«Βιντεο-φακέλωμα» στα ακίνητα.

Αρχίζει η αντίστροφη μέτρηση για το «ηλεκτρονικό φακέλωμα» όλων των ακινήτων της χώρας, κατ' αρχάς για πολεοδομικούς και εν συνεχεία για φορολογικούς και άλλους σκοπούς.

Ειδικότερα, σύμφωνα με πληροφορίες της «Κ.Ε.», η «ηλεκτρονική ταυτότητα κτηρίου», που αναμένεται να ισχύσει από τα μέσα του καλοκαιριού ή τις αρχές του φθινοπώρου, θα είναι υποχρεωτική ως εξής:

1. Αμεσα, από την έναρξη εφαρμογής του θεσμού:

α) Για όλα τα ακίνητα, παλαιά και νέα, προκειμένου να μεταβιβαστούν. Η πρόβλεψη που ισχύει σήμερα, ότι για τις μεταβιβάσεις ακινήτων είναι υποχρεωτική τεχνική έκθεση του μηχανικού και η έκδοση πιστοποιητικού ενεργειακής απόδοσης του ακινήτου, θα ενσωματωθεί σε μία πράξη, που μαζί με όλα τα άλλα στοιχεία θα περιλαμβάνεται στην ταυτότητα του ακινήτου.

β) Για όλες τις νέες οικοδομές. Η υποχρέωση δημιουργίας της «ηλεκτρονικής ταυτότητας του κτηρίου» θα αρχίζει με την ολοκλήρωση των εργασιών τοιχοποιίας και θα ολοκληρώνεται εντός είκοσι ημερών από τη σύνδεση του ακινήτου με τα δίκτυα κοινής ωφέλειας (ηλεκτρικό, νερό, τηλέφωνο κ.λπ.).

γ) Για τους χιλιάδες ιδιοκτήτες αυθαιρέτων που αναμένεται να υπαχθούν στις ρυθμίσεις του νέου νόμου του ΥΠΕΚΑ, καθώς η «ηλεκτρονική ταυτότητα του κτηρίου» θα είναι απαραίτητη προϋπόθεση για τη νομιμοποίηση όλων των αυθαιρέτων που ανεγέρθηκαν πριν από το 1983.

2. Εντός 5ετίας για τους 1.250.000 ιδιοκτήτες που έχουν ήδη ενταχθεί στις ρυθμίσεις νομιμοποίησης του υπουργείου Περιβάλλοντος. Πιο συγκεκριμένα:

α) Οι 750.000 ιδιοκτήτες ακινήτων, που έχουν υπαχθεί στις ρυθμίσεις του νόμου 3843/2010 για την τακτοποίηση ημιυπαίθριων χώρων, υπερβάσεις δόμησης και αλλαγές χρήσης, και β) οι 500.000 ιδιοκτήτες ακινήτων, που έχουν υπαχθεί στις ρυθμίσεις του νόμου 4014/2011 για την τακτοποίηση αυθαιρέτων. Και στις δύο αυτές περιπτώσεις η έκδοση της «ηλεκτρονικής ταυτότητας» θα είναι προϋπόθεση για δικαιοπραξίες επί του ακινήτου. Επίσης όσα ακίνητα έχουν ανεγερθεί από το 1981 έως το 2011 και η τακτοποίησή τους αφορά πολεοδομικές παραβάσεις μέχρι 40% στην κάλυψη και μέχρι 20% στο ύψος -σε σχέση με όσα προβλέπονται από την οικοδομική άδεια-, η έκδοση της ταυτότητας θα είναι υποχρεωτική για την οριστική νομιμοποίηση κλεισμένων χώρων, ώστε να μην παραμείνουν στο καθεστώς της τακτοποίησης για 40 χρόνια.

3. Εντός δεκαετίας, δηλαδή μέχρι το 2023, για όλους τους ιδιοκτήτες ακινήτων.

Το υπουργείο Περιβάλλοντος, όπως έχει προαναγγείλει ο αναπληρωτής υπουργός Στ. Καλαφάτης, εντός των προσεχών ημερών θα δώσει σε δημόσια διαβούλευση το σχέδιο Προεδρικού Διατάγματος για την εφαρμογή της «ηλεκτρονικής ταυτότητας του κτηρίου», δηλαδή ενός φακέλου σε ηλεκτρονική μορφή, με όλα τα στοιχεία, ακόμη και βίντεο του κάθε ακινήτου, που θα σχηματίζεται με ευθύνη μηχανικού και θα καταχωρίζεται σε ηλεκτρονική βάση δεδομένων του υπουργείου.

Το κόστος της «ηλεκτρονικής ταυτότητας» θα το πληρώσουν οι ιδιοκτήτες. Αρμόδιες πηγές του ΥΠΕΚΑ αναφέρουν ότι «αυτό θα είναι αποτέλεσμα της ελεύθερης διαπραγμάτευσης του ιδιοκτήτη με το μηχανικό» και ότι δεν θα προβλέπεται πληρωμή σχετικού παραβόλου υπέρ του Δημοσίου. Οι ίδιοι κύκλοι λένε ότι η ενοποίηση διαδικασιών έκδοσης τεχνικής βεβαίωσης και ενεργειακού πιστοποιητικού με την ταυτότητα του κτηρίου θα μειώσει το κόστος για τους ιδιοκτήτες, οι οποίοι με μια εκτύπωση του κωδικού της ταυτότητας θα μπορούν (στο μέλλον) να μεταβιβάσουν ή να πωλήσουν το ακίνητό τους χωρίς να χρειάζεται αυτοψία από το μηχανικό. Κύκλοι της αγοράς εκτιμούν ότι η έκδοση της «ηλεκτρονικής ταυτότητας» στις παρούσες συνθήκες, που υπάρχει μεγάλη προσφορά εργασίας, λόγω της ανεργίας που μαστίζει τον τεχνικό κλάδο, θα κυμαίνεται από 200 έως 1.000 ευρώ, ανάλογα με την κατηγορία του ακινήτου.

Το μέτρο της «ηλεκτρονικής ταυτότητας του κτηρίου» έχει θεσμοθετηθεί από το 2010, με το νόμο (3843/2010) για την τακτοποίηση των ημιυπαίθριων. Τώρα επισπεύδεται η εφαρμογή του, με την έκδοση του σχετικού εκτελεστικού Προεδρικού Διατάγματος από το υπουργείο Περιβάλλοντος, ως βαρύ επιχείρημα εναρμονισμού του νέου θεσμικού οικοδομήματος για τις νομιμοποιήσεις αυθαιρέτων με τις επιταγές του Συμβουλίου της Επικρατείας, που έκρινε το νόμο 4014/2011 αντισυνταγματικό και ζητεί μέτρα που να αποτρέπουν τη δημιουργία νέας γενιάς αυθαιρέτων.

Με την «ηλεκτρονική ταυτότητα», όπως εξηγούν από το υπουργείο Περιβάλλοντος, οι ιδιοκτήτες θα γνωρίζουν, πράγμα που σε πολλές περιπτώσεις δεν συμβαίνει σήμερα, ποιες παραβάσεις βαρύνουν τα κτήριά τους, ώστε να μη βρεθούν προ απροόπτου όταν θελήσουν για παράδειγμα να πουλήσουν ή να μεταβιβάσουν τα ακίνητά τους. Οι ίδιοι παράγοντες αναφέρουν ακόμη ότι «η καταγραφή των ακινήτων είναι βασική προϋπόθεση για τον ορθό πολεοδομικό σχεδιασμό και την αποτελεσματική περιβαλλοντική πολιτική». Στο σύστημα μπορούν να μπαίνουν είτε ο κάθε ιδιοκτήτης χωριστά (δηλαδή ανά οριζόντια ιδιοκτησία) είτε όλοι οι ιδιοκτήτες -για παράδειγμα μιας πολυκατοικίας- μαζί.

Αξιοσημείωτο είναι ότι προβλέπονται δειγματοληπτικοί έλεγχοι. Μετά την ολοκλήρωση της ηλεκτρονικής καταγραφής οι έλεγχοι θα γίνονται ανά 10 χρόνια στις πολυκατοικίες, ανά 15 χρόνια σε επαγγελματικούς χώρους και σε καταστήματα, ενώ στους χώρους κοινωνικής συνάθροισης οι έλεγχοι θα γίνονται κάθε οκτώ χρόνια. Για όλους τους υπόλοιπους χώρους οι έλεγχοι θα γίνονται κάθε 15 χρόνια.

