύγκριση της μεταπολεμικής Γερμανίας με τη σημερινή Ελλάδα.
Παρόλα αυτά οι Γερμανοί, λέει, δεν θα έπρεπε να ξεχνούν στις διαπραγματεύσεις με την Ελλάδα ότι κάποτε και η Γερμανία ήταν υπερχρεωμένη και χρειάζονταν βοήθεια. Πόσο μάλλον που τότε στοΛονδίνο η Ελλάδα ανήκε στους δανειστές και αποδέχθηκε και εκείνη τη διαγραφή του χρέους της τότεΔυτικής Γερμανίας.
iskra