Περί καπιταλισμού και σοσιαλισμού.

Τρίτη, 14 Μαΐου 2013

Περί καπιταλισμού και σοσιαλισμού.

του Δημήτρη Καζάκη

Ένας φίλος έγραψε μ’ αφορμή το άρθρο μου για τον «σοσιαλισμό του δικηγοράκου» τα εξής:

Γι’ αυτό και σήμερα ούτε που διανοούνται ότι μπορεί ο λαός με την πάλη του να ανατρέψει τα πάντα ακόμη και πάνω στο γενικό έδαφος του καπιταλισμού. Να κερδίσει μάχες ενάντια στο κεφάλαιο και την εξουσία του, οι οποίες μπορούν να ξεθεμελιώσουν ριζικά το καθεστώς που επιβάλλουν οι αγορές ακόμη κι εντός του καπιταλισμού. Αρκεί ο λαός και οι εργαζόμενοι μέσα από τις δικές τους οργανώσεις να δίνουν την μάχη για κάθε σπιθαμή εχθρικού εδάφους, να μην αποδέχονται κανένα τετελεσμένο ή δεδομένο γεγονός μόνο και μόνο επειδή το επιβάλλουν οι ισχυροί. Δημητρη το παραπανω αποσπασμα απο το κειμενο σου ειναι αυτο. εχω ερωτηματικα ομως.ο λαος μπορει να ανατρεψει τα παντα ακομη και στο γενικο εδαφος του καπιταλισμου.οτι λεει ο συριζα,ποια ειναι η διαφορα?παλη μεσα στον καπιταλισμο λεει και ο συριζα.ας αφησουμε στην ακρη το νομισμα.το επαμ προτεινει τι εναντι του καπιταλισμου?το σοσιαλισμο?τον κομμουνισμο?αυτο δεν το εχω καταλαβει.κοιτα δημητρη κανεις δε λεει στον κοσμο οτι ο καπιταλισμος τελειωσε,κι οτι πρεπει να γινει στροφη στο σοσιαλισμο.ξερεις γιατι?γιατι θα παρει 3%.κι ας ειναι και ο αινσταιν.εχουμε και λεμε λοιπον.η τρικομματικη προτεινει αγριο νεοφιλελευθερισμο ως μοντελο.ο συριζα το δρομο προς το σοσιαλισμο παλευοντας μεσα στην εε και το ευρω.οι ανελλ μεσα στον καπιταλισμο με ευρω και μεσα στην εε.το κκε εξω απο την εε εξω απο το ευρω κοινωνικοποιηση των τομεων στρατηγικης σημασιας με στοχο τον σοσιαλισμο.αυτη την εικονα βλεπω εγω προσωπικα.εσυ απο αυτα που εγω καταλαβαινω αν και με μπερδευεις λιγο,προτεινεις να παλεψουν οι εργαζομενοι μεσα στον καπιταλισμο με εθνικο νομισμα να τον ανατρεψουν για να φερουν τι????το σοσιαλισμο που θα λεγεται καπως διαφορετικα?φωτισε με λιγο γιατι τα πραγματα τρεχουν γρηγορα σε σχεση με περυσι.αν προτεινεις παλη των εργαζομενων,εξοδο απο το ευρω και κοινωνικοποιηση μεσων παραγωγης αυτο δεν οδηγει στο σοσιαλισμο??θα ηθελα οταν μπορεσεις να κανεις ενα ξεκαθαρισμα,γιατι μπλεκονται τα πραγματα.ευχαριστω και καλη δυναμη

Η δική μου απάντηση:

Αντιλαμβάνεσαι στατικά τον καπιταλισμό, αλλά και τον σοσιαλισμό. Ο καπιταλισμός δεν είναι ένα....
μονοσήμαντο σύστημα. Εμπεριέχει την άρνησή του κι αυτή δεν είναι μόνο η ύπαρξη του νεκροθάφτη του, δηλαδή των εργατών. Εμπεριέχει όλα τα αναγκαία μέσα και μορφές που μπορούν να οδηγήσουν στην υπέρβασή του. Η ίδια η ανάπτυξη του καπιταλισμού συνοδεύεται αναγκαστικά από την αλματώδη κοινωνικοποίηση της παραγωγής και της οικονομικής ζωής ευρύτερα. Μόνο που αυτή δεν αφορά απλά στις παραγωγικές δυνάμεις, όπως πιστεύουν οι οικονομιστές από τον 19ο αιώνα μέχρι σήμερα, αλλά και όλες εκείνες τις μορφές που τυπικά χρειάζεται το προλεταριάτο, η εργατική τάξη για να ανατρέψει τον καπιταλισμό. Γι' αυτό και ο Μάρξ έλεγε ότι «αν δεν βρίσκαμε σε λανθάνουσα μορφή στην κοινωνία όπως είναι, τις υλικές συνθήκες της παραγωγής και τις αντίστοιχες σχέσεις ανταλλαγής για μια αταξική κοινωνία, όλες οι απόπειρες να την ανατινάξουμε θα ήταν δονκιχωτικές.»[1]

Τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει ότι μέσα στον ίδιο τον καπιταλισμό ενυπάρχουν (σε λανθάνουσα κατάσταση) όλες οι εκείνες οι προϋποθέσεις και οι μορφές για να μπορέσει η εργατική τάξη να τον υπερβεί. Πώς μπορεί να γίνει αυτό; Μέσα από το οργανωμένο κίνημα των μαζών, που κερδίζουν, κατακτούν διαρκώς καλύτερες θέσεις, αλλάζοντας τους συσχετισμούς δυνάμεων και απελευθερώνοντας τις λανθάνουσες μορφές μια μελλοντικής αταξικής κοινωνίας. Γι' αυτό και οι κλασσικοί του επιστημονικού σοσιαλισμού δεν ασχολήθηκαν να περιγράψουν τον τελικό σκοπό του κινήματος, αλλά να ανακαλύψουν με όρους μαζικών αγώνων τις μεταβατικές μορφές ακόμη και πάνω στο γενικό έδαφος του καπιταλισμού.

Τέτοιες ήταν π.χ. η δημοκρατία. Από μόνη της η δημοκρατία δεν ανατρέπει τον καπιταλισμό, αλλά η πάλη για την κατάκτησή της στη βάση των συμφερόντων του λαού δεν θα την φέρει μόνη της. Να γιατί ο Λένιν έλεγε: «Κανένας δημοκρατισμός χωριστά παρμένος δεν θα δώσει το σοσιαλισμό, στη ζωή όμως ο δημοκρατισμός δεν «θα παρθεί» ποτέ «χωριστά», αλλά «θα παρθεί μαζί» με άλλα φαινόμενα, θα ασκεί την επιρροή του και στην οικονομία, θα προωθεί το μετασχηματισμό της, θα δέχεται την επίδραση της οικονομικής εξέλιξης κτλ. Τέτοια είναι η διαλεκτική της ζωντανής ιστορίας.»[2] Κι επομένως δεν μπορεί να υπάρξει επαναστατικό εργατικό και λαϊκό κίνημα που να μην θέτει ως πρώτη βασική προτεραιότητα του αγώνα του την κατάκτηση της δημοκρατίας με όρους μαζών σε κάθε συγκυρία της αστικής κοινωνίας και όχι μόνο όταν κινδυνεύουν οι θεσμοί της αστικού κοινοβουλευτισμού.