Το περιεχόμενο

Για όλα τα κτήρια τηρείται υποχρεωτικά η «ταυτότητα κτηρίου», η οποία περιλαμβάνει τα εξής στοιχεία:

α. την οικοδομική άδεια του κτηρίου, θεωρημένη από την αρμόδια πολεοδομική υπηρεσία,

β. τα εγκεκριμένα σχέδια της οικοδομικής άδειας, θεωρημένα από την αρμόδια πολεοδομική υπηρεσία,

γ. το πιστοποιητικό ενεργειακής απόδοσης του κτηρίου ή τμημάτων αυτού,

δ. τα σχέδια κατόψεων, τα οποία αποτυπώνουν το κτήριο όπως κατασκευάσθηκε τελικώς, καθώς και την τυχόν αναγκαία ενημέρωση ή αναθεώρηση της οικοδομικής άδειας κατά τις κείμενες διατάξεις,

ε. το έντυπο ελέγχου για την αρχιτεκτονική μελέτη του κτηρίου και του περιβάλλοντος χώρου αυτού,

στ. το έντυπο ελέγχου για τη στατική μελέτη του κτηρίου,

ζ. το έντυπο ελέγχου για τις μελέτες ηλεκτρομηχανολογικών εγκαταστάσεων του κτηρίου,

η. το βίντεο, στο οποίο απεικονίζονται οι χώροι και οι εγκαταστάσεις του κτηρίου, όπου αναγράφεται η ημερομηνία λήψης του,

θ. τον πίνακα χιλιοστών και τη μελέτη κατανομής δαπανών του κτηρίου,

ι. πιστοποιητικό πληρότητας της ταυτότητας κτηρίου.

Σε τρία βήματα

Σε πρώτη φάση θα καταγράφονται ηλεκτρονικά όλα τα έγγραφα και σχέδια που αφορούν το κτήριο. Στη συνέχεια, όλα τα στοιχεία θα αποστέλλονται σε μια ηλεκτρονική πλατφόρμα. Ειδικότερα:

1. Η δημιουργία της ταυτότητας κτηρίου αρχίζει με την ολοκλήρωση των εργασιών τοιχοποιίας για τα βασικά στοιχεία και συμπληρώνεται με τα υπόλοιπα στοιχεία σε είκοσι (20) ημέρες από την ημερομηνία θεώρησης της οικοδομικής άδειας για τη σύνδεση του κτηρίου με τα δίκτυα κοινής ωφέλειας.

2. Το σχετικό βίντεο ανά κατηγορία μελέτης και εγκατάστασης αποστέλλεται από τον αρμόδιο μηχανικό στην οικεία πολεοδομική υπηρεσία και στο Ηλεκτρονικό Μητρώο του υπουργείου Περιβάλλοντος, εντός πέντε εργάσιμων ημερών από τη λήψη του μαζί με το σχετικό έντυπο ελέγχου.

3. Σε περίπτωση που οι αρμόδιες αρχές διαπιστώσουν μη νόμιμη συμπλήρωση της ταυτότητας κτηρίου, ο αρμόδιος ανά κατηγορία μηχανικός τιμωρείται με πειθαρχική ποινή της προσωρινής ή οριστικής στέρησης της άδειας άσκησης επαγγέλματος, ανάλογα με τη βαρύτητα της παράβασης, η οποία επιβάλλεται από τα αρμόδια όργανα.

ΤΟΥ ΑΡΓΥΡΗ ΔΕΜΕΡΤΖΗ

http://www.b2green.gr

Σοκ από τον "Mr Dax">O Παπανδρέου ήταν
εκτελεστική μαριονέτα των ΗΠΑ
με αποστολή να επιφέρει με κάθε
τρόπο ρήξη στις σχέσεις Ελλάδας-Ευρώπης!

Οι ΗΠΑ προκάλεσαν την κρίση στην Ευρώπη, προκειμένου να ανακόψουν την αύξηση της επιρροής του ευρώ έναντι του δολαρίου, υποστηρίζει ο Γερμανός ειδικός σε θέματα χρηματιστηρίουΝτιρκ Μιούλερ - γνωστός και ως «Mr. Dax» -, στο νέο βιβλίο του, με τίτλο «Showdown». 

Ο ίδιος θεωρεί ότι η Ελλάδα θα ήταν καλύτερα αν είχε το δικό της νόμισμα ή αν αξιοποιούσε τα κοιτάσματα φυσικού αερίου της, καθώς, όπως λέει, «στο ελληνικό υπεδάφος βρίσκονται τα μεγαλύτερα αποθέματα στην Ευρώπη», ενώ τονίζει ότι σκοπός του ΔΝΤ είναι να καταστρέψει την ελληνική οικονομία ώστε τα ελληνικά κοιτάσματα να πωληθούν φθηνά σε πολυεθνικές.

Σε συνέντευξή του στην ηλεκτρονική έκδοση του περιοδικού «Focus», ο κ. Μιούλερ αναλύει την θεωρία ότι «η μεγάλη αναμέτρηση, η οποία εξελίσσεται τα τελευταία χρόνια, σχετίζεται με την κυριαρχία στο πλανήτη για τις επόμενες δεκαετίες» και σημειώνει ότι «η Ευρώπη δεν λαμβάνεται πλέον υπόψιν» και «το παιχνίδι κινείται μεταξύ Αμερικής και Ασίας, δηλαδή της Κίνας, ενώ οι Ρώσοι θα ήθελαν να αναμιχθούν κι αυτοί λίγο».

Ο συγγραφέας αποδίδει ωστόσο τα προβλήματα της Ευρώπης όχι μόνο σε εξωτερικούς παράγοντες, αλλά και σε εσωτερικές αιτίες. «Το υψηλό χρέος δεν είναι ευρωπαϊκό πρόβλημα. Η συνολική υπερχρέωση της Ευρώπης είναι μικρότερη από αυτή των ΗΠΑ ή της Ιαπωνίας. Από το 2008 όμως οι επιθέσεις εναντίον της Ευρώπης εξελίσσονται στοχευμένα και συντονισμένα», λέει.

Σε αυτό το πλαίσιο εντάσσει ο κ. Μιούλερ και την Ελλάδα. «Ακριβώς στην φάση της ισχύος του ευρώ συμβαίνουν τα γεγονότα γύρω από τον Κ. Καραμανλή, η ανάληψη της εξουσίας από τον Γ. Παπανδρέου και η αιφνιδιαστική ακούσια καταγγελία στις Βρυξέλλες της παραποίησης των ελληνικών δημοσιονομικών στοιχείων. Ο Παπανδρέου και οι άνθρωποί του έκαναν ότι περνούσε από το χέρι τους για να στρέψουν την Ευρώπη και την Γερμανία εναντίον τους. Καμία συμφωνία δεν τηρήθηκε, ο λαός και η οικονομία της χώρας οδηγούνταν στον κατήφορο. Το ένα σκάνδαλο διαδεχόταν το άλλο. Και μια χωρίς προηγούμενο εσωτερική ευρωπαϊκή καμπάνια μίσους εναντίον των «τεμπέληδων Ελλήνων», των «ναζί Γερμανών», των «διεφθαρμένων Ιταλών» και των «υπερχρεωμένων Ισπανών με τα πολλά ακίνητα» ξεκίνησε.

Η Ευρώπη άρχισε να αυτοσπαράσσεται, θέαμα που στο εξωτερικό το παρακολουθούσαν με ικανοποίηση. Εναντίον της Ευρώπης δεν στέλνει κανείς τον έκτο στόλο, αλλά την Γουόλ Στριτ, τις τράπεζές της και τους οίκους αξιολόγησης και τα όπλα της μυστικής διπλωματίας. Τα χτυπήματα εναντίον του ευρώ και των χωρών της Ευρωζώνης ήρθαν με στρατιωτική ακρίβεια και προκαλούνταν πάντα από μελέτες μεγάλων τραπεζών της Γουόλ Στριτ ή των αμερικανικών οίκων αξιολόγησης. Τα βασικά όμως προβλήματα της Ευρωζώνης ήταν εσωτερικής φύσης. Το να επιβάλλεται σε πολλά και διαφορετικά μεταξύ τους κράτη ένα κοινό νόμισμα οδηγεί εξαρχής σε σημαντικά προβλήματα. Αυτή η αχίλλειος πτέρνα οφείλεται σε εμάς τους ίδιους, αλλά τα βέλη εναντίον της ήρθαν στοχευμένα και με τους ψυχρούς υπολογισμούς από την άλλη άκρη του Ατλαντικού», υποστηρίζεται στο βιβλίο.

Στο βιβλίο γίνεται εκτενής αναφορά στα ελληνικά κοιτάσματα φυσικού αέριου, στο κεφάλαιο με τον τίτλο: «Οι Έλληνες και το αέριο»: «Τι θα λέγατε αν πρότεινα η Ελλάδα να πουλάει πετρέλαιο και φυσικό αέριο; Μην ανησυχείτε, δεν ήπια πολύ ούζο την ώρα της συγγραφής», αναφέρει χαρακτηριστικά ο κ. Μιούλερ και συνεχίζει: «Η Ελλάδα δεν έχει στο υπέδαφός της μόνο μεγάλα αποθέματα πετρελαίου και φυσικού αερίου, αλλά και μιας σειράς σημαντικών ορυκτών. Μπορεί κάνεις δικαιολογημένα να υποστηρίξει ότι η Ελλάδα διαθέτει ένα από τα μεγαλύτερα αποθέματα σε πρώτες ύλες στην Ευρώπη. Την τελική διαβεβαίωση την έλαβα στο τέλος του καλοκαιριού του 2012 στην διάρκεια μιας έντονης συζήτησης με την Ντόρα Μπακογιάννη, η οποία με διαβεβαίωσε ότι η Ελλάδα διαθέτει κοιτάσματα αντίστοιχα με αυτά της Λιβύης. Και, τουλάχιστον τώρα, τίθεται αναπόφευκτα το ερώτημα: τι παιχνίδι παίζεται εδώ; Αφήνουμε την ελληνική οικονομία να εξαντληθεί μέσω δρακόντειων πακέτων λιτότητας και την χρηματοδοτούμε με εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ προκειμένου να μην πληγούν οι παλαιοί δανειστές. Χάνονται δισεκατομμύρια ευρώ σε φορολογικά χρήματα για συμφωνίες χωρίς επιστροφή και στην αναδιάρθρωση του χρέους, όταν η Ελλάδα διαθέτει κοιτάσματα πολλαπλάσια του όγκου του χρέους της».

