ΝΟΕΜΒΡΙΟΣ 2011: ΑΝΤΙΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΗ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΛΑΟΣ

ΝΟΕΜΒΡΙΟΣ 2011:
ΜΕ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΚΟ ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΛΑΟΣ

20 χρόνια υποδούλωσης ακόμα στους ντόπιους και διεθνείς τοκογλύφους!!

Ξ Ε Σ Η Κ Ω Θ Ε Ι Τ Ε!!!!!

ΙΟΥΝΙΟΣ 2013:

ΤΡΟΪΚΑ ΕΣΩΤΕΡΙΚΟΥ, ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ :
Πραξηκοπηματικό κλείσιμο της δημόσιας τηλεόρασης και ραδιοφώνου!
Ηρθε η ώρα να τους σταματήσουμε.

ΟΛΟΙ ΣΤΙΣ ΔΙΑΔΗΛΩΣΕΙΣ!!!!


ΙΟΥΛΙΟΣ 2014:

Γενοκτονία εις βάρος των Παλαιστινίων απο το Ισραήλ!
Να συσταθεί 2η Νυρεμβέργη!

16 Φεβρουαρίου 2015:

ΟΧΙ στην δικτατορία της Ευρωζώνης!
ΟΥΤΕ ΒΗΜΑ ΠΙΣΩ!



Δευτέρα 25 Σεπτεμβρίου 2017

Μα... θέλετε να έρθει ο Κούλης;


Μα... θέλετε να έρθει ο Κούλης; Του Σπύρου Αλεξίου

ΠΟΛΙΤΙΚΗ
ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Κυριακή, 24 Σεπτεμβρίου 2017 11:34 Συντάκτης:
Μα... θέλετε να έρθει ο Κούλης; Του Σπύρου Αλεξίου

Σε κάθε πολιτική συγκυρία υπάρχουν κυρίαρχα διλήμματα. Κάποτε αληθινά γεννήματα της κίνησης της κοινωνίας κι άλλοτε κατασκευασμένα με στόχο τον εγκλωβισμό της στο πλαίσιο που ορίζει το σύστημα.

Από το «Καραμανλής ή τανκς» (για μην πάμε πιο πίσω, σε Παπάγους και Πλαστήρες…) μέχρι το «ΠΑΣΟΚ ή Δεξιά» η πολιτική ζωή του τόπου κινήθηκε γύρω από αυτά τα διλήμματα με την Αριστερά να τα καταγγέλλει ως ψευτοδιλήμματα αλλά να αδυνατεί να τα αντιμετωπίσει και συχνά να γίνεται μέρος τους, με κορυφαίο παράδειγμα το αλήστου μνήμης 1989.

Την τελευταία επταετία, των «μνημονίων», η κατάρρευση του ενός πόλου του δικομματισμού και η εξασθένιση του άλλου αδυνάτισε την επίδραση των διλημμάτων, μέχρι τη δυναμική άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ. Η πλήρης υποταγή του και ο διασυρμός κάθε έννοιας έστω πολιτικής εντιμότητας (ας μη μιλάμε για Αριστερά) μετά το καλοκαίρι του 2015 έδειξε να μετατρέπει σε ανέκδοτο κάθε δίλημμα καθώς ο ΣΥΡΙΖΑ εφάρμοζε καλύτερα κι από τη Δεξιά την πολιτική της. Αυτή η αίσθηση δείχνει να αλλάζει το τελευταίο διάστημα καθώς δειλά και ντροπαλά στην αρχή, όλο και πιο έντονα στη συνέχεια διαχέεται στην πολιτική ζωή το ερώτημα: «Και τι θέλετε όσοι παλεύετε κατά της αντιλαϊκής πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ; Να έρθει ο Κούλης;» Μάλιστα δείχνει πως θα αποτελέσει το κυρίαρχο θέμα της μακρόσυρτης προεκλογικής περιόδου.

Ποιοι ανησυχούν «μην έρθει ο Κούλης»;

Είναι απαραίτητο να ξεχωρίσουμε όσους θέτουν αυτό το «δίλημμα».

Η πρώτη κατηγορία είναι φυσικά ο ΣΥΡΙΖΑ, ολόκληρος ο μηχανισμός του. Έχοντας αναδειχτεί σε κύριο εκφραστή της στρατηγικής του κεφαλαίου στην Ελλάδα, παίρνει τα εύσημα της ΕΕ και του ΔΝΤ για την επιτυχία του να περνά αναίμακτα μνημόνια και εφιαλτικά μέτρα. Δεν έχει όμως τα εύσημα της κοινωνίας που ζει την κατακρήμνιση του επιπέδου ζωής, τη διάλυση των εργασιακών σχέσεων και τον εφιάλτη της ανεργίας, την κατάλυση ακόμα και κάθε έννοιας δημοκρατίας, την υποταγή στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς. Τα φληναφήματα για ανάπτυξη, κοινωνικό κράτος, έξοδο από μνημόνια προσφέρουν μόνο υλικό για ανέκδοτα ενώ οι όποιες –δειλές πια- προσπάθειες καπηλείας των συμβόλων και των αγώνων της Αριστεράς διογκώνουν απλά την οργή.

Επιπλέον, μην ξεχνάμε δυο παράγοντες: ο ΣΥΡΙΖΑ είναι πια στην εξουσία σχεδόν 3 χρόνια, ο κρατικός μηχανισμός έχει γεμίσει με ανθρώπους που επέλεξαν να ανταλλάξουν τις μικρές ή μεγάλες ή και ανύπαρκτες «περγαμηνές» τους με μια θεσούλα. Το κομμάτι αυτό είναι που «ανησυχεί» περισσότερο, πλέον υπακούει σε ωμά, υλικά κίνητρα. Όσοι παρακολουθούν από κοντά την εναγώνια προσπάθεια των «κέντρων» του ΣΥΡΙΖΑ να ξεπουλήσουν το Ελληνικό καταπατώντας κάθε έννοια νομιμότητας γνώρισαν καλά αυτήν την κατηγορία, τον φανατισμό και τα … φλαμπουρα(ρια) της. Επίσης, υπάρχει πλέον και επικοινωνιακό οπλοστάσιο: Η επέλαση των εκλεκτών επιχειρηματιών του ΣΥΡΙΖΑ στον χώρο του Τύπου (προεξάρχοντος του Σαββίδη και παρασκηνιακά του Μελισσανίδη) σε συνδυασμό με τον απόλυτο έλεγχο της ΕΡΤ δίνουν την απαραίτητη, πολλαπλασιαστική ώθηση.