Το ίδιο συμβαίνει και με το κράτος μέσα στον καπιταλισμό. Να τι έλεγε ο Ένγκελς: «Το σύγχρονο κράτος, όποια κι αν είναι η μορφή του, είναι ουσιαστικά μια καπιταλιστική μηχανή, είναι το κράτος των καπιταλιστών, η ιδανική προσωποποίηση του συνολικού εθνικού κεφαλαίου. Όσο μεγαλύτερες παραγωγικές δυνάμεις παίρνει κάτω από την ιδιοκτησία του, τόσο περισσότερο γίνεται ο πραγματικός εθνικός καπιταλιστής και τόσο περισσότερο εκμεταλλεύεται τους πολίτες. Οι εργάτες παραμένουν μισθωτοί εργάτες, δηλαδή προλετάριοι. Οι καπιταλιστικές σχέσεις δεν καταργούνται, αντίθετα φτάνουν στο αποκορύφωμά τους. Από δω όμως, από το κορύφωμα, αρχίζει η ανατροπή. Η κρατική ιδιοκτησία πάνω στις παραγωγικές δυνάμεις, ενώ δεν αποτελεί τη λύση της σύγκρουσης, περικλείνει μέσα της τα τυπικά μέσα και τις μορφές για την οριστική λύση. Η λύση αυτή μπορεί είναι μόνο η πρακτική αναγνώριση της κοινωνικής φύσης των σύγχρονων παραγωγικών δυνάμεων και ως εκ τούτου η εναρμόνιση του τρόπου παραγωγής, ιδιοποίησης και ανταλλαγής με τον κοινωνικό χαρακτήρα των μέσων παραγωγής. Κι αυτό μπορεί να συμβεί μόνο αν η κοινωνία ανοιχτά και απευθείας πάρει στην κατοχή της τις παραγωγικές δυνάμεις, που έχουν μεγαλώσει τόσο ώστε να μην υπακούουν σε κανένα άλλο έλεγχο εκτός από της κοινωνίας ως σύνολο.»[3]

Να γιατί το εργατικό επαναστατικό κίνημα θεωρούσε από την εποχή της πρώτης ιστορικής εμφάνισής του παγκόσμια ότι η πάλη για την δημοκρατία και η συγκέντρωση των παραγωγικών δυνάμεων στο κράτος ακόμη και πάνω στο γενικό έδαφος του καπιταλισμού αποτελεί βασικό αίτημα και εξ αντικειμένου οδηγεί σε μεταβατικές καταστάσεις που, υπό προϋποθέσεις συσχετισμού δυνάμεων και ταξικής πάλης, μπορούν να οδηγήσουν σε υπέρβαση και ανατροπή του καπιταλισμού.

Αυτή η προσέγγιση δεν έχει τίποτε να κάνει με τις λογικές του ΣΥΡΙΖΑ. Η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ δεν παλεύει για να κατακτήσει κάθε σπιθαμής εχθρικού εδάφους προς όφελος των εργαζομένων, ούτε αρνείται από θέση αρχής κάθε τετελεσμένο που επιβάλει το κεφάλαιο και η εξουσία του. Αντίθετα, θεωρεί απόλυτα δεδομένο εκείνο το οικονομικό και πολιτικό πλαίσιο όπου τα συμφέροντα του κεφαλαίου είναι και παραμένουν κυρίαρχα και απλά "αγωνίζεται" για παραχωρήσεις από την εξουσία του κεφαλαίου. Όχι για κατακτήσεις σε βάρος του κεφαλαίου και της εξουσίας του. Να γιατί δεν αμφισβητεί το νόμισμα, την ΕΕ, ούτε νοιάζεται για την δημοκρατία από την σκοπιά των εργαζομένων που έχει σαν πρώτη και βασική αφετηρία της το απόλυτο δικαίωμα της αυτοδιάθεσης ενός λαού που εκφράζεται συγκεκριμένα στην εθνική ανεξαρτησία και την λαϊκή κυριαρχία.

Αντίθετα ο ΣΥΡΙΖΑ αποδέχεται ως αντικειμενική νομοτέλεια της ιστορίας γενικά ότι εξυπηρετεί και επιβάλει το συμφέρον του κεφαλαίου. Αρνείται το γεγονός ότι ο καπιταλισμός είναι εξ ανάγκης δισυπόστατος. Όσο ενισχύεται η ισχύς του κεφαλαίου, άλλο τόσο ενισχύεται και ο οιονεί νεκροθάφτης του. Κι επομένως αυτό που χρειάζεται είναι η οργανωμένη μαζική παρέμβαση σπάζοντας τα δεσμά και τα πλαίσια που φαντάζουν ως δεδομένα και απαράλλαχτα μόνο για όποιον δέχεται την μονοκρατορία του κεφαλαίου.

Αυτή η λογική, που συνιστά την ειδοποιό διαφορά του επιστημονικού σοσιαλισμού από κάθε άλλη παραλλαγή του σοσιαλισμού και του κομμουνισμού στην ιστορία των κοινωνικών αγώνων, αλλάζει ριζικά και τον τρόπο κατανόησης του σοσιαλισμού. Ο σοσιαλισμός παύει να φαντάζει ως μοντέλο, ως ένα έτοιμο σύστημα που η εφαρμογή του θα κάνει ευτυχισμένη την ανθρωπότητα, ή έστω θα την βάλει στον σωστό δρόμο, όπως ονειρεύονταν και ονειρεύονται όλες οι αιρέσεις και οι σέχτες που τον επικαλούνται. Αντίθετα, όπως έλεγε κι ο Λένιν, «ο σοσιαλισμός δεν είναι ένα έτοιμο σύστημα που θα δοθεί σαν ευεργεσία στην ανθρωπότητα. Ο σοσιαλισμός είναι η ταξική πάλη του σημερινού προλεταριάτου, που βαδίζει από ένα σκοπό σήμερα σ’ έναν άλλο αύριο στο όνομα του βασικού του σκοπού, προς τον οποίο πλησιάζει κάθε μέρα.»[4]

Το βασικό μέλημα του κινήματος δεν είναι η αναμονή του σοσιαλισμού, ούτε καν η επίκλησή του προς τέρψη των πιστών και αποστροφή όλων των υπολοίπων, αλλά η κατανόηση των ενδιάμεσων κρίκων, των μεταβατικών αιτημάτων, που επιτρέπουν άμεσα και πρακτικά στον ίδιο τον λαό να κερδίζει μάχες, να κατακτά εχθρικό έδαφος, να ανατρέπει δυσμενείς συσχετισμούς μέσα στη σημερινή κοινωνία ανυψώνοντας την θέση του με όρους εργασιακών, κοινωνικών και πολιτικών δικαιωμάτων και τέλος να κάνει αποφασιστικά βήματα προς τον τελικό σκοπό, τον οποίο δεν μπορεί να τον καταλάβει παρά μόνο λύνοντας βήμα το βήμα τα πιο ζωτικά προβλήματα που αντιμετωπίζει η κοινωνία βελτιώνοντας την θέση της μεγάλης πλειοψηφία του εργαζόμενου λαού. Διαφορετικά, ο σοσιαλισμός είναι καταδικασμένος να αποτελεί ένα είδος θρησκευτικής πίστης ομάδων του περιθωρίου, ότι κι αν επικαλούνται, όσο κι αν ντύνουν την θρησκοληψία τους με αναφορές στην επιστήμη της ταξικής πάλης που στην καλύτερη περίπτωση ξέρουν μόνο να την παπαγαλίζουν σαν δόγμα, ή σαν μια ανούσια ακαδημαϊκή διδασκαλία.