Ο συγγραφέας υποστηρίζει σε αυτό το σημείο ότι ο πρώην πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου «φαίνεται σαν να ήταν εκτελεστική μαριονέτα των ΗΠΑ» και υποστηρίζει ότι «αποστολή του ήταν να επιφέρει με κάθε τρόπο την ρήξη στις σχέσεις της Ελλάδας με την Ευρώπη», ενώ προσθέτει: «Ο Παπανδρέου το 2009 δήλωνε, "δεν έχουμε πετρέλαιο ή τουλάχιστον δεν έχουμε βρει ακόμη" και ο υφυπουργός Γιάννης Μανιάτης τόνιζε, "δεν είμαστε ούτε Σαουδική Αραβία ούτε Νορβηγία" και τώρα μια έκθεση της Deutsche Bank στο Λονδίνο κάνει λόγο για πιθανά έσοδα από τους υδρογονάνθρακες, τα οποία, μόνο στην περιοχή νοτίως της Κρήτης θα μπορούσαν να ανέλθουν σε λίγα χρόνια σε 427 δισεκατομμύρια ευρώ». 

Ερωτώμενος από το Focus γιατί θεωρεί ότι η Ευρώπη δεν ασχολείται με τα κοιτάσματα της Ελλάδας και της Κύπρου, ο κ. Μιούλερ αναφέρει ότι όταν οι Κύπριοι πρότειναν στον Βόλφγκανγκ Σόιμπλε να παραχωρήσουν στην Ευρώπη ή να υποθηκεύσουν το 30% των μελλοντικών εσόδων από το φυσικό αέριο, ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών δήλωσε ότι αυτό δεν αποτελεί θέμα συζήτησης και διερωτάται για ποιον λόγο.

Σε ό,τι αφορά τον ρόλο του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, ο κ. Μιούλερ υποστηρίζει ότι ο κ. Σόιμπλε δεν ήθελε την συμμετοχή του στα ευρωπαϊκά προγράμματα διάσωσης, φοβούμενος ότι έτσι θα αυξανόταν η επιρροή των ΗΠΑ στην Ευρώπη, αλλά επικράτησε η άποψη του οικονομικού συμβούλου της Αγγέλα Μέρκελ, Ότμαρ Ίσινγκ, ο οποίος, επισημαίνει ο συγγραφέας, είναι και σύμβουλος της Goldman Sachs. «Ο ρόλος του ΔΝΤ είναι να επιφέρει την κατάρρευση της ελληνικής οικονομίας, να κατηγορήσει την ελληνική κυβέρνηση ότι δεν εφάρμοσε ακριβώς το πρόγραμμα σταθεροποίησης της οικονομίας και να την εξαναγκάσει να παραδώσει την εκμετάλλευση των κοιτασμάτων της σε πολυεθνικές εταιρείες έναντι πενιχρού τιμήματος», επισημαίνει.

Ο Γερμανός ειδικός εκτιμά ακόμη ότι τα προγράμματα εξυγίανσης που εφαρμόζονται στις χώρες που αντιμετωπίζουν κρίση είναι αναποτελεσματικά. «Τα προγράμματα λιτότητας είναι μια παράνοια», υποστηρίζει και συμπληρώνει ότι το αποτέλεσμα είναι μια εξέλιξη της οικονομίας όπως αυτή με τον Καγκελάριο Μπρούνινγκ. «Τα κράτη εξαντλούνται και η ελληνική οικονομία βυθίζεται στο απύθμενο. Η φτώχεια των απλών ανθρώπων είναι δραματική και όχι αντάξια μιας χώρας στον πυρήνα της πλούσιας Ευρώπης. Ακόμη και ο Έλληνας πρωθυπουργός το δηλώνει καθαρά: η Ελλάδα βρίσκεται στην ίδια κατάσταση με την Γερμανία την περίοδο της Βαϊμάρης», υπογραμμίζει και αναφέρει ότι έχει ο ίδιος επισκεφτεί την Ελλάδα και έχει δει την δράση της Χρυσής Αυγής. «Αυτά είναι άσχημα πράγματα που δεν τα έχω δει ούτε στο Γ΄ Ράιχ», προσθέτει, ενώ στο βιβλίο του γράφει σχετικά: «Οι Έλληνες όχι μόνο επινόησαν την Δημοκρατία, αλλά την αγαπούν ακόμη και σήμερα. Για αυτό και είναι δύσκολο να κατανοήσει κανείς γιατί ειδικά σε αυτή τη χώρα συμβαίνει μια τόσο δραματική εξέλιξη στο αντιδημοκρατικό πολιτικό άκρο». Απορρίπτει πάντως τον ισχυρισμό ότι η Γερμανία χρειάζεται το ευρώ προκειμένου να διατηρηθεί η ειρήνη στην Ευρώπη. «Αντιθέτως, το ευρώ έχει εξελιχθεί σε εχθρό της Ευρώπης», καταλήγει και προτείνει την διατήρησή του, αλλά και την παράλληλη κυκλοφορία των εθνικών νομισμάτων, η αξία των οποίων θα διαμορφώνεται ελεύθερα έναντι του ευρώ, μαζί με την δημιουργία ενός Ευρωπαϊκού Ταμείου Υποδομών, το οποίο θα συμμετέχει σε όλα τα ενεργειακά σχέδια των μεγάλων εταιρειών, με στόχο τις επενδύσεις και την ενεργειακή αλλαγή.
Capital.gr
Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

kourdistoportocali.com

Περί καπιταλισμού και σοσιαλισμού.

Τρίτη, 14 Μαΐου 2013

Περί καπιταλισμού και σοσιαλισμού.

του Δημήτρη Καζάκη

Ένας φίλος έγραψε μ’ αφορμή το άρθρο μου για τον «σοσιαλισμό του δικηγοράκου» τα εξής:

Γι’ αυτό και σήμερα ούτε που διανοούνται ότι μπορεί ο λαός με την πάλη του να ανατρέψει τα πάντα ακόμη και πάνω στο γενικό έδαφος του καπιταλισμού. Να κερδίσει μάχες ενάντια στο κεφάλαιο και την εξουσία του, οι οποίες μπορούν να ξεθεμελιώσουν ριζικά το καθεστώς που επιβάλλουν οι αγορές ακόμη κι εντός του καπιταλισμού. Αρκεί ο λαός και οι εργαζόμενοι μέσα από τις δικές τους οργανώσεις να δίνουν την μάχη για κάθε σπιθαμή εχθρικού εδάφους, να μην αποδέχονται κανένα τετελεσμένο ή δεδομένο γεγονός μόνο και μόνο επειδή το επιβάλλουν οι ισχυροί. Δημητρη το παραπανω αποσπασμα απο το κειμενο σου ειναι αυτο. εχω ερωτηματικα ομως.ο λαος μπορει να ανατρεψει τα παντα ακομη και στο γενικο εδαφος του καπιταλισμου.οτι λεει ο συριζα,ποια ειναι η διαφορα?παλη μεσα στον καπιταλισμο λεει και ο συριζα.ας αφησουμε στην ακρη το νομισμα.το επαμ προτεινει τι εναντι του καπιταλισμου?το σοσιαλισμο?τον κομμουνισμο?αυτο δεν το εχω καταλαβει.κοιτα δημητρη κανεις δε λεει στον κοσμο οτι ο καπιταλισμος τελειωσε,κι οτι πρεπει να γινει στροφη στο σοσιαλισμο.ξερεις γιατι?γιατι θα παρει 3%.κι ας ειναι και ο αινσταιν.εχουμε και λεμε λοιπον.η τρικομματικη προτεινει αγριο νεοφιλελευθερισμο ως μοντελο.ο συριζα το δρομο προς το σοσιαλισμο παλευοντας μεσα στην εε και το ευρω.οι ανελλ μεσα στον καπιταλισμο με ευρω και μεσα στην εε.το κκε εξω απο την εε εξω απο το ευρω κοινωνικοποιηση των τομεων στρατηγικης σημασιας με στοχο τον σοσιαλισμο.αυτη την εικονα βλεπω εγω προσωπικα.εσυ απο αυτα που εγω καταλαβαινω αν και με μπερδευεις λιγο,προτεινεις να παλεψουν οι εργαζομενοι μεσα στον καπιταλισμο με εθνικο νομισμα να τον ανατρεψουν για να φερουν τι????το σοσιαλισμο που θα λεγεται καπως διαφορετικα?φωτισε με λιγο γιατι τα πραγματα τρεχουν γρηγορα σε σχεση με περυσι.αν προτεινεις παλη των εργαζομενων,εξοδο απο το ευρω και κοινωνικοποιηση μεσων παραγωγης αυτο δεν οδηγει στο σοσιαλισμο??θα ηθελα οταν μπορεσεις να κανεις ενα ξεκαθαρισμα,γιατι μπλεκονται τα πραγματα.ευχαριστω και καλη δυναμη

