Τρίτη 6 Αυγούστου 2013
Δευτέρα 5 Αυγούστου 2013
H δικτατορία της 4ης Αυγούστου | ΣΕΙΣΑΧΘΕΙΑ
Ο Γκαίμπελς μαζί με τον Μεταξά (η φώτο επάνω)
......................
Ενα συμπέρασμα:
Η επιλογή της αστικής τάξης, να στηρίξει τη διδακτορική «λύση» του φασίστα Ι. Μεταξά και αργότερα τη στρατιωτική δικτατορία των συνταγματαρχών (1967), φανερώνει ότι διαχρονικά η αστική εξουσία εναλλάσσει, μεταμφιέζει τις μορφές της εξουσίας της, προκειμένου να την ενισχύσει και να τη θωρακίσει, για να αντιμετωπίσει δυσκολίες λόγω εσωτερικών αντιθέσεων ή για να επιτύχει τη χειραγώγηση των λαϊκών μαζών.
Ετσι, αξιοποιεί διάφορες εναλλακτικές λύσεις και σχήματα, εναλλάσσει την τρομοκρατία και την καταστολή με το «καρότο» και τις αυταπάτες. Δε διστάζει όμως να φτάσει και στην ανοιχτή δικτατορία, την κατάργηση του Κοινοβουλίου, να αξιοποιεί φασιστικές – ναζιστικές οργανώσεις, όπως τη Χρυσή Αυγή. Η ιστορία αποδεικνύει ότι είναι μύθος ο απόλυτος διαχωρισμός μεταξύ δημοκρατικών και μη αστικών πολιτικών δυνάμεων.
Κάθε μορφή ή μεταμφίεση της αστικής εξουσίας εξυπηρετεί κάθε φορά την ενίσχυση της κερδοφορίας των μονοπωλίων, τη διαιώνιση της μισθωτής σκλαβιάς και εκμετάλλευσης. Γι’ αυτό, η εργατική τάξη και το κίνημά της δεν πρέπει να παγιδεύονται στα σενάρια διαχείρισης της αστικής εξουσίας, στην εναλλαγή των κομμάτων, στον έναν ή τον άλλο πολιτικό σχηματισμό, αλλά να παλεύει για την κατάκτηση της εξουσίας, για να αλλάξει η τάξη που βρίσκεται στην εξουσία.
H δικτατορία της 4ης Αυγούστου | ΣΕΙΣΑΧΘΕΙΑ
Το τέλος της υπομονής είναι η αρχή του τέλους – Το κουτί της Πανδώρας | Νέα – άποψη – ρεπορτάζ – ειδήσεις
Αυταπατάται η Νέα Δημοκρατία και το Πασόκ αν ελπίζουν ότι με την διάλυση και την απονομιμοποίηση της Χρυσής Αυγής θα οικειοποιηθούν τους ψηφοφόρους της. Και αυτό επειδή όσοι ψηφίζουν τον κο Μιχαλολιάκο και την παρέα του απεχθάνονται τα κυβερνητικά κόμματα με ασίγαστο μένος, όπως ακριβώς και τους αξίζει.
Οι ψηφοφόροι της Χρυσής Αυγής, σίγουρα είναι ορμώμενοι από διαστρεβλωμένες και επικίνδυνες ιδεολογικές και ψυχοπαθολογικές αφετηρίες. Επίσης αναμφισβήτητα όμως το θυμικό τους είναι δικαιολογημένα ριζοσπαστικοποιημένο απέναντι στις κυβερνητικές παρατάξεις. Ως εκ τούτου, και ελλείψει κονδυλίων για ρουσφέτια και προσλήψεις, είναι απίθανο να επιστρέψουν στους κόλπους των πολιτικών χώρων που εγκατέλειψαν για χάρη της Χρυσής Αυγής, αφού γνωρίζουν πολύ καλά ότι αυτοί είναι υπεύθυνοι για την εξαθλίωση τους. Οι επικλήσεις προς το δημοκρατικό συναίσθημα δεν έχουν κανένα αντίκρυσμα, μιας και δεν είναι η δημοκρατία το ζητούμενο των νεο-Ναζί, αλλά η τιμωρία και εκδίκηση των υπευθύνων της σαπίλας που έχει γονατίσει, πιθανόν ανεπανόρθωτα, την χώρα.
Αυτό το μένος, όσο και αν δεν θέλουν να το παραδεχτούν οι ψυχραιμότεροι, ορθολογικότεροι και δημοκρατικότεροι, είναι κοινός συναισθηματικός παρονομαστής για μια πλειοψηφία που ξεπερνάει κατά πολύ τους ψηφοφόρους των νεο-Ναζί. Επί της ουσίας, το μίσος της Χρυσαυγίτικης προπαγάνδας εναντίον της διεφθαρμένης αστικής δημοκρατίας, είναι το ιδεολογικό άλλοθι του Ναζιστικού τρόμου.
Ο κος Στάγκος, λοιπόν, όπως και ο κάθε άλλος απολογητής της αθλιότητας που ενσαρκώνει η Ελληνική άρχουσα τάξη, καλά θα κάνει να ψάξει πως θα καταφέρει να διαπραγματευτεί τους όρους για να αποφύγει την νέμεση που εκπροσωπεί η Χρυσή Αυγή για εκείνον και τους όμοιους του, αντί να προσπαθεί να διαχειριστεί ιδιοτελώς την απειλή που εκφράζει η νεο-Ναζιστική οργάνωση για τους υπόλοιπους. Μιας και η νέμεση αφορά πρωτίστως την τάξη του, ενώ ο πεζοδρομιακός τρόμος αφορά εκείνους για τους οποίους ούτως ή άλλως ξέρουμε ότι ουδέποτε νοιάστηκε η άρχουσα τάξη, παρά μόνο φρόντισε να τους εκθέσει σε όποιον κίνδυνο τυγχάνει να εξυπηρετεί καλύτερα τα εκάστοτε συμφέροντα της.
Το τέλος της υπομονής είναι η αρχή του τέλους – Το κουτί της Πανδώρας | Νέα – άποψη – ρεπορτάζ – ειδήσεις
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)