Όσο για την κοινωνικοποίηση, θα πρέπει να προσέξεις πολύ, εκτός κι αν θέλεις απλά να την παπαγαλίζεις όπως οι γραφειοκράτες του Περισσού. Τι είναι κοινωνικοποίηση; Οι κλασσικοί δεν αντιμετωπίζουν την κοινωνικοποίηση ως «καινοτομία», που συνδέεται αποκλειστικά με το σοσιαλισμό, ή τον κομμουνισμό. Την ανακάλυψαν για πρώτη φορά στην ίδια την οικονομική βάση και ανάπτυξη του καπιταλισμού. Πηγάζει από την έννοια της κοινωνικοποίησης της παραγωγής, που διαπίστωσε ο Μαρξ στον ίδιο τον καπιταλισμό. Στην ιδεολογία της σημερινής δήθεν κομμουνιστικής αριστεράς, χρησιμοποιείται καταχρηστικά. Την αντιδιαστέλλει εμφανώς με την κρατικοποίηση και την εθνικοποίηση με τον ίδιο τρόπο που το έκανε το ΠΑΣΟΚ παλιότερα, ενώ στη λογική της σήμερα ισοδυναμεί με την απαλλοτρίωση όχι μόνο των βασικών μέσων παραγωγής, αλλά ολόκληρου του κοινωνικού πλούτου από μια άλλη εξουσία. Άλλη μια έκφραση ενός ουτοπικού μικροαστικού σοσιαλισμού. Στην πραγματικότητα η πρώτη πράξη είναι το πέρασμα στο κράτος των βασικών μέσων παραγωγής, αλλά αυτό δεν αποτελεί σοσιαλιστικό μέτρο, αλλά δημοκρατικό. Δεν ξεφεύγει από τα πλαίσια του αστικού δικαίου, αλλά αποτελεί το θεμέλιο αυτού που ο Λένιν χαρακτήριζε ως «κρατικό καπιταλισμό».

Η πραγματική κοινωνικοποίηση συνδέεται άμεσα και καθοριστικά με δυο διαδικασίες: Πρώτο με το κοινωνικο-οικονομικό σχεδιασμό σε πανεθνική κλίμακα (Από αυτόν έπασχε η ΕΣΣΔ και ο υπαρκτός σοσιαλισμός και όχι από έλλειμμα αγοράς). Δεύτερο με την απονέκρωση του κράτους. Με τι συνδέεται η «απονέκρωση του κράτους»; Ανάδειξη και της τελευταίας νοικοκυράς στην κρατική διοίκηση. Επομένως το να μιλάς γενικά για κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής δεν λέει απολύτως τίποτε.

Η πάλη για την κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής ξεκινά άμεσα και πρακτικά με τον αγώνα να περάσουν όσες περισσότερες παραγωγικές δυνάμεις στο κράτος ακόμη και στο έδαφος του καπιταλισμού, όπως έλεγε ο Ένγκελς. Με τον αγώνα για εθνικοποιήσεις, δηλαδή για δραστικές παρεμβάσεις ενός δημοκρατικού κράτους στο δικαίωμα της ιδιοκτησίας και στο δικαίωμα ιδιοποίησης κέρδους υπέρ του κοινωνικού συνόλου και του λαϊκού συμφέροντος. Χωρίς αυτόν τον αγώνα το μιλά κανείς για κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής δεν σημαίνει απολύτως τίποτε.

Να τι έλεγε ο Λένιν σ' εκείνους που ήξεραν απλά και μόνο να παπαγαλίζουν την λέξη κοινωνικοποίηση, χωρίς να ορίζουν τις μορφές και τους τρόπους σε κάθε φάση της ταξικής πάλης: «Τι θα πει ‘κοινωνικοποίηση’; Με τον όρο αυτό μπορεί να εννοείται η μετατροπή της ιδιοκτησίας σε ιδιοκτησία όλης της κοινωνίας, μπορεί όμως επίσης να εννοούνται και οποιαδήποτε επιμέρους μέτρα, οποιεσδήποτε μεταρρυθμίσεις μέσα στα πλαίσια του καπιταλισμού, από τους αγροτικούς συνεταιρισμούς μέχρι τα δημοτικά λουτρά και ουρητήρια.»[5]

Η ηγεσία του ΚΚΕ χρησιμοποιεί την κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής ως μια φράση ασαφή, αόριστη, που μετατοπίζει το όλο πρόβλημα της ιδιοκτησίας σ' ένα απώτερο φανταστικό μέλλον, όπως το φαντασιώνεται η ίδια. Έτσι δεν είναι υποχρεωμένη να μιλήσει για το σήμερα, για το πώς μπορεί να επιτευχθεί κάτι τέτοιο από σήμερα μέσα από την πάλη του λαού. Ούτε είναι αναγκασμένη να απαντά συγκεκριμένα πώς και με ποιον τρόπο μπορούν να αναδειχθούν με την πάλη του λαού βασικές οικονομικές κατηγορίες του σημερινού καπιταλισμού, όπως το νόμισμα, το τραπεζικό σύστημα, η συγκέντρωση της παραγωγής και της πίστης, κοκ, σε μεταβατικές μορφές προς την ολόπλευρη κοινωνικοποίηση της παραγωγής υπερβαίνοντας από την πρώτη στιγμή τα όρια που θέτει η αναπαραγωγή του κεφαλαίου σήμερα. Με τον τρόπο αυτό οι παπαγάλοι της κοινωνικοποίησης των μέσων παραγωγής κάνουν ότι πάντα έκαναν όσοι τρέμουν την ταξική πάλη, όσοι τρέμουν την αναμέτρηση με το κεφάλαιο: μετατρέπουν την πράξη με όρους μαζικού λαϊκού κινήματος και τα αιτήματα που γεννά η ίδια η κατάσταση και είναι από την φύση τους μεταβατικά, σ’ αντικείμενο «επαναστατικής» λογοκοπίας και φλυαρίας μόνο για μυημένους και πιστούς με κοινωνική συνείδηση όχλου.

[1] Κ. Μαρξ, Οικονομικά Χειρόγραφα του 1857-58. Collected Works, τ. 28, σ. 97.

[2] Β. Ι. Λένιν, Κράτος και Επανάσταση. Άπαντα, τ. 33, σ. 79.

[3] Φ. Ένγκελς, Αντι-Ντύρινγκ. Collected Works, τ. 25, σελ. 266.

[4] Β. Ι. Λένιν, Συζήτηση. Άπαντα, τ. 23, σελ. 54.

[5] Β. Ι. Λένιν, Το Ζήτημα των Συνεταιρισμών. Άπαντα, τ. 19, σ. 358-59.

Πηγή: http://www.seisaxthia-epam.blogspot.gr

Η ελευθερη αγορά του Σαμαρά!!!

kathimerini.gr - Χημικά κοκτέιλ σε φρούτα και λαχανικά στους πάγκους της Αθήνας

Χημικά κοκτέιλ σε φρούτα και λαχανικά στους πάγκους της Αθήνας

27 τοξικές ουσίες εντόπισε η Greenpeace σε προϊόντα που πωλούνται σε πάγκους της Αθήνας. Σύμφωνα με την οργάνωση, απαγορευμένα φυτοφάρμακα διατίθενται ακόμα παράνομα στην αγορά.