Η δική μου απάντηση:

Αντιλαμβάνεσαι στατικά τον καπιταλισμό, αλλά και τον σοσιαλισμό. Ο καπιταλισμός δεν είναι ένα....
μονοσήμαντο σύστημα. Εμπεριέχει την άρνησή του κι αυτή δεν είναι μόνο η ύπαρξη του νεκροθάφτη του, δηλαδή των εργατών. Εμπεριέχει όλα τα αναγκαία μέσα και μορφές που μπορούν να οδηγήσουν στην υπέρβασή του. Η ίδια η ανάπτυξη του καπιταλισμού συνοδεύεται αναγκαστικά από την αλματώδη κοινωνικοποίηση της παραγωγής και της οικονομικής ζωής ευρύτερα. Μόνο που αυτή δεν αφορά απλά στις παραγωγικές δυνάμεις, όπως πιστεύουν οι οικονομιστές από τον 19ο αιώνα μέχρι σήμερα, αλλά και όλες εκείνες τις μορφές που τυπικά χρειάζεται το προλεταριάτο, η εργατική τάξη για να ανατρέψει τον καπιταλισμό. Γι' αυτό και ο Μάρξ έλεγε ότι «αν δεν βρίσκαμε σε λανθάνουσα μορφή στην κοινωνία όπως είναι, τις υλικές συνθήκες της παραγωγής και τις αντίστοιχες σχέσεις ανταλλαγής για μια αταξική κοινωνία, όλες οι απόπειρες να την ανατινάξουμε θα ήταν δονκιχωτικές.»[1]

Τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει ότι μέσα στον ίδιο τον καπιταλισμό ενυπάρχουν (σε λανθάνουσα κατάσταση) όλες οι εκείνες οι προϋποθέσεις και οι μορφές για να μπορέσει η εργατική τάξη να τον υπερβεί. Πώς μπορεί να γίνει αυτό; Μέσα από το οργανωμένο κίνημα των μαζών, που κερδίζουν, κατακτούν διαρκώς καλύτερες θέσεις, αλλάζοντας τους συσχετισμούς δυνάμεων και απελευθερώνοντας τις λανθάνουσες μορφές μια μελλοντικής αταξικής κοινωνίας. Γι' αυτό και οι κλασσικοί του επιστημονικού σοσιαλισμού δεν ασχολήθηκαν να περιγράψουν τον τελικό σκοπό του κινήματος, αλλά να ανακαλύψουν με όρους μαζικών αγώνων τις μεταβατικές μορφές ακόμη και πάνω στο γενικό έδαφος του καπιταλισμού.

Τέτοιες ήταν π.χ. η δημοκρατία. Από μόνη της η δημοκρατία δεν ανατρέπει τον καπιταλισμό, αλλά η πάλη για την κατάκτησή της στη βάση των συμφερόντων του λαού δεν θα την φέρει μόνη της. Να γιατί ο Λένιν έλεγε: «Κανένας δημοκρατισμός χωριστά παρμένος δεν θα δώσει το σοσιαλισμό, στη ζωή όμως ο δημοκρατισμός δεν «θα παρθεί» ποτέ «χωριστά», αλλά «θα παρθεί μαζί» με άλλα φαινόμενα, θα ασκεί την επιρροή του και στην οικονομία, θα προωθεί το μετασχηματισμό της, θα δέχεται την επίδραση της οικονομικής εξέλιξης κτλ. Τέτοια είναι η διαλεκτική της ζωντανής ιστορίας.»[2] Κι επομένως δεν μπορεί να υπάρξει επαναστατικό εργατικό και λαϊκό κίνημα που να μην θέτει ως πρώτη βασική προτεραιότητα του αγώνα του την κατάκτηση της δημοκρατίας με όρους μαζών σε κάθε συγκυρία της αστικής κοινωνίας και όχι μόνο όταν κινδυνεύουν οι θεσμοί της αστικού κοινοβουλευτισμού.

Το ίδιο συμβαίνει και με το κράτος μέσα στον καπιταλισμό. Να τι έλεγε ο Ένγκελς: «Το σύγχρονο κράτος, όποια κι αν είναι η μορφή του, είναι ουσιαστικά μια καπιταλιστική μηχανή, είναι το κράτος των καπιταλιστών, η ιδανική προσωποποίηση του συνολικού εθνικού κεφαλαίου. Όσο μεγαλύτερες παραγωγικές δυνάμεις παίρνει κάτω από την ιδιοκτησία του, τόσο περισσότερο γίνεται ο πραγματικός εθνικός καπιταλιστής και τόσο περισσότερο εκμεταλλεύεται τους πολίτες. Οι εργάτες παραμένουν μισθωτοί εργάτες, δηλαδή προλετάριοι. Οι καπιταλιστικές σχέσεις δεν καταργούνται, αντίθετα φτάνουν στο αποκορύφωμά τους. Από δω όμως, από το κορύφωμα, αρχίζει η ανατροπή. Η κρατική ιδιοκτησία πάνω στις παραγωγικές δυνάμεις, ενώ δεν αποτελεί τη λύση της σύγκρουσης, περικλείνει μέσα της τα τυπικά μέσα και τις μορφές για την οριστική λύση. Η λύση αυτή μπορεί είναι μόνο η πρακτική αναγνώριση της κοινωνικής φύσης των σύγχρονων παραγωγικών δυνάμεων και ως εκ τούτου η εναρμόνιση του τρόπου παραγωγής, ιδιοποίησης και ανταλλαγής με τον κοινωνικό χαρακτήρα των μέσων παραγωγής. Κι αυτό μπορεί να συμβεί μόνο αν η κοινωνία ανοιχτά και απευθείας πάρει στην κατοχή της τις παραγωγικές δυνάμεις, που έχουν μεγαλώσει τόσο ώστε να μην υπακούουν σε κανένα άλλο έλεγχο εκτός από της κοινωνίας ως σύνολο.»[3]

Να γιατί το εργατικό επαναστατικό κίνημα θεωρούσε από την εποχή της πρώτης ιστορικής εμφάνισής του παγκόσμια ότι η πάλη για την δημοκρατία και η συγκέντρωση των παραγωγικών δυνάμεων στο κράτος ακόμη και πάνω στο γενικό έδαφος του καπιταλισμού αποτελεί βασικό αίτημα και εξ αντικειμένου οδηγεί σε μεταβατικές καταστάσεις που, υπό προϋποθέσεις συσχετισμού δυνάμεων και ταξικής πάλης, μπορούν να οδηγήσουν σε υπέρβαση και ανατροπή του καπιταλισμού.

Αυτή η προσέγγιση δεν έχει τίποτε να κάνει με τις λογικές του ΣΥΡΙΖΑ. Η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ δεν παλεύει για να κατακτήσει κάθε σπιθαμής εχθρικού εδάφους προς όφελος των εργαζομένων, ούτε αρνείται από θέση αρχής κάθε τετελεσμένο που επιβάλει το κεφάλαιο και η εξουσία του. Αντίθετα, θεωρεί απόλυτα δεδομένο εκείνο το οικονομικό και πολιτικό πλαίσιο όπου τα συμφέροντα του κεφαλαίου είναι και παραμένουν κυρίαρχα και απλά "αγωνίζεται" για παραχωρήσεις από την εξουσία του κεφαλαίου. Όχι για κατακτήσεις σε βάρος του κεφαλαίου και της εξουσίας του. Να γιατί δεν αμφισβητεί το νόμισμα, την ΕΕ, ούτε νοιάζεται για την δημοκρατία από την σκοπιά των εργαζομένων που έχει σαν πρώτη και βασική αφετηρία της το απόλυτο δικαίωμα της αυτοδιάθεσης ενός λαού που εκφράζεται συγκεκριμένα στην εθνική ανεξαρτησία και την λαϊκή κυριαρχία.

Αντίθετα ο ΣΥΡΙΖΑ αποδέχεται ως αντικειμενική νομοτέλεια της ιστορίας γενικά ότι εξυπηρετεί και επιβάλει το συμφέρον του κεφαλαίου. Αρνείται το γεγονός ότι ο καπιταλισμός είναι εξ ανάγκης δισυπόστατος. Όσο ενισχύεται η ισχύς του κεφαλαίου, άλλο τόσο ενισχύεται και ο οιονεί νεκροθάφτης του. Κι επομένως αυτό που χρειάζεται είναι η οργανωμένη μαζική παρέμβαση σπάζοντας τα δεσμά και τα πλαίσια που φαντάζουν ως δεδομένα και απαράλλαχτα μόνο για όποιον δέχεται την μονοκρατορία του κεφαλαίου.