Είναι λοιπόν ένα ψεύτικο, κατασκευασμένο δίλημμα που ο ΣΥΡΙΖΑ και οι μηχανισμοί του πλασάρουν, μην έχοντας πλέον καμιά πολιτική πραμάτεια να πουλήσουν, έχοντας ξεπεράσει κάθε όριο ψεύδους, αθέτησης υποσχέσεων και πλήρους υποταγής;

Θα ήταν απλή η απάντηση αν δεν υπήρχε και μια τρίτη κατηγορία που αντιμετωπίζει το δίλημμα αυτό χωρίς την υλική σχέση με την εξουσία αλλά με όρους πραγματικούς και κυρίως κάτω από το ασήκωτο φορτίο της απογοήτευσης και της έλλειψης οποιασδήποτε εναλλακτικής πρότασης. Είναι δίπλα μας, γύρω μας. Είναι κόσμος της Αριστεράς, δημοκράτες, απλοί εργαζόμενοι που θα συμφωνήσουν με όσα κι αν τους πεις για την αθλιότητα του ΣΥΡΙΖΑ, θα προσθέσουν κι άλλα τόσα από τη δική τους εμπειρία αλλά στο τέλος θα χαμηλώσουν τα μάτια και θα πουν σιγανά, σαν να ντρέπονται να ακουστεί δυνατά: «Ναι αλλά και τι να γίνει; Να έρθει ο Κούλης»; Αυτός ο κόσμος δεν είναι τρελός, η αγωνία του είναι γνήσια και πρέπει, είναι απαραίτητο να μιλήσουμε μαζί του χωρίς αφορισμούς.

Τελικά, τι είναι αυτός ο Κούλης;

Τί είναι λοιπόν αυτό που τρομάζει; Προφανώς όχι οι γελοιότητες των απολογητών του ΣΥΡΙΖΑ πως αν έρθει ο Κούλης θα «ψηφιστούν μνημόνια» ή θα «αυξηθεί η ανεργία» ή θα «περικοπούν οι μισθοί» ή θα «ξεπουλήσει τον δημόσιο πλούτο, τις υποδομές, τους χώρους». Οι εργαζόμενοι δεν ζουν σε άλλον πλανήτη, γνωρίζουν πως αυτά τα κάνει κάθε μέρα ο ΣΥΡΙΖΑ. Ακόμα και στο θέμα των δημοκρατικών δικαιωμάτων που –υποτίθεται- πως ο ΣΥΡΙΖΑ είχε πλεονέκτημα, η ποινικοποίηση της πολιτικής δράσης, η υπόθεση της Ηριάννας, η ανεξέλεγκτη δράση των πραιτωριανών του Τόσκα και κυρίως η επίθεση στα στοιχειώδη συνδικαλιστικά δικαιώματα με αιχμή την ουσιαστική κατάργηση του δικαιώματος της απεργίας είναι ενδεικτικά. Τότε λοιπόν, γιατί τρομάζει πολλούς ο Κούλης;

Προϋπόθεση για να απαντήσουμε είναι να δούμε ολόκληρο το κάδρο του πολιτικού σκηνικού. Από τον Γενάρη του 2015 η Δεξιά, και σαν ΝΔ αλλά και σαν ΠΑΣΟΚ, αντιμετώπισε μια πρωτοφανή κρίση στρατηγικής. Όλες οι πολιτικές της επιλογές στην οικονομία αλλά και στο πολιτικό εποικοδόμημα υλοποιούνταν από τον ΣΥΡΙΖΑ που διαμόρφωνε ταυτόχρονα και συμμαχίες με ισχυρά τμήματα του κεφαλαίου. Στα κόμματα της Δεξιάς απέμενε ο άχαρος ρόλος της «γκρινιάρας» αντιπολίτευσης για ζητήματα όπως η … σημαία και οι παρελάσεις ή ο Καρανίκας. Αστειότητες που άφηναν παγερά αδιάφορη τη μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία.

Απέναντι σε αυτό το αδιέξοδο η επιλογή ήταν σαφής: Στροφή προς τον πιο ωμό νεοφιλελευθερισμό, όλα τα ιδεολογήματά του στην πρώτη γραμμή – με αποκορύφωμα την περίφημη φράση στη ΔΕΘ – και ταυτόχρονα στροφή στον εθνικισμό και τον χυδαίο αντικομμουνισμό. Αυτή η στροφή δεν είναι μια «ελληνική» ιδιοτροπία, φιλοδοξεί να εκφράσει και στην Ελλάδα την τάση που εκφράζεται διεθνώς από μερίδα του κεφαλαίου. Φιλοδοξεί, ταυτόχρονα, να συνδεθεί με το αποτέλεσμα των τεράστιων αλλαγών που έχουν συντελεστεί στον τομέα της οικονομίας αλλά και της συνείδησης των κοινωνικών ομάδων: Ο κατακερματισμός στο χώρο της εργασίας, η απότομη φτωχοποίηση των μεσαίων στρωμάτων, η ανεργία σε συνδυασμό με την υποχώρηση του κινήματος και την απαξίωση της έννοιας της Αριστεράς οδηγούν σε συντηρητική στροφή μεγάλα τμήματα, σε υποταγή στην κανονικότητα των μνημονίων, στην ατομική λύση στα όρια του κοινωνικού κανιβαλισμού. Αυτήν την πραγματικότητα επιχειρεί να εκφράσει η ΝΔ.