Της Λίνας Γιάνναρου

Είκοσι επτά διαφορετικές χημικές δραστικές ουσίες, πολλές από τις οποίες ύποπτες για καρκινογενέσεις, εντοπίστηκαν σε φρούτα και λαχανικά που πωλούνται στους πάγκους της Αθήνας. Την έρευνα -που όφειλαν να διεξάγουν οι αρμόδιες υπηρεσίες του κράτους- πραγματοποίησε το ελληνικό γραφείο της Greenpeace, αποκαλύπτοντας τη διαδρομή των τοξικών ουσιών από το χωράφι, μέσα από τα παραθυράκια του νόμου, ώς το πιάτο μας. Εξετάστηκαν συνολικά 24 δείγματα μήλων, αχλαδιών, καρότων, κολοκυθιών, πατατών, κρεμμυδιών και μπανανών που αγοράστηκαν από καταστήματα της Καλλιθέας, του Περιστερίου, του Χαλανδρίου και του κέντρου της Αθήνας. Τα 15 προϊόντα ήταν ελληνικής προέλευσης και τα εννέα εισαγωγής. Στη συντριπτική πλειονότητα των δειγμάτων εντοπίστηκαν υπολείμματα φυτοφαρμάκων. Ειδικότερα, βρέθηκαν 27 χημικές δραστικές ουσίες, από τις οποίες πολλές είναι απαγορευμένες για χρήση εντός της Ε.Ε. και άλλες νόμιμες, στις επίσημες εγκρίσεις των οποίων όμως χαρακτηρίζονται «τοξικές», «εξαιρετικά τοξικές», «επικίνδυνες για το υδάτινο περιβάλλον» και ύποπτες για σοβαρότατες επιπτώσεις στην υγεία. Ενδεικτικά αναφέρουμε ότι η δραστική ουσία Thiacloprid που εντοπίστηκε σε μήλα και αχλάδια είναι «ύποπτη καρκινογένεσης», ενώ η δραστική ουσία Linuron, που εντοπίστηκε σε δείγμα καρότων, «μπορεί να βλάψει το έμβρυο κατά τη διάρκεια της κύησης» ενώ υπάρχει και «πιθανός κίνδυνος για εξασθένηση της γονιμότητας». Κυρίως στα δείγματα μήλων εντοπίστηκαν χημικά κοκτέιλ με 3 έως 9 διαφορετικές δραστικές ουσίες ανά δείγμα. Στα δείγματα αχλαδιών εντοπίστηκαν έως και 6 διαφορετικές ουσίες. Σε δείγμα αχλαδιών εισαγωγής και στις μπανάνες εισαγωγής εντοπίστηκε η ουσία Imazalil, που είναι απαγορευμένη στην Ελλάδα. Σε δείγμα μήλου ανιχνεύτηκε ουσία που τώρα έχει άδεια χρήσης ως συντηρητικό ξύλων... Πώς όμως εμφανίστηκαν απαγορευμένες ουσίες σε φρούτα και λαχανικά στους πάγκους της Αθήνας; Σύμφωνα με τη Greenpeace, κάποια φυτοφάρμακα που έχουν κριθεί επικίνδυνα συνεχίζουν να διατίθενται παράνομα στην αγορά και να χρησιμοποιούνται από τους παραγωγούς. Ενας άλλος λόγος είναι ότι πολλά από τα δείγματα είχαν φτάσει στη χώρα μας από χώρες εκτός Ε.Ε. στις οποίες η νομοθεσία δεν απαγορεύει τη χρήση αυτών των ουσιών. Ενώ δηλαδή η Ε.Ε. απαγορεύει τη χρήση μιας τοξικής ουσίας, δεν απαγορεύει την εισαγωγή προϊόντος στο οποίο έχει χρησιμοποιηθεί. Τρίτον, κάθε κράτος-μέλος έχει τη δυνατότητα να επιτρέψει προσωρινά τη χρήση μιας απαγορευμένης ουσίας. Ενα χημικό το οποίο έχει κριθεί επικίνδυνο και έχει απαγορευτεί, μπορεί να πάρει τη λεγόμενη «κατά παρέκκλιση άδεια διάθεσης στην αγορά για 120 μέρες». Σύμφωνα με την οργάνωση, το συγκεκριμένο «παραθυράκι» χρησιμοποιείται κατά κόρον στην Ελλάδα. Αξίζει να σημειωθεί, τέλος ότι, αφού απαγορευτεί μια ουσία, επιτρέπεται η διάθεσή της από τις εταιρείες για άλλα δύο χρόνια, μέχρι δηλαδή την εξάντληση των αποθεμάτων...

ΤΙ ΚΑΝΟΥΜΕ ΤΩΡΑ; (6) ― ΈΞΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΕ!

Του ΤΑΚΗ ΦΩΤΟΠΟΥΛΟΥ*

Ενώ το ρεύμα κατά της Ευρωχούντας των Βρυξελλών θεριεύει σε ολόκληρη την Ευρώπη, με τη μεγάλη πλειοψηφία των λαών τη Ευρωζώνης, σύμφωνα με το τελευταίο Ευρωβαρόμετρο, να μην εμπιστεύεται πια την ΕΕ, στην Ελλάδα που έχει ίσως υποστεί τις μεγαλύτερες καταστροφές εξαιτίας της ένταξής της, τόσο στο παρελθόν[1] όσο και σήμερα, η Αριστερά μας δεν τολμά να θέσει όχι θέμα εξόδου από την ΕΕ αλλά ούτε καν από το Ευρώ! Το μεγαλύτερο κόμμα της Αριστεράς έφθασε να γίνει και αξιωματική αντιπολίτευση κάνοντας υποσχέσεις για ακύρωση των μνημονίων μέσα στην Ευρωζώνη, τη στιγμή που δεν υπήρχε σοβαρός οικονομολόγος στον κόσμο να πιστεύει ότι αυτό ήταν δυνατό. Αυτό άλλωστε αποδείχθηκε αργότερα με την Κύπρο, όπου άρκεσε να κλείσει η Ευρωχούντα για μερικές μέρες τη στρόφιγγα της ρευστότητας και να τελειώσουν οι ηρωισμοί. Όμως, οι οικονομικοί «εγκέφαλοι» του ΣΥΡΙΖΑ δεν το έβλεπαν αυτό, ενώ ο υποψήφιος «τσάρος της οικονομίας» του κόμματος, από τη πρώτη μέρα της κρίσης μέχρι σήμερα, συναγωνιζόταν τους τοποτηρητές της Χούντας στην Ελλάδα στην κατατρομοκράτηση του Ελληνικού λαού για τη καταστροφή... του Νώε που θα ακολουθούσε την έξοδο από το Ευρώ. Και αυτό, τη στιγμή που έγκυροι, ακόμη και ορθόδοξοι, οικονομολόγοι στο εξωτερικό υποστήριζαν ότι η έξοδος από το Ευρώ ήταν το ελάχιστο για να αποφευχθεί η καταστροφή —άποψη με την οποία δεν συμφωνώ, εάν η έξοδος από την ευρωζώνη δεν συνοδεύεται και με ταυτόχρονη έξοδο από την ΕΕ. Και έρχεται σήμερα ο Πρόεδρος του Ινστιτούτου Οικονομικών Ερευνών Ifo του Μονάχου (ίσως το εγκυρότερο Γερμανικό οικονομικό Ινστιτούτο) να δηλώνει ότι «η Ελλάδα θα είχε σήμερα ξεπεράσει την κρίση, αν την άνοιξη του 2010 είχε χρεοκοπήσει και αποχωρήσει από την Ευρωζώνη»—πρόταση που είχαμε κάνει από το χειμώνα του ίδιου έτους (Ε, 28/2/2010).