Αυτή η λογική, που συνιστά την ειδοποιό διαφορά του επιστημονικού σοσιαλισμού από κάθε άλλη παραλλαγή του σοσιαλισμού και του κομμουνισμού στην ιστορία των κοινωνικών αγώνων, αλλάζει ριζικά και τον τρόπο κατανόησης του σοσιαλισμού. Ο σοσιαλισμός παύει να φαντάζει ως μοντέλο, ως ένα έτοιμο σύστημα που η εφαρμογή του θα κάνει ευτυχισμένη την ανθρωπότητα, ή έστω θα την βάλει στον σωστό δρόμο, όπως ονειρεύονταν και ονειρεύονται όλες οι αιρέσεις και οι σέχτες που τον επικαλούνται. Αντίθετα, όπως έλεγε κι ο Λένιν, «ο σοσιαλισμός δεν είναι ένα έτοιμο σύστημα που θα δοθεί σαν ευεργεσία στην ανθρωπότητα. Ο σοσιαλισμός είναι η ταξική πάλη του σημερινού προλεταριάτου, που βαδίζει από ένα σκοπό σήμερα σ’ έναν άλλο αύριο στο όνομα του βασικού του σκοπού, προς τον οποίο πλησιάζει κάθε μέρα.»[4]

Το βασικό μέλημα του κινήματος δεν είναι η αναμονή του σοσιαλισμού, ούτε καν η επίκλησή του προς τέρψη των πιστών και αποστροφή όλων των υπολοίπων, αλλά η κατανόηση των ενδιάμεσων κρίκων, των μεταβατικών αιτημάτων, που επιτρέπουν άμεσα και πρακτικά στον ίδιο τον λαό να κερδίζει μάχες, να κατακτά εχθρικό έδαφος, να ανατρέπει δυσμενείς συσχετισμούς μέσα στη σημερινή κοινωνία ανυψώνοντας την θέση του με όρους εργασιακών, κοινωνικών και πολιτικών δικαιωμάτων και τέλος να κάνει αποφασιστικά βήματα προς τον τελικό σκοπό, τον οποίο δεν μπορεί να τον καταλάβει παρά μόνο λύνοντας βήμα το βήμα τα πιο ζωτικά προβλήματα που αντιμετωπίζει η κοινωνία βελτιώνοντας την θέση της μεγάλης πλειοψηφία του εργαζόμενου λαού. Διαφορετικά, ο σοσιαλισμός είναι καταδικασμένος να αποτελεί ένα είδος θρησκευτικής πίστης ομάδων του περιθωρίου, ότι κι αν επικαλούνται, όσο κι αν ντύνουν την θρησκοληψία τους με αναφορές στην επιστήμη της ταξικής πάλης που στην καλύτερη περίπτωση ξέρουν μόνο να την παπαγαλίζουν σαν δόγμα, ή σαν μια ανούσια ακαδημαϊκή διδασκαλία.

Όσο για την κοινωνικοποίηση, θα πρέπει να προσέξεις πολύ, εκτός κι αν θέλεις απλά να την παπαγαλίζεις όπως οι γραφειοκράτες του Περισσού. Τι είναι κοινωνικοποίηση; Οι κλασσικοί δεν αντιμετωπίζουν την κοινωνικοποίηση ως «καινοτομία», που συνδέεται αποκλειστικά με το σοσιαλισμό, ή τον κομμουνισμό. Την ανακάλυψαν για πρώτη φορά στην ίδια την οικονομική βάση και ανάπτυξη του καπιταλισμού. Πηγάζει από την έννοια της κοινωνικοποίησης της παραγωγής, που διαπίστωσε ο Μαρξ στον ίδιο τον καπιταλισμό. Στην ιδεολογία της σημερινής δήθεν κομμουνιστικής αριστεράς, χρησιμοποιείται καταχρηστικά. Την αντιδιαστέλλει εμφανώς με την κρατικοποίηση και την εθνικοποίηση με τον ίδιο τρόπο που το έκανε το ΠΑΣΟΚ παλιότερα, ενώ στη λογική της σήμερα ισοδυναμεί με την απαλλοτρίωση όχι μόνο των βασικών μέσων παραγωγής, αλλά ολόκληρου του κοινωνικού πλούτου από μια άλλη εξουσία. Άλλη μια έκφραση ενός ουτοπικού μικροαστικού σοσιαλισμού. Στην πραγματικότητα η πρώτη πράξη είναι το πέρασμα στο κράτος των βασικών μέσων παραγωγής, αλλά αυτό δεν αποτελεί σοσιαλιστικό μέτρο, αλλά δημοκρατικό. Δεν ξεφεύγει από τα πλαίσια του αστικού δικαίου, αλλά αποτελεί το θεμέλιο αυτού που ο Λένιν χαρακτήριζε ως «κρατικό καπιταλισμό».

Η πραγματική κοινωνικοποίηση συνδέεται άμεσα και καθοριστικά με δυο διαδικασίες: Πρώτο με το κοινωνικο-οικονομικό σχεδιασμό σε πανεθνική κλίμακα (Από αυτόν έπασχε η ΕΣΣΔ και ο υπαρκτός σοσιαλισμός και όχι από έλλειμμα αγοράς). Δεύτερο με την απονέκρωση του κράτους. Με τι συνδέεται η «απονέκρωση του κράτους»; Ανάδειξη και της τελευταίας νοικοκυράς στην κρατική διοίκηση. Επομένως το να μιλάς γενικά για κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής δεν λέει απολύτως τίποτε.

Η πάλη για την κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής ξεκινά άμεσα και πρακτικά με τον αγώνα να περάσουν όσες περισσότερες παραγωγικές δυνάμεις στο κράτος ακόμη και στο έδαφος του καπιταλισμού, όπως έλεγε ο Ένγκελς. Με τον αγώνα για εθνικοποιήσεις, δηλαδή για δραστικές παρεμβάσεις ενός δημοκρατικού κράτους στο δικαίωμα της ιδιοκτησίας και στο δικαίωμα ιδιοποίησης κέρδους υπέρ του κοινωνικού συνόλου και του λαϊκού συμφέροντος. Χωρίς αυτόν τον αγώνα το μιλά κανείς για κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής δεν σημαίνει απολύτως τίποτε.

Να τι έλεγε ο Λένιν σ' εκείνους που ήξεραν απλά και μόνο να παπαγαλίζουν την λέξη κοινωνικοποίηση, χωρίς να ορίζουν τις μορφές και τους τρόπους σε κάθε φάση της ταξικής πάλης: «Τι θα πει ‘κοινωνικοποίηση’; Με τον όρο αυτό μπορεί να εννοείται η μετατροπή της ιδιοκτησίας σε ιδιοκτησία όλης της κοινωνίας, μπορεί όμως επίσης να εννοούνται και οποιαδήποτε επιμέρους μέτρα, οποιεσδήποτε μεταρρυθμίσεις μέσα στα πλαίσια του καπιταλισμού, από τους αγροτικούς συνεταιρισμούς μέχρι τα δημοτικά λουτρά και ουρητήρια.»[5]

Η ηγεσία του ΚΚΕ χρησιμοποιεί την κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής ως μια φράση ασαφή, αόριστη, που μετατοπίζει το όλο πρόβλημα της ιδιοκτησίας σ' ένα απώτερο φανταστικό μέλλον, όπως το φαντασιώνεται η ίδια. Έτσι δεν είναι υποχρεωμένη να μιλήσει για το σήμερα, για το πώς μπορεί να επιτευχθεί κάτι τέτοιο από σήμερα μέσα από την πάλη του λαού. Ούτε είναι αναγκασμένη να απαντά συγκεκριμένα πώς και με ποιον τρόπο μπορούν να αναδειχθούν με την πάλη του λαού βασικές οικονομικές κατηγορίες του σημερινού καπιταλισμού, όπως το νόμισμα, το τραπεζικό σύστημα, η συγκέντρωση της παραγωγής και της πίστης, κοκ, σε μεταβατικές μορφές προς την ολόπλευρη κοινωνικοποίηση της παραγωγής υπερβαίνοντας από την πρώτη στιγμή τα όρια που θέτει η αναπαραγωγή του κεφαλαίου σήμερα. Με τον τρόπο αυτό οι παπαγάλοι της κοινωνικοποίησης των μέσων παραγωγής κάνουν ότι πάντα έκαναν όσοι τρέμουν την ταξική πάλη, όσοι τρέμουν την αναμέτρηση με το κεφάλαιο: μετατρέπουν την πράξη με όρους μαζικού λαϊκού κινήματος και τα αιτήματα που γεννά η ίδια η κατάσταση και είναι από την φύση τους μεταβατικά, σ’ αντικείμενο «επαναστατικής» λογοκοπίας και φλυαρίας μόνο για μυημένους και πιστούς με κοινωνική συνείδηση όχλου.

[1] Κ. Μαρξ, Οικονομικά Χειρόγραφα του 1857-58. Collected Works, τ. 28, σ. 97.

[2] Β. Ι. Λένιν, Κράτος και Επανάσταση. Άπαντα, τ. 33, σ. 79.