Άδικη η αγωνία;

Άρα είναι άδικη η αγωνία μεγάλης μερίδας της κοινωνίας; Θα ήταν σοβαρό λάθος από τη μεριά των δυνάμεων της Αριστεράς να περιφρονήσουν την αγωνία αυτή. Πρέπει να γίνει κατανοητό πως δεν την γεννά η ελπίδα πως με τον ΣΥΡΙΖΑ θα υπάρξει κάποια καλυτέρευση της ζωής. Γεννιέται από το μεγαλύτερο κακό που προκάλεσε ο ΣΥΡΙΖΑ και δεν είναι άλλο από την παγίωση της αντίληψης του μονόδρομου στο μεγαλύτερο μέρος της κοινωνίας. Της αντίληψης πως δεν υπάρχει τίποτα έξω από την ΕΕ και το ευρώ, έξω από τα μνημόνια, έξω τελικά από τον καπιταλισμό.

Άρα, το ζητούμενο δεν είναι ένας άλλος δρόμος αλλά ένας «λιγότερο κακός» διαχειριστής αυτής της κανονικότητας. Αποτέλεσμα φυσικά μιας τέτοιας λογικής είναι η αντίληψη πως τον μνημονιακό εφιάλτη καλύτερα να τον διαχειρίζεται ο ΣΥΡΙΖΑ που, τουλάχιστον, δεν έχει την ακροδεξιά ρητορική της ΝΔ ενώ ακόμα μπορεί να προσφέρει και ψυχολογικό άλλοθι σε όσους το χρειάζονται με στελέχη που το μεσημέρι ψηφίζουν τους ηλεκτρονικούς πλειστηριασμούς και το απόγευμα καλούν σε «αγώνα» εναντίον τους ή αφού συναγελαστούν με τον Κασιδιάρη ρίχνουν και μια σπαραξικάρδια ανάρτηση στο διαδίκτυο για τον Π. Φύσσα.

Εδώ πια δεν χωρά ούτε αλαζονική αντιμετώπιση αλλά ούτε και υπόκλιση.

Το πρώτο ερώτημα που πρέπει να τεθεί είναι, τελικά, ποιος έχει καταστήσει τον Κούλη υποψήφιο πρωθυπουργό; Πώς μια παράταξη που το 2015 γνώρισε δυο εκλογικές πανωλεθρίες και τον όλεθρο του δημοψηφίσματος έφτασε να διεκδικεί την εξουσία; Η απάντηση είναι πανθομολογούμενη, αυτός που ανέστησε τη Δεξιά δεν είναι άλλος από τον ΣΥΡΙΖΑ. Ο ΣΥΡΙΖΑ με την πολιτική του έστησε τη ΝΔ (αλλά και τα ζόμπι του ΠΑΣΟΚ) στα πόδια της και είναι εντελώς παράλογο να πιστεύει κανείς πως η παραμονή του ΣΥΡΙΖΑ θα έχει ως αποτέλεσμα «να μην έρθει ο Κούλης».

Το αντίθετο! Ο πιο σίγουρος δρόμος για να οδηγηθεί η κοινωνία ακόμα πιο δεξιά, ο πιο σίγουρος δρόμος για την επάνοδο της ΝΔ στην εξουσία είναι ο δρόμος του ΣΥΡΙΖΑ. Όσο συνεχίζει στην εξουσία εφαρμόζοντας αυτήν την πολιτική –και μάλιστα στο όνομα της Αριστεράς- τόσο θα στρέφονται δεξιά οι κοινωνικές ομάδες. Ο αγώνας κατά της πολιτικής του, η ήττα και η ανατροπή του από τους αγώνες του λαού, η στροφή της κοινωνικής πυξίδας προς τα αριστερά είναι ο μόνος τρόπος για να κλείσει ο δρόμος και στον μνημονιακό του εταίρο, τη ΝΔ.

Ποιος δρόμος είναι ανοιχτός;

Κι εδώ φτάνουμε στα δύσκολα καθώς εύκολα διαπιστώνει κανείς τον ρόλο του ΣΥΡΙΖΑ, εύκολα εξηγεί πως αυτός τελικά «φέρνει τον Κούλη» αλλά… κάτι περισσεύει! Και πάλι δεν είναι πειστικό γιατί λείπει το πιο σημαντικό, η πρόταση. Λείπει δηλαδή η απάντηση, η θετική διέξοδος. Όχι σε όσους το επικαλούνται ως άλλοθι για να κοροϊδεύουν πριν απ’ όλους τον εαυτό τους αλλά στους εργαζόμενους που τρέμουν την απόλυση που ο Κούλης επισείει γελώντας σαρδόνια, στους άνεργους που τους απειλεί πως θα κόψει και αυτό ακόμα το εξευτελιστικό επίδομα, στους νέους που τους «υπόσχεται» διάλυση της παιδείας και μια ακόμα πιο άγρια εργασιακή ζούγκλα.

Δεν έχουν αυταπάτη οι εργαζόμενοι, αυτά θα τα κάνει κι ο ΣΥΡΙΖΑ, μνημονιακές στρατηγικές επιλογές είναι, όμως δεν τους το λέει, τους αφήνει να πιστεύουν πως θα είναι πιο «ανθρώπινη» η εφαρμογή τους. Πιάνονται από αυτό γιατί δεν υπάρχει άλλο να πιαστούν, σήμερα, σ’ αυτήν την κοινωνία, σ’ αυτήν τη ζωή.