Όσοι λοιπόν ισχυρίζονται ότι «δεν κουνιέται φύλλο», από δήθεν... ψυχολογικούς ή παρόμοιους λόγους, απλά ασεβούν σε βάρος ενός λαού που βρέθηκε στη μεγαλύτερη ίσως κρίση της σύγχρονης Ιστορίας του, χωρίς μια Αριστερά που θα μπορούσε να ηγηθεί ενός παλλαϊκού αγώνα για να την ξεπεράσει, αλλά, αντίθετα, με το μεγαλύτερο μέρος της να τον αποπροσανατολίζει και να τον εκφοβίζει, σε αγαστή σύμπνοια με τις συστημικές δυνάμεις. Και κυρίως, όταν είναι τέτοια η φύση της σημερινής κρίσης, με τη πολυπλοκότητα που χαρακτηρίζει τα αίτιά της και τη ριζικότητα των μέτρων που απαιτούνται για την υπέρβασή της που χωρίς μια εμπνευσμένη και ριζοσπαστική αριστερή ηγεσία να συγκροτήσει ένα παλλαϊκό μέτωπο (αντίστοιχο του κατοχικού ΕΑΜ) για την έξοδο από την ΕΕ και την αυτοδύναμη οικονομία, αυτό είναι αδύνατο. Οι συστημικές δυνάμεις, από μόνες τους, ήταν πολύ εύκολο να εκμεταλλευθούν τον κίνδυνο του αγνώστου που ενείχε η έξοδος από την ΕΕ για να τρομοκρατήσουν τη πλειοψηφία. Πόσο μάλλον όταν είχαν και τη συμπαράσταση της «Αριστεράς» και της σχετικής με αυτήν διανόησης, πέρα από τους συστημικούς ακαδημαϊκούς και κονδυλοφόρους. Όταν, όπως αποκαλύφθηκε τελευταία, η Ευρωχούντα ξοδεύει 3 εκ. Ευρώ από τα λεφτά των φορολογούμενων για να διαφημίζεται η ανάγκη για την ΕΕ μέσα από ανώνυμα “τρολλς” στο διαδίκτυο, που επεμβαίνουν ως δήθεν πληροφορημένοι ή “αντικειμενικοί” πολίτες για να συκοφαντούν ή να διαστρεβλώνουν κάθε αντίθετη γνώμη και τους υποστηρικτές της (Daily Telegraph, 3/2/2013), μπορεί κάποιος να αντιληφθεί τι αγώνα έχει να αντιμετωπίσει εάν θα ήθελε να εναντιωθεί στο “ρεύμα”, από συστημικές δυνάμεις αλλά και από δήθεν “προοδευτικές”.[2]

Και αν ρωτήσει κανένας τους εγκέφαλους του ΣΥΡΙΖΑ γιατί πρέπει ο λαός να εξαθλιωθεί με τη μαζική ανεργία, την οποία, εκτός από τα πληρωμένα παπαγαλάκια, κανένας δεν προβλέπει ότι θα πάψει να είναι μαζική στο μέλλον (εκτός βέβαια αν μετατραπεί σε άθλια χαμηλόμισθη, μερική ή περιστασιακή, απασχόληση), την φτωχοποίηση τεράστιου τμήματoς των λαϊκών στρωμάτων και τον εξαναγκασμό των εκπαιδευμένων νέων σε αναγκαστική μετανάστευση, η απάντηση που δίνουν είναι ότι αυτό που προσπαθεί το κόμμα τους είναι «να υπερασπιστεί τα συμφέροντα των εργαζομένων σε συμμαχία με τους εργαζόμενους στις άλλες χώρες της Ε.Ε. ενάντια στο νεοφιλελευθερισμό». Και μέχρι βέβαια να αναπτυχθεί παρόμοιο πανευρωπαϊκό κίνημα μέσα στην ΕΕ, που κανένας δεν βλέπει σήμερα στον βαθύ ορίζοντα, η απάντηση δίνεται με …ευχές του τύπου “γενικός ξεσηκωμός’’, ενώ οι άλλοι γύρω αυτοκτονούν, πεινούν ή μεταναστεύουν…

Όμως η λύση υπάρχει: το παλλαϊκό μέτωπο που προτάθηκε με τα παρακάτω άμεσα αιτήματα.

1.   Τη μονομερή ταυτόχρονη έξοδο από την Ευρωζώνη και την ΕΕ ―όχι με δικολαβισμούς του τύπου «ρήξη και αποδέσμευση» από την ΕΕ σε...τρία τέρμινα που χρησιμοποιεί τμήμα της Αριστεράς, γιατί η παραμονή στην ΕΕ με δραχμή θα είναι ακόμη πιο καταστροφική από τη σημερινή κατάσταση.

2.   Ακύρωση όλων των δανειακών συμβάσεων, Μνημονίων και σχετικών Νόμων με παράλληλη ολοκληρωτική στάση πληρωμών των τοκοχρεολυσίων (δηλαδή μονομερή διαγραφή του χρέους).

3.   Αναγκαστική απαλλοτρίωση χωρίς αποζημίωση του κοινωνικού πλούτου που έχει περιέλθει, μέσα από τη διαδικασία των ιδιωτικοποιήσεων, στην ιδιοκτησία των ξένων και ντόπιων ελίτ.

4.   Επανεισαγωγή της δραχμής και μερική υποτίμησή της με παράλληλα μέτρα ώστε να μην πληγούν τα λαϊκά εισοδήματα από τις συνέπειές της.

5.   Μόνιμοι αυστηροί κοινωνικοί έλεγχοι στην κίνηση αγαθών, κεφαλαίων και υπηρεσιών.

6. Επαναφορά μισθών και συντάξεων στα προμνημονιακά επίπεδα με παράλληλη επαναπρόσληψη των απολυμένων στον δημόσιο τομέα, που θα αναδιοργανωθεί ορθολογικά, στο πλαίσιο της γενικότερης αναδιάρθρωσης της οικονομίας με βάση την αρχή της αυτοδυναμίας.

7.   Κοινωνικοποίηση των Τραπεζών και των στρατηγικών κλάδων παραγωγής, συμπεριλαμβανομένων όλων των κλάδων που καλύπτουν βασικές ανάγκες,

8.   Γενική καταγραφή κινητής και ακίνητης περιουσίας, συμπεριλαμβανομένων των καταθέσεων στο εξωτερικό και επιβολή δραστικού «προοδευτικού» φόρου μεγάλης περιουσίας.