[3] Φ. Ένγκελς, Αντι-Ντύρινγκ. Collected Works, τ. 25, σελ. 266.

[4] Β. Ι. Λένιν, Συζήτηση. Άπαντα, τ. 23, σελ. 54.

[5] Β. Ι. Λένιν, Το Ζήτημα των Συνεταιρισμών. Άπαντα, τ. 19, σ. 358-59.

Πηγή: http://www.seisaxthia-epam.blogspot.gr

Η ελευθερη αγορά του Σαμαρά!!!

kathimerini.gr - Χημικά κοκτέιλ σε φρούτα και λαχανικά στους πάγκους της Αθήνας

Χημικά κοκτέιλ σε φρούτα και λαχανικά στους πάγκους της Αθήνας

27 τοξικές ουσίες εντόπισε η Greenpeace σε προϊόντα που πωλούνται σε πάγκους της Αθήνας. Σύμφωνα με την οργάνωση, απαγορευμένα φυτοφάρμακα διατίθενται ακόμα παράνομα στην αγορά.

Της Λίνας Γιάνναρου

Είκοσι επτά διαφορετικές χημικές δραστικές ουσίες, πολλές από τις οποίες ύποπτες για καρκινογενέσεις, εντοπίστηκαν σε φρούτα και λαχανικά που πωλούνται στους πάγκους της Αθήνας. Την έρευνα -που όφειλαν να διεξάγουν οι αρμόδιες υπηρεσίες του κράτους- πραγματοποίησε το ελληνικό γραφείο της Greenpeace, αποκαλύπτοντας τη διαδρομή των τοξικών ουσιών από το χωράφι, μέσα από τα παραθυράκια του νόμου, ώς το πιάτο μας. Εξετάστηκαν συνολικά 24 δείγματα μήλων, αχλαδιών, καρότων, κολοκυθιών, πατατών, κρεμμυδιών και μπανανών που αγοράστηκαν από καταστήματα της Καλλιθέας, του Περιστερίου, του Χαλανδρίου και του κέντρου της Αθήνας. Τα 15 προϊόντα ήταν ελληνικής προέλευσης και τα εννέα εισαγωγής. Στη συντριπτική πλειονότητα των δειγμάτων εντοπίστηκαν υπολείμματα φυτοφαρμάκων. Ειδικότερα, βρέθηκαν 27 χημικές δραστικές ουσίες, από τις οποίες πολλές είναι απαγορευμένες για χρήση εντός της Ε.Ε. και άλλες νόμιμες, στις επίσημες εγκρίσεις των οποίων όμως χαρακτηρίζονται «τοξικές», «εξαιρετικά τοξικές», «επικίνδυνες για το υδάτινο περιβάλλον» και ύποπτες για σοβαρότατες επιπτώσεις στην υγεία. Ενδεικτικά αναφέρουμε ότι η δραστική ουσία Thiacloprid που εντοπίστηκε σε μήλα και αχλάδια είναι «ύποπτη καρκινογένεσης», ενώ η δραστική ουσία Linuron, που εντοπίστηκε σε δείγμα καρότων, «μπορεί να βλάψει το έμβρυο κατά τη διάρκεια της κύησης» ενώ υπάρχει και «πιθανός κίνδυνος για εξασθένηση της γονιμότητας». Κυρίως στα δείγματα μήλων εντοπίστηκαν χημικά κοκτέιλ με 3 έως 9 διαφορετικές δραστικές ουσίες ανά δείγμα. Στα δείγματα αχλαδιών εντοπίστηκαν έως και 6 διαφορετικές ουσίες. Σε δείγμα αχλαδιών εισαγωγής και στις μπανάνες εισαγωγής εντοπίστηκε η ουσία Imazalil, που είναι απαγορευμένη στην Ελλάδα. Σε δείγμα μήλου ανιχνεύτηκε ουσία που τώρα έχει άδεια χρήσης ως συντηρητικό ξύλων... Πώς όμως εμφανίστηκαν απαγορευμένες ουσίες σε φρούτα και λαχανικά στους πάγκους της Αθήνας; Σύμφωνα με τη Greenpeace, κάποια φυτοφάρμακα που έχουν κριθεί επικίνδυνα συνεχίζουν να διατίθενται παράνομα στην αγορά και να χρησιμοποιούνται από τους παραγωγούς. Ενας άλλος λόγος είναι ότι πολλά από τα δείγματα είχαν φτάσει στη χώρα μας από χώρες εκτός Ε.Ε. στις οποίες η νομοθεσία δεν απαγορεύει τη χρήση αυτών των ουσιών. Ενώ δηλαδή η Ε.Ε. απαγορεύει τη χρήση μιας τοξικής ουσίας, δεν απαγορεύει την εισαγωγή προϊόντος στο οποίο έχει χρησιμοποιηθεί. Τρίτον, κάθε κράτος-μέλος έχει τη δυνατότητα να επιτρέψει προσωρινά τη χρήση μιας απαγορευμένης ουσίας. Ενα χημικό το οποίο έχει κριθεί επικίνδυνο και έχει απαγορευτεί, μπορεί να πάρει τη λεγόμενη «κατά παρέκκλιση άδεια διάθεσης στην αγορά για 120 μέρες». Σύμφωνα με την οργάνωση, το συγκεκριμένο «παραθυράκι» χρησιμοποιείται κατά κόρον στην Ελλάδα. Αξίζει να σημειωθεί, τέλος ότι, αφού απαγορευτεί μια ουσία, επιτρέπεται η διάθεσή της από τις εταιρείες για άλλα δύο χρόνια, μέχρι δηλαδή την εξάντληση των αποθεμάτων...

ΤΙ ΚΑΝΟΥΜΕ ΤΩΡΑ; (6) ― ΈΞΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΕ!

Του ΤΑΚΗ ΦΩΤΟΠΟΥΛΟΥ*

Ενώ το ρεύμα κατά της Ευρωχούντας των Βρυξελλών θεριεύει σε ολόκληρη την Ευρώπη, με τη μεγάλη πλειοψηφία των λαών τη Ευρωζώνης, σύμφωνα με το τελευταίο Ευρωβαρόμετρο, να μην εμπιστεύεται πια την ΕΕ, στην Ελλάδα που έχει ίσως υποστεί τις μεγαλύτερες καταστροφές εξαιτίας της ένταξής της, τόσο στο παρελθόν[1] όσο και σήμερα, η Αριστερά μας δεν τολμά να θέσει όχι θέμα εξόδου από την ΕΕ αλλά ούτε καν από το Ευρώ! Το μεγαλύτερο κόμμα της Αριστεράς έφθασε να γίνει και αξιωματική αντιπολίτευση κάνοντας υποσχέσεις για ακύρωση των μνημονίων μέσα στην Ευρωζώνη, τη στιγμή που δεν υπήρχε σοβαρός οικονομολόγος στον κόσμο να πιστεύει ότι αυτό ήταν δυνατό. Αυτό άλλωστε αποδείχθηκε αργότερα με την Κύπρο, όπου άρκεσε να κλείσει η Ευρωχούντα για μερικές μέρες τη στρόφιγγα της ρευστότητας και να τελειώσουν οι ηρωισμοί. Όμως, οι οικονομικοί «εγκέφαλοι» του ΣΥΡΙΖΑ δεν το έβλεπαν αυτό, ενώ ο υποψήφιος «τσάρος της οικονομίας» του κόμματος, από τη πρώτη μέρα της κρίσης μέχρι σήμερα, συναγωνιζόταν τους τοποτηρητές της Χούντας στην Ελλάδα στην κατατρομοκράτηση του Ελληνικού λαού για τη καταστροφή... του Νώε που θα ακολουθούσε την έξοδο από το Ευρώ. Και αυτό, τη στιγμή που έγκυροι, ακόμη και ορθόδοξοι, οικονομολόγοι στο εξωτερικό υποστήριζαν ότι η έξοδος από το Ευρώ ήταν το ελάχιστο για να αποφευχθεί η καταστροφή —άποψη με την οποία δεν συμφωνώ, εάν η έξοδος από την ευρωζώνη δεν συνοδεύεται και με ταυτόχρονη έξοδο από την ΕΕ. Και έρχεται σήμερα ο Πρόεδρος του Ινστιτούτου Οικονομικών Ερευνών Ifo του Μονάχου (ίσως το εγκυρότερο Γερμανικό οικονομικό Ινστιτούτο) να δηλώνει ότι «η Ελλάδα θα είχε σήμερα ξεπεράσει την κρίση, αν την άνοιξη του 2010 είχε χρεοκοπήσει και αποχωρήσει από την Ευρωζώνη»—πρόταση που είχαμε κάνει από το χειμώνα του ίδιου έτους (Ε, 28/2/2010).