Από πού θα προέρχονταν αυτό το «άλλο»; Μα μόνο από το μαζικό κίνημα και την Αριστερά. Το «άλλο» είναι ένα πρόγραμμα μάχης που θα έθετε τους άμεσους στόχους για την ανατροπή αυτής της κατάστασης: Την αύξηση των μισθών και των συντάξεων, τη μείωση του χρόνου εργασίας και την απαγόρευση των απολύσεων, την κατάργηση του ΕΝΦΙΑ και όλων των άλλων αντιλαϊκών φόρων, την προστασία από την κερδοσκοπία στα είδη λαϊκής ανάγκης, την κατοχύρωση των συνδικαλιστικών και γενικότερα των κοινωνικών δικαιωμάτων. Το «άλλο» είναι η πολιτική συμφωνία από όλες τις δυνάμεις της Αριστεράς για την κοινή δράση στο κίνημα ώστε να κατακτούνται οι στόχοι αυτοί, η ενίσχυση και συγκρότηση σχημάτων και συλλογικοτήτων που θα αποτελέσουν τα όπλα στη μάχη αυτή. Το «άλλο» είναι να προχωρά παράλληλα ο ουσιαστικός διάλογος για την εμβάθυνση του προγράμματος εξόδου από ΕΕ και ευρώ, εθνικοποίησης τραπεζών και στρατηγικών επιχειρήσεων. Το «άλλο» είναι όλες αυτές οι διαδικασίες να οικοδομούν με πραγματικούς όρους κινήματος το πολιτικό εκείνο μέτωπο που θα εμπλέξει ξανά χιλιάδες και χιλιάδες, θα αποτελεί στήριγμα του κινήματος και φορέα πολιτικό της ανατροπής.

Δυστυχώς τα πράγματα είναι –επιεικώς – ανησυχητικά. Στο επίπεδο του μαζικού κινήματος πλέον είναι προφανές πως η κρίση έχει δομικά χαρακτηριστικά, δεν είναι μόνο αποτέλεσμα της ήττας και της πολιτικής ανεπάρκειας. Η νέα πραγματικότητα στον χώρο της εργασίας αλλάζει πολλά και εμείς συνεχίζουμε να δουλεύουμε σαν να μην συμβαίνει τίποτα. Δεν μιλάμε απλά για απαξίωση ή κρίση του συνδικαλισμού αλλά για ερωτήματα σχετικά με την ίδια την ύπαρξή του.

Στην πολιτική σφαίρα, αντί η πραγματικότητα να οδηγεί στην φυσιολογική επιλογή, επιλέγεται το αντίθετο: Ο αναχωρητισμός του ΚΚΕ είναι δεδομένος και συναντά την επιλογή της ΛΑΕ να ασχολείται μόνο με την κοινοβουλευτική της διάσωση με συμμαχίες ακόμα και με εθνικιστικά μορφώματα τύπου ΕΠΑΜ ή με νεοκαισαρικά φαινόμενα τύπου Ζωής, μη διστάζοντας στην κατεύθυνση αυτή να θυσιάσει την αριστερή και πιο μάχιμη πτέρυγά της, αλλά και την ταλάντευση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ μεταξύ των προτάσεων για πολιτική συνεργασία και κοινή δράση από τη μια και της αναδίπλωσης από την άλλη μέσα από την τακτική να μπαίνει ως προαπαιτούμενο το σύνολο του προγράμματός της. Αποτέλεσμα αυτών των επιλογών δεν είναι μόνο ο κατακερματισμός, η αποστράτευση, η αδράνεια και η αναποτελεσματικότητα, φαινόμενα που αφορούν το σύνολο των αριστερών δυνάμεων, αλλά και το ξέσπασμα ενός εμφύλιου σπαραγμού χωρίς αρχές, με ένταση και χαρακτηρισμούς που θυμίζουν μαύρες εποχές.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα ήταν η περίοδος του αντικομμουνιστικού συνεδρίου της ΕΕ στο Ταλίν: Αντί η ολομέτωπη ιδεολογική επίθεση του αντιπάλου να συσπειρώσει τις δυνάμεις της Αριστεράς οδηγηθήκαμε σε αντιπαραθέσεις στο εσωτερικό της με όρους άλλων δεκαετιών.

Μια τέτοια εικόνα ποιόν εργαζόμενο μπορεί να εμπνεύσει; Ποια ελπίδα μπορεί να γεννήσει σε κοινωνικές ομάδες που νοιώθουν να καταστρέφεται η ζωή τους σήμερα και δεν μπορούν φυσικά να εναποθέσουν τις ελπίδες τους σε μια αριστερή «Δευτέρα παρουσία» ούτε φυσικά νοιώθουν να τους απασχολεί αν το «Ιράν ή το Ιράκ» θα κυριαρχήσει στον μικρόκοσμό μας. Ή θα απαντήσουμε πειστικά πως εμείς θέλουμε να ηττηθεί και να καταρρεύσει ο μνημονιακός ΣΥΡΙΖΑ ώστε να κλείσει ο δρόμος σε κάθε Κούλη ή όσο θα προχωρά η κρίση, όσο κι αν ο ΣΥΡΙΖΑ θα εξοντώνει την κοινωνία, το αποκρουστικό πρόσωπο του Κούλη θα γίνεται ακόμα πιο αποκρουστικό και όλο και περισσότεροι θα είναι διατεθειμένοι να σκύψουν ακόμα περισσότερο το κεφάλι και με ακόμα μεγαλύτερη ντροπή και ακόμα πιο σιγανή φωνή να μας απαντούν: «Καλά τα λέτε αλλά … να έρθει ο Κούλης»;

Αναγνώστηκε 115 φορές
Κάντε κλικ στο όνομα του αρθρογράφου για να διαβάσετε όλα τα άρθρα του.

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΑΠΟ ΣΠΥΡΟΣ ΑΛΕΞΙΟΥ

ΜΕΤΑΒΑΣΗ ΠΑΝΩ

ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΑΡΘΡΑ

Kommon
Θέλουμε να μιλήσουμε για τον κομμουνισμό της εποχής μας, την αναγκαία αλλά όχι δεδομένη προοπτική. Θέλουμε να μιλήσουμε ταυτόχρονα για την καθημερινή επιβίωση και τον αγώνα γι’ αυτήν.

ΛΙΣΤΑ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ

Εγγραφείτε στην λίστα επικοινωνίας μας για να είστε πάντα ενημερωμένοι.
© 2017 kommon.gr. All Rights Reserved.