9.   Δημιουργία ενός πραγματικά λαϊκού συστήματος Υγείας, Εκπαίδευσης και Κοινωνικών Υπηρεσιών που θα καλύπτει τις λαϊκές ανάγκες και θα ελέγχεται από τα λαϊκά στρώματα.[3]

Αλλά θα χρειαστεί να επανέλθω για τις γεωπολιτικές επιπτώσεις παρόμοιου προγράμματος με στόχο την οικονομική αυτοδυναμία.

[1] Βλ. Η Ελλάδα ως Προτεκτοράτο της Υπερεθνικής Ελίτ, (Γόρδιος 2010) Μέρος δεύτερο

[2] Θύμα παρόμοιας προσωπικής συκοφαντικής εκστρατείας από διαδικτυακό κουκουλοφόρο με το ψευδώνυμο Omadeon είχε πέσει πέρυσι και η στήλη

[3] Βλ. Έκκληση για ένα Λαϊκό Μέτωπο Κοινωνικής και Εθνικής Απελευθέρωσης

* Μια πιο σύντομη εκδοχή του άρθρου αυτού, λόγω των περιορισμών χώρου της στήλης, δημοσιεύθηκε στην «Kυριακάτικη Ελευθεροτυπία» την Κυριακή 12 Μάη 2013

ΤΙ ΚΑΝΟΥΜΕ ΤΩΡΑ; (6) ― ΈΞΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΕ!

7 ρωγμές στα αυθαίρετα που «τακτοποιήθηκαν».

Κράτος παντελώς αναξιόπιστο-επενδύσεις θέλουν τρομάρα τους(!) -και πως λειτουργεί ως απατεώνας ολκής!!! (Χρ.Νικολάου)

Ευάλωτοι σε νέες δικαστικές προσφυγές και εκτεθειμένοι στον... «κακό γείτονα» θα είναι οι περίπου 500.000 ιδιοκτήτες, οι οποίοι πληρώνοντας πρόστιμα συνολικού ύψους 2,7 δισ. ευρώ τακτοποίησαν αυθαίρετα κτίσματα, μετά την καθαρογραφή σε περίπου δύο μήνες της απόφασης της Ολομέλειας του Συμβουλίου της Επικρατείας, που έκρινε το σχετικό νόμο 4014/2011 του υπουργείου Περιβάλλοντος αντισυνταγματικό.

Ωστόσο το υπουργείο είναι απολύτως καθησυχαστικό. Υποστηρίζει ότι το νέο νομοσχέδιο, που προωθεί τις επόμενες εβδομάδες στη Βουλή, εναρμονίζεται με τις επιταγές του ΣτΕ και επιμένει ότι όσοι ιδιοκτήτες έκαναν ήδη τακτοποιήσεις αλλά και όσοι υπαχθούν στο νέο νόμο για τα αυθαίρετα θα είναι πλήρως καλυμμένοι.

Με επτά ερωτήσεις-απαντήσεις η «Κ.Ε.» παρουσιάζει τα νομικά και πρακτικά θέματα πρώτης γραμμής, που ανακύπτουν μετά την απόφαση. Τις απαντήσεις δίνει ο Ανδρέας Δ. Παπαπετρόπουλος, δικηγόρος, δρ Χωροταξικού Δικαίου, ο οποίος ήταν νομικός παραστάτης στην πολύκροτη δίκη του ΣτΕ.

1 Οι ιδιοκτήτες ακινήτων, που έχουν υπαχθεί στο νόμο 4014/2011, διατρέχουν τον κίνδυνο να ακυρωθεί η τακτοποίησή τους;

- Οι ιδιοκτήτες αυθαιρέτων που έχουν υπαχθεί στο ν. 4014/2011, και μάλιστα ανεξαρτήτως του εάν έχουν ολοκληρώσει ή όχι την υπαγωγή τους, διατρέχουν, μετά τη δημοσίευση της απόφασης της Ολομέλειας του ΣτΕ, τον κίνδυνο να ανακληθεί ή να ακυρωθεί η πολεοδομική «τακτοποίηση» των ακινήτων τους. Τουλάχιστον για όσους από αυτούς βρίσκονται σε δικαστική ή οποιουδήποτε άλλου είδους αντιδικία με κάποιο γείτονά τους. Αυτός μπορεί να ζητήσει από την αρμόδια Υπηρεσία Δόμησης να ανακαλέσει την πράξη «τακτοποίησης» του γείτονά τους ως παρανόμως εκδοθείσα διοικητική πράξη, η οποία στηρίζεται σε νόμο που έχει κριθεί αντισυνταγματικός. Εάν η Υπηρεσία Δόμησης αρνηθεί, ρητά ή σιωπηρά, να το πράξει, τότε η άρνησή της αυτή μπορεί να προσβληθεί με σχετική αίτηση ακυρώσεως στα κατά τόπους αρμόδια Διοικητικά Εφετεία, τα οποία υποχρεούνται να ακολουθήσουν την απόφαση της Ολομέλειας του ΣτΕ. Συνοψίζοντας κανείς ιδιοκτήτης αυθαίρετου κτίσματος που έχει ή πρόκειται να «τακτοποιηθεί» δεν μπορεί να αισθάνεται ασφαλής μετά την αναμενόμενη δημοσίευση της απόφασης του ΣτΕ.

2 Τυχόν προσφυγές θα στραφούν κατά της πολιτείας ή κατά του ιδιοκτήτη που προέβη στην τακτοποίηση;

- Οι προσφυγές που πιθανόν θα κατατεθούν από γείτονες, συλλόγους κ.λπ. θα στρέφονται τυπικά κατά της Υπηρεσίας Δόμησης, δηλαδή της Διοίκησης, η οποία αρνείται να ανακαλέσει την, παρανόμως εκδοθείσα, πράξη «τακτοποίησης». Στην ουσία, όμως, θα αφορούν αποκλειστικά και μόνον τον ιδιοκτήτη που προέβη στην τακτοποίηση, αφού αυτός και μόνον αυτός θα ζημιωθεί από τη βέβαιη δικαστική ακύρωση της προαναφερθείσας πράξης «τακτοποίησης» του αυθαιρέτου του. Μετά την ακύρωση της πράξης «τακτοποίησης» ο ιδιοκτήτης του αυθαιρέτου μπορεί να διεκδικήσει δικαστικά από το ελληνικό Δημόσιο τα χρήματα που κατέβαλε, υποβάλλοντας τη σχετική αγωγή αποζημιώσεως.

3 Το ΥΠΕΚΑ καθησυχάζει όσους έχουν κάνει χρήση των διατάξεων του νόμου 4014/2011 ότι θα μπορούν να ενταχθούν στις διατάξεις του νέου νόμου με συμψηφισμό των προστίμων που έχουν καταβάλει. Αυτή η διαδικασία καλύπτει τους πολίτες;

- Η διαδικασία αυτή, εάν και εφ' όσον ολοκληρωθεί, δεν καλύπτει νομικά κανέναν ιδιοκτήτη αυθαιρέτου που έχει ανεγερθεί μετά το 1983. Είναι δε εξαιρετικά αμφίβολο, εάν υπάρχουν πλέον περιθώρια για την έκδοση νέου νόμου για την «τακτοποίηση» αυθαίρετων κτισμάτων και κατασκευών που ανεγέρθηκαν μετά το 1983, έτος δημοσίευσης του περίφημου «νόμου Τρίτση»-1337/1983. Αυτό ισχύει, διότι η Ολομέλεια του ΣτΕ φαίνεται ότι ακυρώνει το ίδιο το «πνεύμα του νόμου», δηλαδή τη δυνατότητα της πολιτείας να προχωρήσει οποτεδήποτε με νομοθετική ρύθμιση στη «μαζική» νομιμοποίηση αυθαιρέτων που έχουν ανεγερθεί μετά το 1983.