Όσοι λοιπόν ισχυρίζονται ότι «δεν κουνιέται φύλλο», από δήθεν... ψυχολογικούς ή παρόμοιους λόγους, απλά ασεβούν σε βάρος ενός λαού που βρέθηκε στη μεγαλύτερη ίσως κρίση της σύγχρονης Ιστορίας του, χωρίς μια Αριστερά που θα μπορούσε να ηγηθεί ενός παλλαϊκού αγώνα για να την ξεπεράσει, αλλά, αντίθετα, με το μεγαλύτερο μέρος της να τον αποπροσανατολίζει και να τον εκφοβίζει, σε αγαστή σύμπνοια με τις συστημικές δυνάμεις. Και κυρίως, όταν είναι τέτοια η φύση της σημερινής κρίσης, με τη πολυπλοκότητα που χαρακτηρίζει τα αίτιά της και τη ριζικότητα των μέτρων που απαιτούνται για την υπέρβασή της που χωρίς μια εμπνευσμένη και ριζοσπαστική αριστερή ηγεσία να συγκροτήσει ένα παλλαϊκό μέτωπο (αντίστοιχο του κατοχικού ΕΑΜ) για την έξοδο από την ΕΕ και την αυτοδύναμη οικονομία, αυτό είναι αδύνατο. Οι συστημικές δυνάμεις, από μόνες τους, ήταν πολύ εύκολο να εκμεταλλευθούν τον κίνδυνο του αγνώστου που ενείχε η έξοδος από την ΕΕ για να τρομοκρατήσουν τη πλειοψηφία. Πόσο μάλλον όταν είχαν και τη συμπαράσταση της «Αριστεράς» και της σχετικής με αυτήν διανόησης, πέρα από τους συστημικούς ακαδημαϊκούς και κονδυλοφόρους. Όταν, όπως αποκαλύφθηκε τελευταία, η Ευρωχούντα ξοδεύει 3 εκ. Ευρώ από τα λεφτά των φορολογούμενων για να διαφημίζεται η ανάγκη για την ΕΕ μέσα από ανώνυμα “τρολλς” στο διαδίκτυο, που επεμβαίνουν ως δήθεν πληροφορημένοι ή “αντικειμενικοί” πολίτες για να συκοφαντούν ή να διαστρεβλώνουν κάθε αντίθετη γνώμη και τους υποστηρικτές της (Daily Telegraph, 3/2/2013), μπορεί κάποιος να αντιληφθεί τι αγώνα έχει να αντιμετωπίσει εάν θα ήθελε να εναντιωθεί στο “ρεύμα”, από συστημικές δυνάμεις αλλά και από δήθεν “προοδευτικές”.[2]

Και αν ρωτήσει κανένας τους εγκέφαλους του ΣΥΡΙΖΑ γιατί πρέπει ο λαός να εξαθλιωθεί με τη μαζική ανεργία, την οποία, εκτός από τα πληρωμένα παπαγαλάκια, κανένας δεν προβλέπει ότι θα πάψει να είναι μαζική στο μέλλον (εκτός βέβαια αν μετατραπεί σε άθλια χαμηλόμισθη, μερική ή περιστασιακή, απασχόληση), την φτωχοποίηση τεράστιου τμήματoς των λαϊκών στρωμάτων και τον εξαναγκασμό των εκπαιδευμένων νέων σε αναγκαστική μετανάστευση, η απάντηση που δίνουν είναι ότι αυτό που προσπαθεί το κόμμα τους είναι «να υπερασπιστεί τα συμφέροντα των εργαζομένων σε συμμαχία με τους εργαζόμενους στις άλλες χώρες της Ε.Ε. ενάντια στο νεοφιλελευθερισμό». Και μέχρι βέβαια να αναπτυχθεί παρόμοιο πανευρωπαϊκό κίνημα μέσα στην ΕΕ, που κανένας δεν βλέπει σήμερα στον βαθύ ορίζοντα, η απάντηση δίνεται με …ευχές του τύπου “γενικός ξεσηκωμός’’, ενώ οι άλλοι γύρω αυτοκτονούν, πεινούν ή μεταναστεύουν…

Όμως η λύση υπάρχει: το παλλαϊκό μέτωπο που προτάθηκε με τα παρακάτω άμεσα αιτήματα.

1.   Τη μονομερή ταυτόχρονη έξοδο από την Ευρωζώνη και την ΕΕ ―όχι με δικολαβισμούς του τύπου «ρήξη και αποδέσμευση» από την ΕΕ σε...τρία τέρμινα που χρησιμοποιεί τμήμα της Αριστεράς, γιατί η παραμονή στην ΕΕ με δραχμή θα είναι ακόμη πιο καταστροφική από τη σημερινή κατάσταση.

2.   Ακύρωση όλων των δανειακών συμβάσεων, Μνημονίων και σχετικών Νόμων με παράλληλη ολοκληρωτική στάση πληρωμών των τοκοχρεολυσίων (δηλαδή μονομερή διαγραφή του χρέους).

3.   Αναγκαστική απαλλοτρίωση χωρίς αποζημίωση του κοινωνικού πλούτου που έχει περιέλθει, μέσα από τη διαδικασία των ιδιωτικοποιήσεων, στην ιδιοκτησία των ξένων και ντόπιων ελίτ.

4.   Επανεισαγωγή της δραχμής και μερική υποτίμησή της με παράλληλα μέτρα ώστε να μην πληγούν τα λαϊκά εισοδήματα από τις συνέπειές της.

5.   Μόνιμοι αυστηροί κοινωνικοί έλεγχοι στην κίνηση αγαθών, κεφαλαίων και υπηρεσιών.

6. Επαναφορά μισθών και συντάξεων στα προμνημονιακά επίπεδα με παράλληλη επαναπρόσληψη των απολυμένων στον δημόσιο τομέα, που θα αναδιοργανωθεί ορθολογικά, στο πλαίσιο της γενικότερης αναδιάρθρωσης της οικονομίας με βάση την αρχή της αυτοδυναμίας.

7.   Κοινωνικοποίηση των Τραπεζών και των στρατηγικών κλάδων παραγωγής, συμπεριλαμβανομένων όλων των κλάδων που καλύπτουν βασικές ανάγκες,

8.   Γενική καταγραφή κινητής και ακίνητης περιουσίας, συμπεριλαμβανομένων των καταθέσεων στο εξωτερικό και επιβολή δραστικού «προοδευτικού» φόρου μεγάλης περιουσίας.

9.   Δημιουργία ενός πραγματικά λαϊκού συστήματος Υγείας, Εκπαίδευσης και Κοινωνικών Υπηρεσιών που θα καλύπτει τις λαϊκές ανάγκες και θα ελέγχεται από τα λαϊκά στρώματα.[3]

Αλλά θα χρειαστεί να επανέλθω για τις γεωπολιτικές επιπτώσεις παρόμοιου προγράμματος με στόχο την οικονομική αυτοδυναμία.

[1] Βλ. Η Ελλάδα ως Προτεκτοράτο της Υπερεθνικής Ελίτ, (Γόρδιος 2010) Μέρος δεύτερο

[2] Θύμα παρόμοιας προσωπικής συκοφαντικής εκστρατείας από διαδικτυακό κουκουλοφόρο με το ψευδώνυμο Omadeon είχε πέσει πέρυσι και η στήλη

[3] Βλ. Έκκληση για ένα Λαϊκό Μέτωπο Κοινωνικής και Εθνικής Απελευθέρωσης

* Μια πιο σύντομη εκδοχή του άρθρου αυτού, λόγω των περιορισμών χώρου της στήλης, δημοσιεύθηκε στην «Kυριακάτικη Ελευθεροτυπία» την Κυριακή 12 Μάη 2013

ΤΙ ΚΑΝΟΥΜΕ ΤΩΡΑ; (6) ― ΈΞΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΕ!

7 ρωγμές στα αυθαίρετα που «τακτοποιήθηκαν».

Κράτος παντελώς αναξιόπιστο-επενδύσεις θέλουν τρομάρα τους(!) -και πως λειτουργεί ως απατεώνας ολκής!!! (Χρ.Νικολάου)

Ευάλωτοι σε νέες δικαστικές προσφυγές και εκτεθειμένοι στον... «κακό γείτονα» θα είναι οι περίπου 500.000 ιδιοκτήτες, οι οποίοι πληρώνοντας πρόστιμα συνολικού ύψους 2,7 δισ. ευρώ τακτοποίησαν αυθαίρετα κτίσματα, μετά την καθαρογραφή σε περίπου δύο μήνες της απόφασης της Ολομέλειας του Συμβουλίου της Επικρατείας, που έκρινε το σχετικό νόμο 4014/2011 του υπουργείου Περιβάλλοντος αντισυνταγματικό.

Ωστόσο το υπουργείο είναι απολύτως καθησυχαστικό. Υποστηρίζει ότι το νέο νομοσχέδιο, που προωθεί τις επόμενες εβδομάδες στη Βουλή, εναρμονίζεται με τις επιταγές του ΣτΕ και επιμένει ότι όσοι ιδιοκτήτες έκαναν ήδη τακτοποιήσεις αλλά και όσοι υπαχθούν στο νέο νόμο για τα αυθαίρετα θα είναι πλήρως καλυμμένοι.