Search

Posted by at Δεν υπάρχουν σχόλια:

michanikos.gr

Νέα πολεοδομικά σχέδια στους 325 δήμους της χώρας - Επικαιρότητα

Νέα πολεοδομικά σχέδια στους 325 δήμους της χώραςΜια νέα «Επιχείρηση Πολεοδομικής Ανασυγκρότησης» φιλοδοξούν να θέσουν σε εφαρμογή τα υπουργεία Περιβάλλοντος και Οικονομίας.
Το Δημόσιο σχεδιάζει να αναθέσει μέσω διαγωνισμού, στο πρότυπο των διαγωνισμών κτηματογράφησης, την εκπόνηση και των 325 Τοπικών Χωρικών Σχεδίων της χώρας, ένα για κάθε δήμο. Μάλιστα η Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων (ΕΤΕπ) έχει κατ’ αρχήν συμφωνήσει να χρηματοδοτήσει το έργο, το κόστος του οποίου εκτιμάται στα 300-350 εκατ. ευρώ και το υπουργείο Περιβάλλοντος έχει ξεκινήσει την προεργασία για τον πρώτο διαγωνισμό.
Στη χώρα μας ο πολεοδομικός σχεδιασμός και οι χρήσεις γης σε κάθε περιοχή καθορίζονται μέσα από τα πολεοδομικά σχέδια. Έτσι ο πολίτης μπορεί να γνωρίζει τι επιτρέπεται σε κάθε περιοχή, σε ποιες υπάρχουν περιορισμοί, κοκ. Με δύο νόμους (ν. 4269/14 και 4447/16) η πυραμίδα του πολεοδομικού σχεδιασμού τροποποιήθηκε και πλέον το κατώτατο επίπεδο του πολεοδομικού σχεδιασμού ονομάζεται Τοπικό Χωρικό Σχέδιο και εξειδικεύεται με πολεοδομικά σχέδια εφαρμογής (στα οποία έχουν συμπτυχθεί τα παλαιότερα δύο στάδια του σχεδιασμού, η πολεοδομική μελέτη και η πράξη εφαρμογής).
Το πρόβλημα του πολεοδομικού σχεδιασμού στη χώρα μας είναι... ότι είναι ατελής. Στα 17 χρόνια που ίσχυσε το προηγούμενο νομικό πλαίσιο για την εκπόνηση των γενικών πολεοδομικών σχεδίων (1997-2014) ολοκληρώθηκε μόλις το 16% των μελετών που ανατέθηκαν, ενώ ακόμα 31% βρίσκεται σε εξέλιξη. Χαρακτηριστικό είναι ότι το πρώτο γενικό πολεοδομικό σχέδιο εγκρίθηκε 10 χρόνια μετά την ψήφιση του νόμου! Πρόσφατη μελέτη υπολόγισε ότι το 53% της χώρας, δηλαδή 481 δημοτικές ενότητες, παραμένει χωρίς κανένα ειδικό χωρικό σχεδιασμό, δηλαδή η οικιστική/πολεοδομική εξέλιξη των περιοχών αυτών απλά προχωρεί με βάση τους γενικούς κανόνες της νομοθεσίας, χωρίς συγκεκριμένο σχέδιο, ανάλογα με τις ανάγκες της κάθε περιοχής (βλ. «Κ» 19.12.2016).
Σαφείς χρήσεις γης
Το υπουργείο Περιβάλλοντος λοιπόν φιλοδοξεί... να κάνει την έκπληξη και να δρομολογήσει την ολοκλήρωση του πολεοδομικού σχεδιασμού στο σύνολο της χώρας. Για το φιλόδοξο σχέδιο έχει εξασφαλιστεί επί της αρχής η συναίνεση της ΕΤΕπ, καθώς η ύπαρξη σαφών χρήσεων γης σε όλη την Ελλάδα έχει (και) προφανή αναπτυξιακό χαρακτήρα (το σχέδιο παρουσιάστηκε από το υπουργείο Οικονομίας τον Ιούλιο στα κεντρικά της ΕΤΕπ στο Λουξεμβούργο).
Κατόπιν, στο τέλος Ιουλίου το Πράσινο Ταμείο ενέκρινε τη διάθεση 60.000 ευρώ για τη χρηματοδότηση μελέτης που θα προετοιμάσει το έδαφος: Θα καταγραφεί η υφιστάμενη κατάσταση «ως προς τον βαθμό ολοκλήρωσης του χωρικού σχεδιασμού σε εθνικό επίπεδο (εγκεκριμένα και υπό εκπόνηση Γενικά Πολεοδομικά Σχέδια-ΓΠΣ, Σχέδια Χωρικής και Οικιστικής Οργάνωσης Ανοικτών Πόλεων-ΣΧΟΟΑΠ, κλπ.)». Επίσης θα προταθεί μια κατηγοριοποίηση και προτεραιοποίηση περιοχών και δήμων «με κριτήρια τον βαθμό ολοκλήρωσης σχεδιασμού (ανάγκη επικαιροποίησης, συμπλήρωσης ή εξαρχής νέου σχεδιασμού), την πιθανή ύπαρξη οικιστικών ή αναπτυξιακών πιέσεων, τη θέση στο σύστημα των αστικών κέντρων της χώρας, πιθανές περιβαλλοντικές πιέσεις, διαφαινόμενες συγκρούσεις χρήσεων γης κλπ.».
Δύο διαγωνισμοί και πρόσληψη ειδικού συμβούλου
Το υπουργείο Περιβάλλοντος δείχνει να καταλήγει στην πραγματοποίηση δύο διαγωνισμών: έναν άμεσα, με τις περιοχές πρώτης προτεραιότητας και έναν δεύτερο για τα υπόλοιπα. Ο πρώτος διαγωνισμός θα πραγματοποιηθεί από το υπουργείο Περιβάλλοντος και Ενέργειας κεντρικά (όπως λ.χ. προκηρύσσει η ΕΚΧΑ την κτηματογράφηση ομάδων περιοχών), ενώ σε δεύτερη φάση θα μπορούν δήμοι που διαθέτουν τεχνική επάρκεια να χρηματοδοτηθούν για να αναθέσουν οι ίδιοι την απαραίτητη μελέτη. Το ΥΠΕΝ πρόκειται να προσλάβει με τη βοήθεια του Πράσινου Ταμείου και ειδικό σύμβουλο, για να βοηθήσει στην προετοιμασία των σχεδίων προεδρικών διαταγμάτων, με τα οποία εγκρίνονται τα Τοπικά Χωρικά Σχέδια. Ως προς τη χρηματοδότηση, ο διαγωνισμός θα καλυφθεί αρχικά (μέχρι να υπογραφεί νέο δάνειο) μέσω της επέκτασης δανείου που έχει ήδη λάβει από την ΕΤΕπ το Ταμείο Παρακαταθηκών και Δανείων για τους δήμους. Μια πρώτη εκτίμηση τοποθετεί το εγχείρημα στα 300-350 εκατ. ευρώ. Πάντως, πρέπει να σημειωθεί ότι το κόστος θα μπορούσε να αναληφθεί από το Πράσινο Ταμείο (που έχει πάνω από 2,5 δισ. ευρώ αποθεματικό), χωρίς τη σύναψη νέου δανείου, αν δεν υπήρχε ο μνημονιακός περιορισμός της διάθεσης μόλις του 2,5% του αποθεματικού του ετησίως.
Πηγή: Καθημερινή
Νέα πολεοδομικά σχέδια στους 325 δήμους της χώρας
Posted by at Δεν υπάρχουν σχόλια:

Τετάρτη 13 Σεπτεμβρίου 2017

Κυνήγι ορεινής πέρδικας 2016-2017 (ΒΙΝΤΕΟ)


Το κυνήγι της πέρδικας, σύμφωνα με τους κυνηγούς, είναι ένα λεβέντικο κυνήγι και συνάμα μοναχικό, καθώς μοναδική συντροφιά είναι ο σκύλος. Η πέρδικα έχει το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό ότι ζει στο έδαφος και δεν την κυνηγάς σε ομάδες, αλλά πρέπει να κοπιάσεις για να τη βρεις. Με λίγα λόγια, ο κυνηγός πρέπει να διαθέτει… πόδια, καλή φυσική κατάσταση και αντοχές, αφού μπορεί να χρειαστεί να διαβεί ακόμα και απόκρημνα μέρη για να τη βρει. Δεν είναι ένα εύκολο κυνήγι, αλλά παρ’ όλα αυτά, η πέρδικα, είτε αυτή είναι η ορεινή είτε η νησιώτικη, αποτελεί το αγαπημένο θήραμα των Ελλήνων κυνηγών.





http://www.tilegrafima.gr/nea/kynigi-oreinis-perdikas-2016-2017-vinteo/


Posted by at Δεν υπάρχουν σχόλια:

Τα «μυστικά» του νέου νόμου για τα αυθαίρετα


Τι φέρνει το των 180 σελίδων και τι πρέπει να γνωρίζουν ιδιοκτήτες αυθαίρετων ακινήτων.
Δίνεται παράταση επιπλέον δύο ετών στην τακτοποίηση αυθαίρετων κατασκευών και χρήσεων. Απαγορεύεται η μίσθωση ακινήτου με πολεοδομικές παρανομίες, ωστόσο δεν διευκρινίζεται αν απαιτείται πιστοποιητικό από μηχανικό, όπως στις περιπτώσεις αγοραπωλησιών ακινήτων.
Μειώσεις στα παράβολα. Πιο συγκεκριμένα, 250 ευρώ για αυθαιρεσίες έως 100 τ.μ., 500 ευρώ για αυθαιρεσίες 100-500 τ.μ., 1.000 ευρώ για αυθαιρεσίες 500-2.000 τ.μ., 4.000 ευρώ για αυθαιρεσίες 2.000-5.000 τ.μ. Το μόνο που παραμένει σταθερό είναι το παράβολο για αυθαιρεσίες άνω των 5.000 τ.μ, στις 10.000 ευρώ.
Μειώσεις προστίμων. Ειδικότερα, για όσους αποφασίσουν να νομιμοποιήσουν αυθαίρετο κτίσμα από τις 09/12/2017 έως τις 08/06/2018 και για όσους έχουν υποβάλει μελέτη στατικής επάρκειας έκπτωση 10% του προστίμου.
Αναλυτικότερα:http://www.tilegrafima.gr/nea/ta-mystika-tou-neou-nomou-gia-ta-afthaireta/
Posted by at Δεν υπάρχουν σχόλια:

Παρασκευή 18 Αυγούστου 2017

Ανοίγει το νέο Πρόγραμμα Εξοικονομώ 2017.




Το Τεχνικό Γραφείο μας ΝΙΚΟΛΑΟΥ-ΚΑΛΠΑΞΗΣ ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ διαθέτοντας το σχετικό πτυχίο Ενεργειακού Επιθεωρητή και έχοντας μεγάλη εμπειρία στα Προγράμματα «Εξοικονομώ κατ’ οίκον» αναλαμβάνει την σχετική μελέτη σε πολύ καλές τιμές για την ένταξή σας στο νέο Πρόγραμμα που όπως αναφέρεται στο πάρα κάτω άρθρο ξεκινά σε λίγο.
Διαβάστε αναλυτικά ποιοι δικαιούνται και το ποσοστό επιχορήγησης:

ΕΤΙΚΕΤΕΣ:
Ξεκινά την επόμενη εβδομάδα η ενεργοποίηση του δεύτερου ενδιάμεσου προγράμματος «Εξοικονομώ κατ’ Οίκον», έπειτα από κοινή υπουργική απόφαση που υπέγραψαν ο υπουργός Περιβάλλοντος και Ενέργειας Γιώργος Σταθάκης και ο αναπληρωτής υπουργός Οικονομίας Αλέξης Χαρίτσης. Οι νέοι εθνικοί πόροι που θα διατεθούν για το συγκεκριμένο πρόγραμμα ανέρχονται σε περίπου 61 εκατ. και θα διασφαλίσουν τη χρηματοδότηση περισσότερων των 6.000 ωφελουμένων.
Πρόκειται για πρόγραμμα-γέφυρα, εν αναμονή της ενεργοποίησης του νέου Ταμείου Εξοικονομώ κατ’ Οίκον. Το πρόγραμμα χρηματοδοτείται από τις αποπληρωμές παλαιών δανείων σε μια προσπάθεια να ικανοποιηθούν αιτήσεις που είχαν εγκριθεί στο παρελθόν και οι οποίες δεν προχώρησαν λόγω έλλειψης χρημάτων. Σύμφωνα με την ανακοίνωση του υπουργείου, στόχος του νέου προγράμματος-γέφυρα είναι η κάλυψη επιπλέον αιτήσεων από αυτές που είχαν υποβληθεί το 2014 στο «Εξοικονομώ κατ’ Οίκον», αλλά δεν μπόρεσαν να εξυπηρετηθούν λόγω της ανεπάρκειας τότε των σχετικών κονδυλίων. Υπενθυμίζεται ότι το πρώτο ενδιάμεσο πρόγραμμα, υλοποιήθηκε το καλοκαίρι του 2016, με την εξασφάλιση 75 εκατ. κάλυψε πάνω από 8.500 ωφελουμένους. Ετσι τα δύο ενδιάμεσα προγράμματα ενισχύουν συνολικά περίπου 15.000 νοικοκυριά.
Σε ό,τι αφορά το νέο Ταμείο, που αναμένεται να ενεργοποιηθεί τον Οκτώβριο θα προβλέπει επτά κατηγορίες δικαιούχων, ανάλογα με το ύψος του εισοδήματος. Συγκεκριμένα:
• Οσοι έχουν ατομικό ετήσιο εισόδημα έως 10.000 ή οικογενειακό εισόδημα έως 20.000 ευρώ δικαιούνται επιχορήγηση 60%.
• Οσοι έχουν ατομικό εισόδημα από 10.001 έως 15.000 ευρώ ή οικογενειακό από  20.001  -  25.000 ευρώ  δικαιούνται  επιχορήγηση 50%.
• Οσοι έχουν ατομικό εισόδημα από 15.001 έως 20.000 ευρώ ή οικογενειακό από 25.001 έως 30.000 ευρώ δικαιούνται επιχορήγηση 40%.
• Οσοι έχουν ατομικό εισόδημα από 20.001 έως 25.000 ευρώ ή οικογενειακό από 30.001 έως 35.000 ευρώ δικαιούνται επιχορήγηση 35%.
• Οσοι έχουν ατομικό εισόδημα από 25.001 έως 30.000 ευρώ και οικογενειακό από 35.001 έως 40.000 ευρώ δικαιούνται επιχορήγηση 30%.
• Οσοι έχουν ατομικό εισόδημα από 30.001 έως 35.000 ευρώ και οικογενειακό από 40.001 έως 45.000 ευρώ δικαιούνται επιχορήγηση 25%.
• Οσοι έχουν ατομικό εισόδημα από 35.001 έως 40.000 ευρώ ή οικογενειακό από 45.001 έως 50.000 ευρώ δεν δικαιούνται επιδότηση, αλλά μπορούν να συνάψουν τραπεζικό άτοκο δάνειο.

Πηγή:  www.kathimerini.gr

Τεχνικό Γραφείο
Νικολάου-Καλπαξής Ευάγγελος
Βραχατι Κορινθιας
Παλαιά Εθνική Οδός Κορίνθου-Πατρών 107
Τηλ.27410-56118
Τηλ.6972-87 27 47


Posted by at Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δευτέρα 14 Αυγούστου 2017

Η Βουλή των Σαλτιμπάγκων.