4 Το ΥΠΕΚΑ λέει ότι εναρμονίζεται με το ανώτατο δικαστήριο αντιμετωπίζοντας διαφορετικά τα αυθαίρετα προ του 1983 από αυτά που κατασκευάστηκαν μετά το 1983. Τι σημαίνει αυτή η διαχωριστική γραμμή;

- Πράγματι, η νομολογία του ΣτΕ θέτει τη διαχωριστική γραμμή, μεταξύ επιτρεπτής ή μη νομιμοποίησης των αυθαιρέτων, στο 1983. Στο πλαίσιο αυτό, το νέο νομοσχέδιο αντιμετωπίζει ορθά τη δυνατότητα νομιμοποίησης όσων αυθαιρέτων κατασκευάστηκαν πριν από το 1983, τα οποία μπορούν, υπό συγκεκριμένους όρους και προϋποθέσεις, να νομιμοποιηθούν. Το πρόβλημα, όμως, παραμένει, διότι ο μεγάλος όγκος των αυθαιρέτων είναι αυτά που κατασκευάστηκαν μετά το 1983 και για τα αυθαίρετα αυτά δεν υφίσταται πλέον η παραμικρή δυνατότητα νομιμοποίησης ή, έστω, προσωρινής «τακτοποίησής» τους με νομοθετική ρύθμιση.

5 «Νομιμοποίηση», «τακτοποίηση», «οριστική εξαίρεση από την κατεδάφιση», «εξαίρεση από την κατεδάφιση για διάστημα 30 ετών»... Είναι αποδεκτές από το ΣτΕ αυτές οι έννοιες;

- Ολες αυτές οι έννοιες εξομοιώνονται διαχρονικά στην πάγια νομολογία του Ανώτατου Δικαστηρίου και θεωρούνται ότι αποτελούν «μαζική» νομιμοποίηση αυθαίρετων κατασκευών που αντίκειται στο άρθρο 24 παρ. 2 του Συντάγματος 1975/86/01.

6 Είναι εφικτό να καλυφθούν οι απαιτήσεις του ΣτΕ για ολοκληρωμένο χωροταξικό και πολεοδομικό σχεδιασμό, ώστε να υπάρξει μια στέρεη λύση στο διαχρονικό πρόβλημα των αυθαιρέτων;

- Είναι δυνατόν να ικανοποιηθεί πλήρως η συνταγματική επιταγή του άρθρου 24 παρ. 2 για ορθολογικό χωροταξικό και πολεοδομικό σχεδιασμό της χώρας, εάν και εφ' όσον εκπονηθούν και ολοκληρωθούν, επιτέλους, τα σύγχρονα Γενικά Πολεοδομικά Σχέδια (ΓΠΣ) που προβλέφθηκαν για πρώτη φορά το 1983 και προβλέπονται σήμερα από το ν. 2508/1997. Εάν, δηλαδή, αντί για «πελατειακές», εισπρακτικές και αποσπασματικές ρυθμίσεις και εξυπηρετήσεις, η πολιτεία αποφασίσει να επιταχύνει τη θεσμοθέτηση ενός ολοκληρωμένου πλαισίου πολεοδομικού σχεδιασμού που θα καλύπτει, ανεξαιρέτως, όλη τη χώρα.

7 Το «περιβαλλοντικό ισοζύγιο» και η λειτουργία του «πράσινου ταμείου» είναι ισχυρά θεμέλια για το θεσμικό οικοδόμημα της νομιμοποίησης αυθαιρέτων;

- Οι δύο αυτές έννοιες δεν φαίνεται να έπεισαν την πλειοψηφία της Ολομέλειας του ΣτΕ ότι αποτελούν πραγματικό αντιστάθμισμα στην επιβάρυνση του οικιστικού περιβάλλοντος της χώρας μας, που επιφέρουν οι ρυθμίσεις του ν. 4014/2011. Θεωρήθηκαν, αντίθετα, ως προσχηματικές απόπειρες ικανοποίησης των απαιτήσεων του δικαστηρίου, που υπέκρυπταν εμφανή οικονομικά και δημοσιονομικά κίνητρα. Ας περιμένουμε όμως την τελική απόφαση, για να δούμε τι ακριβώς δέχθηκε το ΣτΕ για το «πράσινο ταμείο» και την εξασφάλιση του «περιβαλλοντικού ισοζυγίου».

Του ΑΡΓΥΡΗ ΔΕΜΕΡΤΖΗ

Οι πίνακες με τις νέες ταρίφες για τις νέες φωτοβολταϊ​κές εγκαταστάσ​εις.

Υπεγράφη η Απόφαση του Υφυπουργού Περιβάλλοντος, Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής, Μάκη Παπαγεωργίου, καθώς και η Κοινή Απόφαση με τον Υφυπουργό Οικονομικών, Γιώργο Μαυραγάνη, με τις οποίες καθορίζονται οι νέες μειωμένες τιμές για νεοεισερχόμενους φωτοβολταϊκούς σταθμούς, καθώς και για τα φωτοβολταϊκά συστήματα του Ειδικού Προγράμματος για κτιριακές εγκαταστάσεις (οικιακά φωτοβολταϊκά), αντίστοιχα.

Οι νέες τιμές καθορίστηκαν, στο πλαίσιο των προσπαθειών εξορθολογισμού της αγοράς ηλεκτρικής ενέργειας και κυρίως της μείωσης του ελλείμματος του Ειδικού Λογαριασμού ΑΠΕ του ΛΑΓΗΕ και λαμβάνοντας υπόψη τη γνωμοδότηση υπ' αριθ. 2/2013 της ΡΑΕ, καθώς και τον βαθμό επίτευξης των εθνικών στόχων διείσδυσης των ΑΠΕ -και ειδικότερα των φωτοβολταϊκών σταθμών- στο ενεργειακό ισοζύγιο της χώρας και τη συνεπακόλουθη επιβάρυνση του καταναλωτή στο πλαίσιο της παρούσας οικονομικής κατάστασης.

Χαρακτηριστικό είναι το γεγονός ότι, η συνολική ηλεκτρική ισχύς των φωτοβολταϊκών σταθμών για τους οποίους έχει υπογραφεί Σύμβαση Πώλησης ηλεκτρικής ενέργειας υπερκαλύπτει το όριο για την εγκατεστημένη ισχύ κατά το έτος 2014 και ξεπερνά ακόμη και το όριο για το έτος 2020 όπως αυτά έχουν οριστεί, δηλ. τα όρια των 1.500 MW και 2.200 MW αντιστοίχως.