Με επτά ερωτήσεις-απαντήσεις η «Κ.Ε.» παρουσιάζει τα νομικά και πρακτικά θέματα πρώτης γραμμής, που ανακύπτουν μετά την απόφαση. Τις απαντήσεις δίνει ο Ανδρέας Δ. Παπαπετρόπουλος, δικηγόρος, δρ Χωροταξικού Δικαίου, ο οποίος ήταν νομικός παραστάτης στην πολύκροτη δίκη του ΣτΕ.

1 Οι ιδιοκτήτες ακινήτων, που έχουν υπαχθεί στο νόμο 4014/2011, διατρέχουν τον κίνδυνο να ακυρωθεί η τακτοποίησή τους;

- Οι ιδιοκτήτες αυθαιρέτων που έχουν υπαχθεί στο ν. 4014/2011, και μάλιστα ανεξαρτήτως του εάν έχουν ολοκληρώσει ή όχι την υπαγωγή τους, διατρέχουν, μετά τη δημοσίευση της απόφασης της Ολομέλειας του ΣτΕ, τον κίνδυνο να ανακληθεί ή να ακυρωθεί η πολεοδομική «τακτοποίηση» των ακινήτων τους. Τουλάχιστον για όσους από αυτούς βρίσκονται σε δικαστική ή οποιουδήποτε άλλου είδους αντιδικία με κάποιο γείτονά τους. Αυτός μπορεί να ζητήσει από την αρμόδια Υπηρεσία Δόμησης να ανακαλέσει την πράξη «τακτοποίησης» του γείτονά τους ως παρανόμως εκδοθείσα διοικητική πράξη, η οποία στηρίζεται σε νόμο που έχει κριθεί αντισυνταγματικός. Εάν η Υπηρεσία Δόμησης αρνηθεί, ρητά ή σιωπηρά, να το πράξει, τότε η άρνησή της αυτή μπορεί να προσβληθεί με σχετική αίτηση ακυρώσεως στα κατά τόπους αρμόδια Διοικητικά Εφετεία, τα οποία υποχρεούνται να ακολουθήσουν την απόφαση της Ολομέλειας του ΣτΕ. Συνοψίζοντας κανείς ιδιοκτήτης αυθαίρετου κτίσματος που έχει ή πρόκειται να «τακτοποιηθεί» δεν μπορεί να αισθάνεται ασφαλής μετά την αναμενόμενη δημοσίευση της απόφασης του ΣτΕ.

2 Τυχόν προσφυγές θα στραφούν κατά της πολιτείας ή κατά του ιδιοκτήτη που προέβη στην τακτοποίηση;

- Οι προσφυγές που πιθανόν θα κατατεθούν από γείτονες, συλλόγους κ.λπ. θα στρέφονται τυπικά κατά της Υπηρεσίας Δόμησης, δηλαδή της Διοίκησης, η οποία αρνείται να ανακαλέσει την, παρανόμως εκδοθείσα, πράξη «τακτοποίησης». Στην ουσία, όμως, θα αφορούν αποκλειστικά και μόνον τον ιδιοκτήτη που προέβη στην τακτοποίηση, αφού αυτός και μόνον αυτός θα ζημιωθεί από τη βέβαιη δικαστική ακύρωση της προαναφερθείσας πράξης «τακτοποίησης» του αυθαιρέτου του. Μετά την ακύρωση της πράξης «τακτοποίησης» ο ιδιοκτήτης του αυθαιρέτου μπορεί να διεκδικήσει δικαστικά από το ελληνικό Δημόσιο τα χρήματα που κατέβαλε, υποβάλλοντας τη σχετική αγωγή αποζημιώσεως.

3 Το ΥΠΕΚΑ καθησυχάζει όσους έχουν κάνει χρήση των διατάξεων του νόμου 4014/2011 ότι θα μπορούν να ενταχθούν στις διατάξεις του νέου νόμου με συμψηφισμό των προστίμων που έχουν καταβάλει. Αυτή η διαδικασία καλύπτει τους πολίτες;

- Η διαδικασία αυτή, εάν και εφ' όσον ολοκληρωθεί, δεν καλύπτει νομικά κανέναν ιδιοκτήτη αυθαιρέτου που έχει ανεγερθεί μετά το 1983. Είναι δε εξαιρετικά αμφίβολο, εάν υπάρχουν πλέον περιθώρια για την έκδοση νέου νόμου για την «τακτοποίηση» αυθαίρετων κτισμάτων και κατασκευών που ανεγέρθηκαν μετά το 1983, έτος δημοσίευσης του περίφημου «νόμου Τρίτση»-1337/1983. Αυτό ισχύει, διότι η Ολομέλεια του ΣτΕ φαίνεται ότι ακυρώνει το ίδιο το «πνεύμα του νόμου», δηλαδή τη δυνατότητα της πολιτείας να προχωρήσει οποτεδήποτε με νομοθετική ρύθμιση στη «μαζική» νομιμοποίηση αυθαιρέτων που έχουν ανεγερθεί μετά το 1983.

4 Το ΥΠΕΚΑ λέει ότι εναρμονίζεται με το ανώτατο δικαστήριο αντιμετωπίζοντας διαφορετικά τα αυθαίρετα προ του 1983 από αυτά που κατασκευάστηκαν μετά το 1983. Τι σημαίνει αυτή η διαχωριστική γραμμή;

- Πράγματι, η νομολογία του ΣτΕ θέτει τη διαχωριστική γραμμή, μεταξύ επιτρεπτής ή μη νομιμοποίησης των αυθαιρέτων, στο 1983. Στο πλαίσιο αυτό, το νέο νομοσχέδιο αντιμετωπίζει ορθά τη δυνατότητα νομιμοποίησης όσων αυθαιρέτων κατασκευάστηκαν πριν από το 1983, τα οποία μπορούν, υπό συγκεκριμένους όρους και προϋποθέσεις, να νομιμοποιηθούν. Το πρόβλημα, όμως, παραμένει, διότι ο μεγάλος όγκος των αυθαιρέτων είναι αυτά που κατασκευάστηκαν μετά το 1983 και για τα αυθαίρετα αυτά δεν υφίσταται πλέον η παραμικρή δυνατότητα νομιμοποίησης ή, έστω, προσωρινής «τακτοποίησής» τους με νομοθετική ρύθμιση.

5 «Νομιμοποίηση», «τακτοποίηση», «οριστική εξαίρεση από την κατεδάφιση», «εξαίρεση από την κατεδάφιση για διάστημα 30 ετών»... Είναι αποδεκτές από το ΣτΕ αυτές οι έννοιες;

- Ολες αυτές οι έννοιες εξομοιώνονται διαχρονικά στην πάγια νομολογία του Ανώτατου Δικαστηρίου και θεωρούνται ότι αποτελούν «μαζική» νομιμοποίηση αυθαίρετων κατασκευών που αντίκειται στο άρθρο 24 παρ. 2 του Συντάγματος 1975/86/01.

6 Είναι εφικτό να καλυφθούν οι απαιτήσεις του ΣτΕ για ολοκληρωμένο χωροταξικό και πολεοδομικό σχεδιασμό, ώστε να υπάρξει μια στέρεη λύση στο διαχρονικό πρόβλημα των αυθαιρέτων;

- Είναι δυνατόν να ικανοποιηθεί πλήρως η συνταγματική επιταγή του άρθρου 24 παρ. 2 για ορθολογικό χωροταξικό και πολεοδομικό σχεδιασμό της χώρας, εάν και εφ' όσον εκπονηθούν και ολοκληρωθούν, επιτέλους, τα σύγχρονα Γενικά Πολεοδομικά Σχέδια (ΓΠΣ) που προβλέφθηκαν για πρώτη φορά το 1983 και προβλέπονται σήμερα από το ν. 2508/1997. Εάν, δηλαδή, αντί για «πελατειακές», εισπρακτικές και αποσπασματικές ρυθμίσεις και εξυπηρετήσεις, η πολιτεία αποφασίσει να επιταχύνει τη θεσμοθέτηση ενός ολοκληρωμένου πλαισίου πολεοδομικού σχεδιασμού που θα καλύπτει, ανεξαιρέτως, όλη τη χώρα.

7 Το «περιβαλλοντικό ισοζύγιο» και η λειτουργία του «πράσινου ταμείου» είναι ισχυρά θεμέλια για το θεσμικό οικοδόμημα της νομιμοποίησης αυθαιρέτων;

- Οι δύο αυτές έννοιες δεν φαίνεται να έπεισαν την πλειοψηφία της Ολομέλειας του ΣτΕ ότι αποτελούν πραγματικό αντιστάθμισμα στην επιβάρυνση του οικιστικού περιβάλλοντος της χώρας μας, που επιφέρουν οι ρυθμίσεις του ν. 4014/2011. Θεωρήθηκαν, αντίθετα, ως προσχηματικές απόπειρες ικανοποίησης των απαιτήσεων του δικαστηρίου, που υπέκρυπταν εμφανή οικονομικά και δημοσιονομικά κίνητρα. Ας περιμένουμε όμως την τελική απόφαση, για να δούμε τι ακριβώς δέχθηκε το ΣτΕ για το «πράσινο ταμείο» και την εξασφάλιση του «περιβαλλοντικού ισοζυγίου».

Του ΑΡΓΥΡΗ ΔΕΜΕΡΤΖΗ