Συντάκτης: 
Περικλής Κοροβέσης
 
Το προηγούμενο Σάββατο (5-6/8/17) η εφημερίδα μας είχε αφιερώσει το θέμα της στον πολιτικό λόγο των μελών του Κοινοβουλίου. Την ενδιαφέρουσα αυτή έρευνα υπέγραφε η πάντοτε έγκυρη συνάδελφος Ντίνα Δασκαλοπούλου.
Πράγματι αυτός ο πολιτικός πολιτισμός βρίσκεται στο έλεος της χυδαιότητας. Για μένα όμως το ερώτημα είναι αλλού: Το υπάρχον πολιτικό σύστημα μπορεί να διαθέσει έναν άλλο πολιτικό λόγο; Μήπως αυτός ο λόγος εκφράζει και αποσαφηνίζει το πολιτικό μας σύστημα; Το πολίτευμά μας είναι αντιπροσωπευτική δημοκρατία.
Ενα σύστημα διακυβέρνησης που επινοήθηκε στην Αγγλία και από εκεί επεκτάθηκε σε όλο τον πλανήτη. Από την αρχή αυτό το σύστημα δέχτηκε κριτικές με πιο γνωστό επικριτή τον Ρουσό. «Οι Αγγλοι είναι ελεύθεροι μια μέρα στα πέντε χρόνια».
Και ο μεγάλος φιλόσοφος είχε δίκιο. Αν και χύθηκε αίμα για την καθολική ψηφοφορία, που στην αρχή ήταν μόνο ανδρική, σχετικά πρόσφατα καθιερώθηκε η γυναικεία ψήφος, δηλαδή ήταν ένα αίτημα και μια νίκη του λαϊκού κινήματος, εν τούτοις δεν ήταν ποτέ δημοκρατία, όπως είχε αποσαφηνιστεί στην αρχαία Αθήνα, αλλά μια εκλεγμένη ολιγαρχία.
Δημοκρατία σημαίνει να αποφασίζουν άμεσα οι πολίτες για την τύχη τους σε όλα τα επίπεδα. Καθημερινά και άμεσα. Ενα δικαίωμα που δεν εκχωρείται και δεν μεταβιβάζεται. Στην ουσία καταργεί την εξουσία, μια που κανείς δεν την έχει και την έχουν όλοι. Η εξουσία, δηλαδή το δικαίωμα, ζωής και θανάτου που έχει κάποιος (μονάρχης, δικτάτορας κ.λπ.) στη Δημοκρατία γίνεται δημόσιο αγαθό.
Αυτό θεωρητικά βέβαια, αν και άπαξ τουλάχιστον στην Ιστορία της ανθρωπότητας ήταν πραγματικότητα για δύο αιώνες. Είναι γνωστό το απόφθεγμα Τσόρτσιλ: «Η κοινοβουλευτική δημοκρατία είναι το χειρότερο πολίτευμα. Αλλά μέχρι τώρα δεν έχει βρεθεί κάτι καλύτερο». Ο γνωστός αντιδραστικός πολιτικός, αν και κυνικός, θα μπορούσε να το διατυπώσει και αλλιώς: «Αυτό το πολίτευμα είναι το χειρότερο για σας, αλλά το καλύτερο για μας. Για αυτό και δεν ψάχνουμε για κάτι άλλο».
Ας δούμε τώρα την ψηφοφορία από μια άλλη οπτική γωνία. Ασκώ ένα δικαίωμα ή παραιτούμαι από τα δικαιώματά μου; Στην ουσία της, η ψήφος είναι η εκχώρηση εν λευκώ των δικαιωμάτων του πολίτη σε κάποιον αντιπρόσωπο για τέσσερα χρόνια.
Δηλαδή παραιτείται από την ιδιότητα του πολίτη και την εκχωρεί σε κάποιον πολιτικό που θα μιλάει για λογαριασμό του. Και αν ο πολίτης γελαστεί από τον αντιπρόσωπό του, δεν μπορεί να τον ανακαλέσει, όπως γίνεται σε μια εμπορική αντιπροσωπεία. Θα πρέπει να μπει σε αναμονή τεσσάρων ετών με την πιθανή προοπτική να ξαναπιαστεί πάλι κορόιδο.
Και αν θελήσει να ζητήσει το δίκιο του για αυτήν την εξαπάτηση, δεν υπάρχει κανένα δικαστήριο να τη δικάσει. Ολες οι απάτες είναι ποινικό αδίκημα, εκτός από τις πολιτικές που είναι νόμιμες και τολμώ να πω, συστατικό μέρος του πολιτεύματος. Και αν κατέβει ο απατηθείς στον δρόμο για να διαμαρτυρηθεί, ενδεχομένως να βρεθεί με κεφάλι σπασμένο από τα ΜΑΤ, μια τιμωρία, γιατί αθέτησε την εξουσιοδότησή του που είχε διάρκεια τετραετίας.
Οι αντιπρόσωποι και τα κόμματά τους πρέπει να πείσουν με κάθε μέσο και τρόπο τον ψηφοφόρο πως αυτοί είναι οι καλύτεροι. Ο λαός τούς λέει ψεύτες. Εγώ θα προτιμούσα έναν άλλο όρο. Αυτός ο πολιτικός λόγος είναι μυθολογικός-μεσσιανικός που αποκρύπτει την πραγματικότητα προσφέροντας μια ανύπαρκτη σωτηρία. Το παράδειγμα του ΣΥΡΙΖΑ είναι η επίρρωση των προηγούμενων συλλογισμών.
Παλιότερα τα Κοινοβούλια είχαν τρεις πτέρυγες. Δεξιά (πλούσιοι), Κέντρο (μεσαίοι) και Αριστερά (φτωχοί). Το σχήμα αυτό είναι απλοϊκό. Η πραγματικότητα είναι πολύ πιο σύνθετη, αλλά το χρησιμοποιούμε για να πούμε απλά πως τα κόμματα αντιπροσωπεύουν διαφορετικά συμφέροντα, άρα και διαφορετικό πολιτικό λόγο.
Και όταν έμεναν στα όρια της ευπρέπειας, είχαμε επιχείρημα και αντεπιχείρημα. Στη σημερινή Βουλή υπάρχει μόνο ένα κόμμα και δύο άλλα, αουτσάιντερ. Το κόμμα αυτό θα το ονόμαζα ΕΑΕΕ (Ενωση Ανδρεικέλων Ε.Ε.) με διάφορες συνιστώσες, τάσεις ή φράξιες.
Το ΚΚΕ είναι μια μηχανή εσωτερικής καύσεως που δεν κινείται και λειτουργεί για τον εαυτό του (άσχετα αν τα λέει σωστά) και η Χ.Α., μια εγκληματική οργάνωση που προσεύχεται στον Χίτλερ κάνοντας τις απαραίτητες λιτανείες μίσους. Και αυτό σημαίνει πως δεν μπορούν να διαρθρώσουν έναν άλλο πολιτικό λόγο γιατί δεν τους αφορά το Κοινοβούλιο. Απλά το χρησιμοποιούν για δικούς τους, διαμετρικώς αντίθετους σκοπούς.
Το πρόβλημα το έχουν οι φράξιες της ΕΑΕΕ που δεν έχουν να πουν τίποτα επί της ουσίας. Και το μόνο που μένει είναι η διαβολή του αντίζηλου με διάφορες κατινιές και κουτσομπολιά. Ετσι το πιο ασήμαντο πράγμα γίνεται θέμα κεντρικής πολιτικής (σημαιοφόροι, παρελάσεις, στρατιωτικές θητείες του περασμένου αιώνα κ.λπ.).
Και έτσι μια εντελώς νόμιμη και δίκαιη διαμαρτυρία του «Ρουβίκωνα» μετατρέπεται σε άλωση των Χειμερινών Ανακτόρων. Το θέατρο του παραλόγου, μπροστά στο θέαμα της Βουλής, υποκλίνεται και παραδέχεται δημοσίως την αποτυχία του. Η Βουλή έφαγε το ψωμί των ηθοποιών του παραλόγου. Περιμένουμε να δούμε αν η κ. Κονιόρδου θα επιχορηγήσει τη Βουλή για το θέαμα που προφέρει.
* Από την ταινία του Μπέργκμαν «Η νύχτα των σαλτιμπάγκων»



Posted by at Δεν υπάρχουν σχόλια:
Εγγραφή σε: Αναρτήσεις (Atom)