Ακολουθούν οι πίνακες με την τιμολόγηση της ηλεκτρικής ενέργειας, που παράγεται από φωτοβολταϊκούς σταθμούς:

Πίνακας 1

Η τιμολόγηση της ηλεκτρικής ενέργειας που παράγεται από φωτοβολταϊκούς σταθμούς πλην αυτών της περίπτωσης (γ) του πίνακα της παρ.1 του άρθρου 13 του ν.3468/2006, όπως ισχύει, γίνεται με βάση τα στοιχεία του ακόλουθου πίνακα σε €/MWh:

	Διασυνδεδεμένο		Μη Διασυνδεδεμένο
	Α	Β	Γ (ανεξαρτήτως ισχύος)
	>100kW	≤100kW
2013 Φεβρουάριος	95,00	120,00	100,00
2013 Αύγουστος	95,00	120,00	100,00
2014 Φεβρουάριος	90,00	115,00	95,00
2014 Αύγουστος	90,00	115,00	95,00
Για κάθε έτος ν  από το 2015 και μετά	1,1 xμΟΤΣν-1	1,2 xμΟΤΣν-1	1,1 x μΟΤΣν-1

μΟΤΣν-1: Μέση Οριακή Τιμή Συστήματος κατά το προηγούμενο έτος ν-1.

Οι νέες τιμές θα ισχύουν από 1ης Ιουνίου 2013 www.b2green.gr

Η ΔΙΚΗ ΜΑΣ ΑΝΑΣΤΑΣΗ

Μαΐου 4, 2013 από seisaxthiablog

ΤΟΥ Γ.ΡΟΥΣΗ*
Για να επιτευχθεί η δική μας Ανάσταση, ως συλλογική ανατροπή – απελευθέρωση του ίδιου του λαού εν ζωή, είναι αναγκαίο να υπερβούμε τη δύναμη της συνήθειας και τη συνεπαγόμενη εθελοδουλία σε θεούς αλλά και σε άλλους ανθρώπους.
Θυμίζω ενδεικτικά ότι αυτές οι βαθύτατα συντηρητικές δυνάμεις έχουν αναδειχθεί με τον πιο γλαφυρό τρόπο, από την εποχή του Πλάτωνα μέχρι σήμερα, από σημαντικούςστοχαστές.
Ο Πλάτωνας, στην παραβολή του σπηλαίου των δεσμωτών, αναφέρεται στην τρομερή δυσκολία που θα συναντήσουν όσοι δουν την πραγματικότητα ως έχει, για να πείσουν εκείνους οι οποίοι έχουν εθιστεί να βλέπουν τα είδωλα της.
Διαπρεπείς ιστορικοί μάς επισημαίνουν ότι οι εξεγέρσεις του Σπάρτακου δεν στόχευαν στην κατάργηση του δουλοκτητικού συστήματος γενικά, αλλά στο να πάψουν να είναι δούλοι οι ίδιοι οι εξεγερμένοι. ΟΛα Μποεσί το 16^ο αιώνα αναφέρεται στην εθελοδουλία και στον «απεριόριστο αριθμό ανθρώπων οι οποίοι όχι μόνο υπακούουν, αλλά υπηρετούν, όχι μόνο κυβερνώνται αλλά τυραννούνται». ΟΝτέιβιντ Χιουμ επισημαίνει ότι «εθιζόμαστε τόσο έντονα στην υπακοή και την υποταγή, που οι περισσότεροι άνθρωποι δεν αναζητούν να πληροφορηθούν περισσότερα για την προέλευση ή την αιτία της, παρά όσο για τις αρχές της βαρύτητας, της αδράνειας ή για τους πιο γενικούς νόμους της φύσης».
Ο Ρουσό κάνει λόγο για δειλία που διαιωνίζει τη σκλαβιά, για τους δούλους που χάνουν τα πάντα μέσα στα δεσμά τους, ακόμα και τον πόθο να ξεσκλαβωθούν, για ανθρώπους που αγαπούν τη σκλαβιά τους, όπως οι σύντροφοι του Οδυσσέα αγαπούσαν την αποκτήνωση τους.
Ο Ροβεσπιέρος και ο Μπαμπέφ μιλούν για τον αρνητικό ρόλο της μεγάλης δύναμης τωνπροκαταλήψεων.
Ο Ένγκελς μας υπενθυμίζει ότι όταν στην Πρωσία καταργήθηκε η δουλοπαροικία και μαζί με αυτήν η υποχρέωση για τα αφεντικά να βοηθούν τα υποκείμενα τους στη μιζέρια τους, την αρρώστια και τα γηρατειά, οι αγρότες απηύθυναν έκκληση στο βασιλιά, ζητώντας του να διατηρήσει τη δουλοπαροικία.
Την ίδια αντίδραση είχαν και οι Ρώσοι κολίγοι μετά την απελευθέρωση τους από τον τσάρο Αλέξανδρο Β’ το 1864, όταν ελεύθεροι πια συνέχιζαν να κουρνιάζουν έξω από τα αρχοντικά των αφεντάδων τους.
Ο Μαρξ επισημαίνει ότι όπως «αυτός ο άνθρωπος είναι […] βασιλιάς μόνο γιατί άλλοι άνθρωποι φέρονται απέναντι του σαν υπήκοοι», έτσι και το κεφάλαιο θα συνεχίσει να βασιλεύει όσο το προλεταριάτο θα υπακούει στα κελεύσματα του και δεν θα εξεγείρεται.
Ο Μπακούνιν ερμηνεύει την απογοητευτική βραδύτητα της ιστορικής εξέλιξης της ανθρωπότητας με τη δουλοπρέπεια, τη ρουτίνα, την έλλειψη πρωτοβουλίας και πνεύματος εξέγερσης που κυριαρχεί στα πνεύματα των ανθρώπων.
Ο Λένιν, πέρα από την επισήμανση της τρομερής δύναμης της συνήθειας, κάνει λόγο για ένα τμήμα του προλεταριάτου των αναπτυγμένων χωρών, που αντιδρούν σαν «ευχαριστημένοι σκλάβοι που απαρνούνται την ιδέα της εξάλειψης της σκλαβιάς», και συμφωνεί με τον Μπουχάριν όταν αυτός επισημαίνει ότι όσο «η εργατική τάξη στο σύνολο της […] ¨συγκατατίθεται¨σιωπηρά να εκπληρώνει την καπιταλιστική λειτουργία», ο καπιταλισμός θα συνεχίζει να κυριαρχεί.
Το ίδιο και ο Γκράμσι, όπως έχουμε ξαναγράψει, μας λέει ότι πρέπει να ξεπεράσουμε το σύνδρομο πουείχε το αλογάκι Ντιαμαντίνο, το οποίο επειδή γεννήθηκε σε μια σκοτεινή στοά, του ήταν αδύνατο να φανταστεί ότι θα μπορούσε να ζήσει στο φως του ήλιου. Στο ίδιο μήκος κύματος, ο Βίλχελμ Ράιχ μιλά για το μίσος στο φως του ήλιου του «Ανθρωπάκου» του. Ο Νίτσε με τη σειρά του μας θυμίζει ότι πρέπει «να θελήσουμε ν’ αφανιστούμε για να μπορέσουμε να ξαναγίνουμε». Και ο Ερνστ Μπλοχ μιλά για τη συνήθεια σαν ναρκωτικό.
Τέλος, ο Ανδρέας Κάλβος, με τον πλέον έξοχο τρόπο, μας προειδοποιεί και μας προτρέπει: « Οσοι το χάλκεον χέρι/ βαρύ του φόβου αισθάνονται,/ζυγόν δουλείας, ας έχωσι/ θέλει αρετήν και τόλμην/ η ελευθερία».
Καλή κόκκινη Ανάσταση – Επανάσταση.
*Δημοσιεύθηκε στην “Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία” το Σάββατο 4 Μάη 2013